Login lub e-mail Hasło   

Pogrzebani żywcem!

Co musi czuć człowiek, budzący się we własnej trumnie? Strach przed pochowaniem żywcem jest jak najbardziej uzasadniony...
Wyświetlenia: 78.769 Zamieszczono 16/03/2009


 

 

 

Co musi czuć człowiek, budzący się we własnej trumnie???

Strach przed pochowaniem żywcem jest jak najbardziej uzasadniony. Setki przykładów podobnych zdarzeń przewijają się przez historię.

W trumnach kandydatów na świętych znajdowano zadrapania na wiekach trumien.

Pod koniec XVI wieku podczas pogrzebu Matthew Walla w Braughing w Anglii jeden z grabarzy się potknął, przez co trumna uderzyła o ziemię. Ukochany zmarły ukazał się żałobnikom w całkiem niezłej formie. Przeżył jeszcze kilka lat, zanim ponownie spróbowano go pogrzebać, tym razem z sukcesem.

Na początku XVII wieku Marjorie Elphistone zmarła i została pochowana w Ardtannies w Szkocji. Gdy złodzieje próbowali ukraść biżuterię, z którą została pochowana starsza pani, sami prawie umarli ze strachu, gdy kobieta zaczęła jęczeć. Rabusie uciekli jakby ścigał ich sam diabeł, a pani Elphistone wstała i udała się do swojego domu. Przeżyła swojego męża o 6 lat.

Marjorie Halcrow Erskine z Chirnside w Szkocji zmarła w 1674 roku i została pochowana w płytkim grobie przez zakrystiana, który miał zamiar wrócić później i zabrać jej kosztowności. Gdy mężczyzna próbował odciąć jej palec, aby zdjąć pierścionek, kobieta obudziła się. Wróciła do męża, urodziła i wychowała dwóch synów, zanim ponownie została złożona do grobu.

XVII wiek obfituje w przedwczesne pochówki. Omdlenia i pozorna śmierć były częste w czasie epidemii dżumy, cholery i ospy. Pewien lekarz zebrał zapiski na ten temat i znalazł 219 przypadków, w których „zmarły” o włos unika pogrzebania, 149 ukończonych przedwczesnych pochówków, 10 przypadków sekcji przed prawdziwą śmiercią i 2 rozpoczęte balsamowania wciąż jeszcze żywych ludzi.

 

 

Kiedy w XVI-wiecznej Anglii zaczęło brakować miejsca na pochówki, pewien przedsiębiorczy proboszcz wpadł na pomysł, żeby dla mocno zleżałych parafian wznieść „domek na kości” i w ten sposób odzyskać utracony areał pochówkowy. Do pracy przy cmentarnej przeprowadzce wynajęto wielu grabarzy, sprawy nabrały nieprzewidzianego obrotu kiedy przed proboszczem stanęła cała ponura delegacja.
Podczas ekshumacji okazało się, że wewnętrzne powierzchnie niektórych trumien nosiły ślady paznokci. Szkielety z podrapanych trumien leżały w nienaturalnych pozycjach. Dowodów „pośmiertnej” desperacji było kilkanaście. Jedną na 25 trumien usiłowano otworzyć od wewnątrz!!

 

 

W połowie XIX wieku pewna dziewczynka odwiedzała rodzinę na wyspie Edisto. Zmarła na dyfteryt. Szybko ją pochowano w rodzinnej krypcie, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się choroby. Gdy potem jeden z członków rodziny zmarł podczas wojny secesyjnej, grobowiec został otworzony, by przyjąć jego ciało. Tuż za drzwiami znaleziono malutki szkielet.

Relacje o pogrzebaniu żywych ludzi nie pochodzą tylko sprzed setek lat. Wypadki takie zdarzają się także współcześnie.

W 1993 roku młody mężczyzna wraz z narzeczoną wziął udział w wypadku samochodowym w Johannesburgu w RPA. Został uznany za zmarłego i dwa dni spędził w kostnicy w metalowym pojemniku, zanim jego krzyki zaalarmowały personel. Niestety, mężczyzna nie może liczyć na zrozumienie swojej narzeczonej, która uważa go za zombie posłane, aby ją dręczyć.

