Login lub e-mail Hasło   

Globalizacja w wersji apokaliptycznej

Jednoczenie się świata zapowiadały już proroctwa Apokalipsy. Wydaje się, że jednoczenie to dobry kierunek. Jednak z proroctw wynika, że nie zawsze.
Wyświetlenia: 1.885 Zamieszczono 16/06/2009

Jednoczenie się Europy jest faktem. Nie jest to nowy proces. Historycznie rzecz ujmując, było już do niego kilka podejść. Jednakże z nową siłą i na innej płaszczyźnie Europa zaczęła się jednoczyć niemal zaraz po drugiej wojnie światowej. Nową płaszczyzną, mającą spajać — do niedawna sobie wrogie — państwa zachodnie, miała się stać gospodarka. Wyrazem tego procesu była Europejska Wspólnota Gospodarcza, poprzedniczka Unii Europejskiej. Kolejnym krokiem jednoczącym zachodnią Europę stało się wprowadzenie wspólnej waluty, a ostatnim poszerzenie Unii o kraje środkowoeuropejskie.

Dla uważnego obserwatora, procesy unifikacyjne, w których uczestniczymy, są jedynie elementami szerszego procesu, nazywanego globalizacją. Proces ten dokonuje się na wielu płaszczyznach: gospodarczo-ekonomicznej, społeczno-kulturowej, ale również religijnej.

Oblicza globalizacji

Globalizację trudno zdefiniować, ale ławo podać jej przykłady i przejawy. Łączy się ją ze swobodnym przepływem kapitałów i towarów, mobilnością producentów i pracowników. Przejawia się ona w jednoczeniu się gigantów ekonomicznych, w celu zminimalizowania wydatków i zwiększenia wydajności, a tym samym obniżenia cen produktów i zwiększenia konkurencyjności na światowym rynku. A wszystko to za sprawą nowoczesnych środków łączności i transportu, postępu technologicznego i miniaturyzacji. Świat się zmienił. Czasem nawet nam się to podoba. Coraz więcej osób stać na taniejące komputery, telefony komórkowe, zegarki, ubrania, sprzęt hi-fi i AGD dobrych zachodnich producentów. Jednocześnie wcale nam nie przeszkadza, a może nawet nie mamy pełnej świadomości, że dzieje się tak dlatego, iż wszystko to produkowane jest na Tajwanie, w Korei, Chinach, Indiach, po niewielkich kosztach i w nie zawsze dobrych warunkach.

Teoretycznie globalizacja powinna prowadzić do zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego świata, uodpornić go na kryzysy, skłonić ludzkość do bezkonfliktowej współpracy, wznieść na wyższe poziomy kulturowego rozwoju, otworzyć na siebie różniące się regiony świata. Jak jest w istocie, widzimy. Regiony, do których obce kapitały i przemysł napłynęły rozwijają się, te z których odpłynęły pogrążają się w ekonomiczną i społeczną zapaść. Pogłębiają się rozwarstwienia społeczne, narastają nierówności, mnożą się konflikty nie tylko ekonomiczne, ale i militarne.

Wszyscy wołają o „ludzkie oblicze” globalizacji, które załagodzi konflikty i spowoduje bardziej sprawiedliwy podział dóbr, niwelując biedę. Problem w tym, że niezależnie od nazwy procesu, który miałby to sprawić (komunizm, kapitalizm, globalizacja itd.), jeszcze nikomu się to nie udało.

Globalizacja może mieć nie tylko wymiar gospodarczy, ale również społeczno-kulturalny. Kto nie zna i nie jadł (poza wegetarianami oczywiście) hamburgerów McDonalda? Tak zwane fast foody opanowały cały świat (może poza najuboższymi regionami). Nie mówiąc już o języku angielskim. Do tej pory odrębne kulturowo regiony — za sprawą muzyki, wideoklipów i filmów — gwałtownie się amerykanizują. Amerykańska pop kultura staje się kulturą światową. Tyle, że jak wiemy z doświadczenia, człowiek najszybciej i najłatwiej przejmuje złe wzorce.

