Przypisy w pracy magisterskiej

Przypisy zawierają informacje dotyczące literatury źródłowej oraz objaśnienia, czy uwagi do tekstu głównego. Wykorzystanie cudzych myśli bez podania ich źródła jest plagiatem i dyskwalifikuje autora jako badacza.

Przypisy umieszczane są:

1. na dole każdej strony - jest to sposób bardzo popularny, np.
¹ M. Ziółkowski, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego, Wydawnictwo Fundacji Humaniora, Poznań 2000, s. 56.

2. na końcu całej pracy magisterskiej - nadaje im się numerację ciągłą.

3. na końcu każdego rozdziału - najmniej czytelny sposób, również nadaje im się numerację ciągłą, ale w obrębie rozdziału.

4. w tekście - wtedy mają postać, np. (Ziółkowski 2000: 56), gdzie umieszcza się najpierw nazwisko autora, rok wydania i stronę. Integralną częścią takiego przypisu jest odpowiednio ułożona bibliografia (nazwiska autorów ułożone są alfabetycznie), a wpis wygląda np. tak:
Ziółkowski, Marek. 2000. Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego. Poznań: Wydawnictwo Fundacji Humaniora.

Rodzaje przypisów:

1. przypis zwykły - wskazuje skąd pochodzi informacja, np.
¹ M. Ziółkowski, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego, Wydawnictwo Fundacji Humaniora, Poznań 2000, s. 56.

2. przypis zwykły rozszerzony - oprócz wskazania źródła zawiera jeszcze cytat albo szersze omówienie poglądów autora, np.
¹ J. Zieleniewski, Organizacja i zarządzanie, PWE, Warszawa 1967, s. 45. "Całość to przedmiot, w którym bierze się pod uwagę relację zawierania się części w całości". Taki pogląd można spotkać w opracowaniach przedstawicieli nurtu prakseologicznego.

3. przypis polemiczny - stosowany gdy przekształcamy myśl autora lub prowadzimy z nim polemikę, np.
¹ Por. M. Ziółkowski, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego, Wydawnictwo Fundacji Humaniora, Poznań 2000, s. 56.

4. przypis polemiczny rozszerzony - przeprowadzamy dyskusję z innymi poglądami i wskazujemy tekst będący źródłem polemiki, np.
¹ Można mieć poważne i uzasadnione zastrzeżenia do tekstu M. Fuszary, która nie wzięła pod uwagę... Por. M. Fuszara, Kobiety w polityce, Warszawa 2007, s. 23-25.

5. przypis odsyłający - odsyła się czytelnika do innych opracowań lub fragmentów swojej pracy, w celu odnalezienia dokładniejszych informacji, np.
¹ Zob. S. P. Huntington, Trzecia fala demokratyzacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 56.
¹ Zob. Aneks, s. XX.

Rodzaje przypisów ze względu na źródło:

1. prace autorskie - czyli takie gdzie autor jest jasno określony, należy podać jego inicjał imienia i nazwisko, tytuł dzieła, miejsce i rok wydania, stronę np.
¹ M. Ziółkowski, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego, Wydawnictwo Fundacji Humaniora, Poznań 2000, s. 56.

2. rozdział lub artykuł w pracach zbiorowych - gdy książka wydana jest pod redakcją lub ma kilku autorów, a można zidentyfikować autora interesującego nas rozdziału (artykułu) np.
¹ E. Wnuk-Lipiński, Zmiana systemowa, [w:] E. Wnuk-Lipiński, M. Ziółkowski (red.), Pierwsza dekada niepodległości. Próba socjologicznej syntezy, Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2001, s. 21.

3. książka, w której jest wielu autorów (więcej niż trzech/czterech) - należy podać tytuł publikacji, a następnie imię i nazwisko pierwszego z autorów, a także dodać: "i in.", np.
¹ T. Parsons, Społeczeństwo: spojrzenie ewolucyjne i porównawcze, [w:] Współczesne teorie socjologiczne, T. I. A. Jasińska-Kania i in. (wybór i oprac.), Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2006, s. 350.

4. słowniki, encyklopedie, np.
¹ Słownik języka polskiego, t.1, Warszawa 1978.

5. z gazet i czasopism, np.
¹ A. Czaja, Pionierski projekt opieki nad dziećmi dla pracujących i bezrobotnych, "Gazeta Wyborcza" 2007 nr 10, s. 2.

6. źródła internetowe, np.
¹ Sokrates, http://www.sokrates.pl (26.04.2008).

Kilka zasad:

• Najistotniejsze w stosowaniu przypisów jest konsekwentne trzymanie się raz wybranego sposobu. Dla przykładu sytuacje, w których za jednym razem podajemy inicjał imienia, a w dalszej części pracy podajemy całe imię lub za jednym razem uwzględniamy nazwę wydawnictwa, a później nie, w wielu przypadkach dyskwalifikuje pracę magisterską, a przynajmniej znacznie obniża jej ocenę.
• Należy pamiętać, że każdy przypis zaczyna się z dużej litery, a kończy się kropką.
• Nie należy w przypisach umieszczać niczego, co nie dotyczy naszej pracy magisterskiej i nie jest z nią powiązane.
• Na etapie pracy magisterskiej najczęściej zastosowanie znajduje przypis zwykły i przypis polemiczny. Jeśli czujemy się pewnie w stosowaniu przypisów można używać i innych rodzajów, ale nie zawsze jest to dobrze widziane.
• Tytuły podaje się bez cudzysłowów.
• Unikaj stosowania przypisów niejasnych, niekompletnych i obarczonych błędami.

BIBLIOGRAFIA

1. Boć, J. 2006. Jak pisać pracę magisterską. Wrocław: Kolonia Limited.
2. Gambarelli, G. i Z. Łucki. 2001. Jak przygotować pracę dyplomową lub doktorską. Kraków: UNIVERSITAS.
3. Gierz, W. 2006. Jak napisać pracę licencjacką? Gdańsk: Wyższa Szkoła Turystyki i Hotelarstwa.
4. Kaszyńska, A. 2008. Jak napisać, przepisać i z sukcesem obronić pracę dyplomową lub magisterską? Gliwice: Wydawnictwo Złote Myśli.
5. Mendel, T. 2007. Metodyka pisania prac doktorskich. Poznań: Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Poznaniu.
6. Święcicki, M. 1969. Jak napisać pracę dyplomową na studiach dla pracujących. Poznań: Wyższa Szkoła Ekonomiczna.
7. Węglińska, M. 2005. Jak pisać pracę magisterską?. Kraków: Oficyna Wydawnicza "Impuls".

artykuł z www.pracamagisterska.net