W 1994 roku 86- letnia Mildred Clarke spędziła półtorej godziny w plastikowym worku w kostnicy, zanim jeden z pracowników zauważył, że worek oddycha. Kobieta została znaleziona na podłodze w swoim domu, bez oddechu, bez wyczuwalnego tętna, zimna i sztywna. Szybko została uznana za zmarłą. Po swoim „zmartwychwstaniu” żyła jeszcze tydzień.

Jak widać, przedwczesne pochówki się zdarzają. Jak często? W 1896 roku podczas przenoszenia szczątków z Fort Randall Cemetery okazało się, że około 2% ciał nosi znamiona „obudzenia się po śmierci”.

Czy teraz, ponad 100 lat później, gdy medycyna dysponuje o wiele bardziej zaawansowaną technologią takie pomyłki wciąż są możliwe? Okazuje się, że tak.

W 1984 roku patolog przeprowadzał sekcję zwłok. Gdy wykonał pierwsze cięcie, „zwłoki” chwyciły go za gardło. Patolog umarł na skutek szoku.

Pastor Schwartz został przywrócony do życia przez swój ulubiony hymn, odśpiewany na jego pogrzebie. Żałobnicy byli bardzo zaskoczeni słysząc głos z trumny przyłączający się do śpiewu.

Nicephorus Glycas, biskup wyspy Lesbos Ortodoksyjnego Kościoła Greckiego, przez dwa dni leżał w trumnie, podczas gdy żałobnicy przychodzili go pożegnać. Nagle usiadł i domagał się wyjaśnienia, na co się wszyscy gapią.

 

 

Zmarła niedawno Dona Ramona, blisko stuletnia Kolumbijka, cierpiąca na cukrzycę, miała kolekcję aktów zgonu w odstępach kilkumiesięcznych na podstawie orzeczeń czterech różnych lekarzy. Za każdym razem odzyskiwała przytomność w trakcie przygotowań do pogrzebu. Kiedy wreszcie naprawdę umarła, rodzina zwlekała z pochówkiem tak długo, jak długo krewni postawieni przy marach byli w stanie wytrzymać skutki ciepłego klimatu.


W Indiach przypadki „śmierci za życia” zdarzają się na tyle często, że ludzie przedwcześnie uznani za zmarłych przez lekarzy, zjednoczyli siły z tymi których za życia pogrzebali urzędnicy i tak utworzyli Stowarzyszenie Zmarłych – Mritak Sangh, a następnie Partię Pogrzebanych Żywcem. Jak na byłych nieboszczyków działają bardzo
prężnie.

 

 

 



Najgorsza historia pochodzi z 1893 roku. Młoda kobieta zmarła w ostatnim miesiącu ciąży. Z grobu przez kilka dni dobiegały krzyki. Wreszcie - nie bacząc na wieszczoną przez okolicznych księży możliwość spotkania z szatanem oko w oko - odkopano trumnę. Niestety, na ratunek było już za późno: zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka, które urodziło się już pod ziemią. Zakrwawiona odzież i obgryzione do kości palce świadczyły o heroicznej walce, jaką młoda matka prowadziła do samego końca

 

Strach przed pochowaniem żywcem podsycają nowe przypadki, jak ten z 2005 roku, kiedy w Kula-Matu w Gabonie 52-letnia Agnes Mbenga ocknęła się w szufladzie chłodziarki, w której spędziła 18 godzin.

 

Lęk przed pogrzebaniem za życia to tafefobia, Cierpiał na nią XIX-wieczny poeta i nowelista Edgar Allan Poe. Obsesyjnie obawiał się „chwilowej przerwy w niedocieczonym mechanizmie” swojego ciała.