Globalizacja religijna

Właściwie to nie ma takiego pojęcia. Jeśli jednak procesy globalizacyjne wiążemy z takimi zjawiskami jak jednoczenie się, liberalizm, otwartość, tolerancja i współpraca – to wszystkie te pojęcia odnajdujemy we współczesnym ekumenizmie. Jednak nawet on ma swoje różne oblicza, w zależności od tego, przez kogo jest lansowany. Jednemu nie można zaprzeczyć: tendencje zjednoczeniowe w sferze religijnej nasilają się i to nie tylko pomiędzy wyznaniami chrześcijańskimi, ale również pomiędzy nimi, a religiami niechrześcijańskimi (choć w tym ostatnim przypadku można raczej mówić o gestach pojednania, dobrej woli i wzajemnego szacunku). W 1999 r. świat obiegła informacja o zakopaniu „toporu wojennego” pomiędzy Kościołem Rzymskokatolickim, a Światową Federacją Luterańską, wykopanego w XVI w. przez Reformację — obie te organizacje podpisały słynną wspólną deklarację o usprawiedliwieniu z wiary. Zaraz potem w Polsce byliśmy świadkami podpisania przez Kościoły należące do Polskiej Rady Ekumenicznej (z wyjątkiem baptystów) i Kościół Rzymskokatolicki  wspólnej deklaracji o wzajemnym uznaniu chrztu. Do tego, w skali światowej, można wspomnieć wiele innych gestów, jak na przykład: papieskie podróże po całym świecie i towarzyszące im spotkania z przedstawicielami różnych religii, wspólne modlitwy, odwiedziny w synagogach i meczetach.

I znów wydaje się, że wszystko w porządku, że to dobrze, że lepiej się łączyć, niż dzielić, godzić ze sobą, niż walczyć. A jednak i tu można dostrzec rysy na obliczu „religijnej globalizacji”. Wspomniane wyżej publiczne i wspólne „deklaracje przyjaźni” Kościołowi powszechnemu w samodzielnym już wydaniu kolejnej, pt. „Dominus Jesus”, której treść najkrócej oddają słowa: „ekumenizm ekumenizmem, ale tylko my jesteśmy jedynym prawdziwym Kościołem”. Wszystkie inne Kościoły jawią się w tej deklaracji jako mniej lub bardziej „ułomne” lub wręcz jako zaledwie „wspólnoty”. Kolejną rysą współczesnego ekumenizmu jest zbyt łatwe, i najczęściej nieuzasadnione, przypinanie wszystkim pozostałym — nie zrzeszonym w organizacjach ekumenicznych — Kościołom miana sekt.

Apokalipsa o globalizacji

Na tym tle szczególnego znaczenia nabierają proroctwa Księgi Apokalipsy dotyczące ostatnich wydarzeń poprzedzających powrót Chrystusa na ziemię. Wiele fragmentów tej księgi w sposób niedwuznaczny sugeruje, że wydarzenie to będzie poprzedzone pewnymi zjawiskami o charakterze globalnym i to nie tylko w świecie przyrodniczym, ale również w sferze religijnej i społeczno-gospodarczo-politycznej. Między innymi będą to zjawiska o charakterze wyraźnie zjednoczeniowym.

Księga Apokalipsy w rozdziałe 13. zapowiada — używając symbolu zwierzęcia — pojawienie się pewnej potęgi (państwa)1, która sprawi, że „ziemia i jej mieszkańcy oddadzą pokłon”2 innej, wcześniejszej potędze, przeciwnej Bogu3. Pierwsza ze wspomnianych potęg będzie zwodziła i namawiała mieszkańców ziemi do realizacji jej bluźnierczych zamierzeń4. W tym celu posunie się m.in. do szantażu ekonomicznego: kto mu się nie podporządkuje, nie będzie mógł „kupować ani sprzedawać”5. Tego typu działań nie można byłoby przeprowadzić, gdyby świat nie był połączony w jedną globalną sieć telekomunikacyjną i finansowo-handlową, z możliwością elektronicznej kontroli nawet najmniejszych transakcji finansowych (co już w dużej mierze ma miejsce). Jednocześnie zapowiedzi oddawania jakiejś potędze pokłonu przez mieszkańców ziemi i podziwiania jej przez całą ziemię wskazują na pojawienie się jakichś form religijnego zjednoczenia ludzkości, niestety — w bluźnierczym buncie przeciwko Bogu i jego ludowi.

Rozdział 17. wspomina tajemniczych dziesięciu królów, którzy będą „jednej myśli”6 i „jednomyślnie”7 oddadzą władzę wspomnianej wyżej potędze, której pokłoni się cała ziemia. Potęga ta nosi symboliczne miano Babilonu8. Wskazuje to na pojawienie się globalnych tendencji zjednoczeniowych o charakterze politycznym.