 

Perspektywa pogrzebania żywcem jest w stanie przerazić najodważniejszych. Dlatego wiele osób podejmowało/podejmuje specjalne środki, aby zapobiec tego typu pomyłce. W dawnych czasach przy zwłokach zawsze ktoś siedział, aby zauważyć ewentualne „obudzenie się”. Niektórzy w testamencie umieszczali odpowiednie instrukcje opisujące testy, jakim ma być poddane ich ciało po stwierdzeniu śmierci. Nacinanie, polewanie wrzącą wodą czy dotykanie rozżarzonym żelazem były popularnymi procedurami. Inni szli jeszcze dalej i nakazywali wbicie sobie noża w serce lub odcięcie głowy, aby upewnić się, że nie obudzą się dwa metry pod ziemią. Inni domagali się pogrzebania z nożem, pistoletem lub trucizną.

Pod koniec XIX wieku opatentowano nawet trumny z specjalnym systemem sygnalizacji. Jakiekolwiek poruszenie zwłok sprawiało, że nad grobem pojawiała się chorągiewka, dzwonił dzwonek i paliło się światło.

W obecnych czasach flagi i gwizdki zostały zastąpione telefonami i mikrofonami. W trumnach pojawiają się specjalne „zestawy bezpieczeństwa”, zawierające np. malutkie butle z tlenem.

 

Noelle Potvin, pracownica zakładu pogrzebowego w USA o wdzięcznej nazwie Hollywood Forever potwierdza, że coraz częściej, zmarli życzą sobie aby pochować wraz z ukochanymi BlackBerry i Nokiami. Jeden „klient” prosił o włożenie mu do trumny Game Boy’a (prawdopodobnie jako lekarstwo na trumnianą nudę bądź anielskie śpiewy w niebie).

Myślicie teraz że Amerykanie oszaleli? Nic bardziej mylnego - pogrzeby z komórkami są obecne zarówno w USA, Afryce, Wielkiej Brytanii i Autralii.


W każdym razie sprawny telefon komórkowy z naładowaną baterią na pewno nie zaszkodzi... :)

 

 

Katapleksja – rzadka i jak dotąd nieuleczalna choroba mózgu, objawiająca się utratą napięcia mięśniowego, która stanowi główny objaw narkolepsji. Osoby chore w chwilach dużej aktywności motorycznej doznają zapaści, zapadając w rodzaj snu na jawie, bądź halucynacji, co nazywane jest narkolepsją. Sama katapleksja objawia się niemożnością ustania na nogach, opadem żuchwy, i całkowitym rozluźnieniem mięśni. Chorzy w chwili ataku, mimo iż zachowują przytomność, nie są w stanie się poruszać, ani mówić. W ekstremalnych przypadkach następuje zmniejszenie tętna, a oddech staje się płytszy, niekiedy trudno wyczuwalny.

 

Choć dla większości ludzi brzmi to niewiarygodnie, istnieją osoby, które dobrowolnie godzą się na pogrzebanie żywcem. Świadectwa praktyk joginów, którzy wieloletnimi ćwiczeniami zdołali opanować możliwość niemal całkowitego zawieszania funkcji życiowych i przechodzenia w stan katalepsji, znaleźć można w literaturze podróżniczej, religijnej i dokumentach historycznych. „Dabestan e-Mazaheb”, klasyczna, XVII-wieczna perska księga o wierzeniach i religiach, zawiera niezwykle interesujący fragment: "Jogini mają zwyczaj grzebania siebie żywcem, kiedy dotknie ich choroba".


Warto przywołać też opowieść doktora R. J. Vakila, którą opublikowało w 1951 roku prestiżowe medyczne pismo "Lancet". 15 lutego 1950 roku w Bombaju Vakila nadzorował, i wraz z tysiącami innych ludzi był świadkiem niewiarygodnego wyczynu jogina Shri Ramdasji. Człowiek ten na 56 godzin zamknięty został w podziemnej, odlanej z betonu komorze o wymiarach 1,5 na 2,5 metra. W środku pozostała znikoma ilość powietrza, żadnego jedzenia ani wody, a by rzecz dodatkowo utrudnić, kabinę naszpikowano od środka ogromnymi prętami i – po wejściu Ramdasjiego do środka – zalano od góry betonem. Po upływie dwóch dni i jednej nocy w pokrywie wycięty został otwór, przez który... wlano do środka niemal 7 tysięcy litrów wody. Koszmarne więzienie otworzono po siedmiu dalszych godzinach – i dokładnie tyle czasu Ramdasji spędził, pozbawiony powietrza i zalany płynem. Przeżył, a towarzyszący eksperymentowi medyk nie umiał znaleźć ku temu żadnych racjonalnych podstaw.

Możliwość całkowitego zawieszenia funkcji życiowych przypisuje się też haitańskiemu Coup Poudre – silnie trującemu proszkowi, wykorzystywanemu jako jeden z elementów systemu wierzeń voodoo. Podany nieszczęśnikowi medykament zamienia go w pozornego nieboszczyka, który w trumnie przeleżeć może nawet kilkanaście miesięcy, bez najmniejszych oznak rozkładu zwłok. Wybudzany do życia przez medyka, zazwyczaj nie odzyskuje już nigdy sił psychicznych; jako ludzkie zombie wykorzystywany jest do niewolniczej pracy.

 

W Japonii istniał osobliwy kult samomumifikacji, o którym pisze Carmen Blackers w książce "The Catalpa-Bogen ("Łuk catalpa"). Kilku buddystów ślubowało pościć przez cztery tysiące dni. Zaczęli od bardzo ścisłej diety, poczym w ogóle przestali przyjmować pożywienie, aby świadomie doprowadzić się do śmierci. Co najmniej o dwóch członkach tej "wielce interesującej, ale obecnie wymarłej już grupy" wiadomo, że zeszli do grobu żywi.

 

 

Według relacji południowoafrykańskiej gazety "Pretoria News", pod koniec 1974 roku togijski szaman Togbui Siza Aziza w Akrze pozwolił się pochować ba trzy godziny w zwykłej trumnie, którą przywalono kamiennymi płytami i zaprawą murarską. Po dwóch godzinach tłum wpadł w panikę i zaczął zaklinać Azizę, którego stłumiony głos jeszcze było trochę słychać, by zrezygnował. W końcu zatrzęsła się ziemia i Aziza wydobył się spod cementu, bez trudu odsuwając płyty. Trumna jednak nadal była zabita gwoździami. Aziza wyjaśnił, że swoje magiczne siły zawdzięcza medytacjom pod ziemią. Siły te polegały między innymi na zdolności uzdrawiania, rozumieniu mowy zwierząt i nie odczuwaniu bólu.

 

 

Spośród innych afrykańskich relacji na temat stanów podobnych do śmierci, szczególnie warta odnotowania jest historia "schodzących pod wodę", którą opowiedział Ivanowi Sandersonowi w 1932 roku N.H. Cleverly, angielski gubernator w Calabarze w Kamerunie. Cleverly posłał urzędnika z administracji wraz z miejscowym strażnikiem buszu, żeby się dowiedzieli, dlaczego kilka wiosek na obszarze zamieszkanym przez plemię Ibibio odmawia płacenia podatków. Na wielkich wyspach otoczonych bagnami nigdzie nie można było znaleźć wieśniaków, aż w końcu strażnik zdjął mundur i zaczął szukać incognito. Wreszcie dokonał zaskakującego odkrycia. Patrząc zza prawie dwumetrowej skarpy, dojrzał "całą gminę (ponad 100 dusz: mężczyzn, kobiet i dzieci oraz zwierzęta domowe, zamknięte w ażurowych koszach i sprawiające wrażenie śpiących) siedzącą bez ruchu na dnie wody, tyłem do brzegu". Widok strażnika trzęsącego się ze strachu oraz przeświadczenie, że "budzenie" wieśniaków zanurzonych 2,5 metra pod wodą jest beznadziejnym przedsięwzięciem, były ponad siły towarzyszącego mu europejskiego urzędnika, który nie ociągając się wrócił do Calabaru. W drogę ruszyła inna, doświadczona ekipa, ale nim dotarła do wioski, życie powróciło już tam do normy, a strażnik ściągnął podatki. Sanderson przez 15 lat bezskutecznie usiłował dowiedzieć się czegoś więcej o plemieniu Ibibio. "Problem polega na tym - napisał - że nie mogę wśród naszej cywilizacji znaleźć nikogo, kto by chciał rozsądnie porozmawiać ze mną o tej sprawie..."