Rozdział 18. ukazuje wizję olbrzymiego kryzysu gospodarczo-ekonomicznego związanego z upadkiem symbolicznego Babilonu. Wyraźnie widać w nim jednoczesny upadek całego  międzynarodowego handlu, przemysłu, transportu i finansów9. Nie byłoby to możliwe bez zjawiska globalizacji, które czyni z nich zespół naczyń połączonych. Gdy upadnie jedno, upadną wszystkie.

Oczywiście nie należy być dogmatycznym i z góry podawać szczegółową wykładnię tego apokaliptycznego proroctwa. Lepiej poczekać na rozwój wydarzeń. Jednak nie można zaprzeczyć, że Biblia zapowiada pewne zjednoczeniowe procesy o charakterze globalnym, zachodzące na różnych płaszczyznach i poprzedzające powrót Chrystusa. Co najważniejsze, Biblia określa również ich charakter, wskazując, które mają wartość ujemną, a które dodatnią.

Globalizacja z boską twarzą

Do tych pozytywnych zjawisk o charakterze globalnych, które zapowiada Apokalipsa, należy niewątpliwie wielkie przebudzenie religijne, jakie ogarnie cały świat przed powrotem Chrystusa10. Będzie ono miało inny charakter od wyżej wspomnianego religijnego hołdu oddawanego pewnej ziemskiej potędze. Będzie to powrót do prawdziwej, a nie pozornej pobożności; oddawanie chwały Bogu Stworzycielowi, a nie człowiekowi czy ziemskim potęgom. Przebudzenie to zostało zobrazowane w  symbolu anioła, lecącego przez środek nieba i zwiastującego „ewangelię wieczną mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo, ziemię i źródła wód”11. To samo przebudzenie zostało opisane w ewangeliach jako znak końca świata: „I będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec”12.

Ci, którzy skorzystają z tego zaproszenia do oddawania chwały Bogu Stworzycielowi, po triumfalnym powrocie Chrystusa, jako Króla królów i Pana panów, będą mieli przywilej skorzystania z prawdziwej globalizacji: nie tej z „ludzką” twarzą (która jest mrzonką), ale tej z boską. „I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga (...) Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi. I otrze wszelką łzę z oczu ich i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły”13. Kto chce się tam znaleźć, powinien już dziś przyjąć to zaproszenie i oczekiwać, „według obietnicy, nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość”14.

Andrzej Siciński

1 Symbol zwierzęcia oznacza w proroctwach apokaliptycznych potęgę polityczną (królestwo, państwo). Zob. Dn 7,23. 2 Ap 13,12. 3 Zob. Ap 13,3.8. 4 Zob. Ap 13,14. 5 Ap 13,17. 6 Ap 17,13. 7 Ap 17,17. 8 Zob. Ap. 17,5. 9 Zob. Ap 18,2.11-17.22. 10 Zob. Ap 14,6-13.15-16. 11 Ap 14,6-7. 12 Mt 24,14. 13 Ap 21,2-4. 14 2 P 3,13.  

Podobne artykuły


19
komentarze: 47 | wyświetlenia: 2008
15
komentarze: 16 | wyświetlenia: 1329
15
komentarze: 13 | wyświetlenia: 2181
15
komentarze: 16 | wyświetlenia: 386
14
komentarze: 8 | wyświetlenia: 471
14
komentarze: 15 | wyświetlenia: 1114
14
komentarze: 22 | wyświetlenia: 1291
14
komentarze: 25 | wyświetlenia: 1341
14
komentarze: 3 | wyświetlenia: 2096
13
komentarze: 12 | wyświetlenia: 973
13
komentarze: 221 | wyświetlenia: 806
13
komentarze: 24 | wyświetlenia: 1092
13
komentarze: 7 | wyświetlenia: 1601
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  pysia77,  08/08/2016

Globalizacja jest dosyć kontrowersyjnym tematem. Ma zarówno zalety, jak i wady. Moim zdaniem tych drugich jest niestety więcej. Niestety, ponieważ globalizacja cały czas postępuje i każde państwo zaczyna przypominać inne, wszystko robi się taki samo... a gdzie różnorodność? Gdzie regionalna kultura, tradycja? Szkoda, że to wszystko zanika :(



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2017 grupa EIOBA. Wrocław, Polska