 

 

Na koniec dodam jeszcze od siebie pewną kiedyś przeczytaną opowiastkę (nie potwierdzam jej autentyczności).
Dwoje mężczyzn założyło się, że jeden z nich pójdzie w nocy na cmentarz i wbije swój nóż przy grobie świeżo pogrzebanego nieboszczyka. Zatem poszli, jeden z nich miał pozostać przy bramie cmentarnej i ewentualnie asekurować kolegę. Drugi, bardzo przestraszony powoli poszedł do nagrobka, wziął zamach, wbił nóż w ziemie, już miał pędem rzucić się do ucieczki i padł martwy.
Co się wydarzyło? Otóż wbił nóż we własne palto i nie mógł się ruszyć. Wydawało mu się ze zmarły chwycił go za palto i padł na zawał.

 

 

źródła: http://masterminds.pl/z_zycia.22/Zywcem,pochowani..664.html

http://www.mmszczecin.pl/blog/entry/10498/Pochowani+%22na+%C5%BCywca%22.html

fotki: FN

 

Podobne artykuły


17
komentarze: 32 | wyświetlenia: 1613
15
komentarze: 60 | wyświetlenia: 919
14
komentarze: 21 | wyświetlenia: 1192
13
komentarze: 93 | wyświetlenia: 465
13
komentarze: 9 | wyświetlenia: 772
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 1038
13
komentarze: 62 | wyświetlenia: 788
13
komentarze: 68 | wyświetlenia: 588
12
komentarze: 5 | wyświetlenia: 997
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 737
12
komentarze: 72 | wyświetlenia: 509
12
komentarze: 30 | wyświetlenia: 1606
12
komentarze: 3 | wyświetlenia: 726
12
komentarze: 31 | wyświetlenia: 822
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





chyba zart;/ Jesli to wszystko prawda to chwilowe zmartwychwstanie nie jest cudem lecz cierpieniem.
ja ez chce telefon do trumny.

ps; a moze palic wszystkie zwloki? ''z prochu powstales(...)''

  Max King,  16/03/2009

Telefon w trumnie... cóż, nie jestem pewien czy zadziała, wielu ludzi traci zasięg w windzie, a co dopiero 2 metry pod ziemią...

Wow, niezwykły (mroczny) artykuł. Skłania do przemyśleń, chociaż w dużej części jesteśmy bezradni...

Może autor by chociaż źródła podał, bo połowa jest skopiowana między innymi z www.masterminds.pl. : http://masterminds.pl/z_zycia.(...)64.html ... ludzie nauczcie się jakiejkolwiek kultury w sieci. Inni pracują dniami i nocami żeby wygenerować autorski tekst. Uszanujcie to. Dla zaciekawionych: www.copyscape.com - wklej adres tego dokumentu i zobaczysz skąd on jest.

  thot,  17/03/2009

Proszę bardzo :) źródła są, część artykułu pochodzi z innych źródeł, część to moja inwencja, pozdrawiam

Dzięki, ponieważ inni by to olali.

Dobry artykuł bracie :D. Tak trzymaj! :)

Czy w takim razie w ogole warto zyc? Po co czlowiek zyje? Jaki jest cel zycia? Bo gadanie typu "zycie jest najwyzsza wartoscia" jest raczej dogmatem, niz wyjasnieniem. Ze co, ze po zyciu czeka nas szczescie wieczne? A jaki jest w takim razie sens bycia szczesliwym? Jaki jest sens bycia w ogole?

  Mat87,  17/03/2009

"Po co czlowiek zyje? Jaki jest cel zycia?"

A czy ktoś się pyta roślinki lub zwierzątka po co żyją?Sens życia człowieka jako współtworzącego środowisko jest taki sam jak innych istot-napędzać obieg materii w przyrodzie. To taki podstawowy sens życia człowieka z punktu widzenia biologii. Pozostałe sensy dotyczą psychologii. Taki jest mój punkt widzenia.

  zmora,  17/03/2009

Świetny artykuł:) jak go czytałam to czułam ciarki na plecach;)

Z tego powodu chce żeby zaraz po mojej śmierci "rozdali" moje organy, a później jeszcze na wszelki wypadek mnie spalili. Nigdy nic nie wiadomo.

A mnie zastanawia ilość wyświetleń artykułu. W ciągu trzech dni, prawie 18 000, to imponujące. Przeglądam wiele ciekawych artykułów i co widzę? Po kilkadziesiąt, czasami kilkaset wyświetleń. No cóż, najwidoczniej cuda to normalna rzecz.

Polecam spojrzeć na panel "O artykule w Internecie", a potem na pod link: http://www.wykop.pl/link/15678(...)-zywcem . To wyjaśnia skąd taka popularność artykułu :)

Naprawdę ciekawy tekst.

No właśnie, zastanawiające. No tak, studenci informatyki mają na to sposoby. Szkoda, że tak odbywa się ta rywalizacja.

Panie Mariuszu. Dziękuję za link, nie wyjaśnia mi to wiele, kończyłam kierunki humanistyczne, więc informatyka to dla mnie czarna magia. Nie odnosiłam się do treści artykułu, to mnie nie interesuje. Jeżeli to nie przeszkadza to proszę o Pw.

A swoją drogą, czy takie sztuczki to nie oszustwo? Na wykopie nie ma linku do tego artykułu, jest tylko automatyczne przekierowanie, a to znaczy że w ten sposób można z wielu portali przekierowywać, lecz eioba to eioba, tak to rozumiem.

Jest link, żadnego automatycznego przekierowania nie ma i żadne to "sztuczki" :) Czym jest wykop dowiesz się na stronie: http://www.wykop.pl/info . P.S. Gdy odpowiadamy na czyjąś wiadomość używamy przycisku [odpowiedz]. Wtedy są one odpowiednio pod sobą.

Bardzo dobry artykuł =) Jestem nowa i nie za bardzo wiem o co kaman na tej stronce. Gratulacje dle autora. bardzo dobry tekst ;)

Po prostu mega-ciekawy artykuł.

Powiało grozą. Makabra! Pewnie sobie zażyczę, aby mnie nie wkładali do grobu po śmierci hehe, a jak już to z telefonem :-)

Dzisiaj w faktach tvn słyszałam że w Polsce 84letnia kobieta ,która uznana za zmarłą obudziła się w worku w kostnicy..zuważyl to pracownik kostnicy,wezal lekarza i kobita lezy teraz w szpitalu,ale jej stan jest cięzki . I w sumie bedzie miała niezłe problemy ,bo wystawiono już akt zgonu,nie ma już żadnego dokumentu tożsamości...i ciężko jej będzie odbierać rente...
chyba wole byc spalona...;]

Już postanowione ,po śmierci chcę byc spalony.

  koniu,  07/05/2010

http://magda-na-tropie.blog.on(...)26220,n rozwinięcie wzmianki o samomumifikacji buddystów ,

  CMPxNBQ,  01/05/2011

Wspaniały artykuł. Pozwoliłem sobie wykorzystać fragmenty do stworzenia demotywatora - http://demotywatory.pl/3021255(...)-horror . W źródle podałem link do niniejszej strony. Mam nadzieję, że autor nie będzie miał do mnie żalu o to, że wykorzystałem część tekstu bez jego wiedzy. Pozdrawiam serdecznie, i mam nadzieję, że teraz większa liczba ludzi przeczyta o tym jakże ciekawym i strasznym zarazem zjawisku.

  Amadeusz  (www),  03/05/2011

"Jedną na 25 trumien usiłowano otworzyć od wewnątrz!!"

Obym znalazł się w 24 albo 26 :)

  thot,  10/05/2011

do leszek-20, nie mam żalu, również pozdrawiam :)



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska