Login lub e-mail Hasło   

Odcienie szarości

W takich właśnie chwilach dopada mnie nostalgia, tęsknota za światem, którego nie ma. Może istnieje gdzieś obok, tylko czy kiedykolwiek zwykły człowiek znajdzie do niego wejście?
Wyświetlenia: 1.139 Zamieszczono 01/04/2010

Jakoś tak dzisiaj pada deszcz. Pada też jakimiś obojętnymi kroplami w mojej duszy. Dookoła zimno mimo koca, który wcale nie grzeje. Ciężko czasami znaleźć uśmiech. W pamiętniku z podstawówki ktoś mi wpisał, że "to nie sztuka być wesołym, kiedy radość zewsząd tryska, ale stać z pogodnym czołem, kiedy ból za serce ściska".

Przykro mi, dzisiaj tak nie umiem. Dzisiaj mogę tylko przypomnieć sobie słowa wiersza, który kiedyś powstał w podobnej chwili:

                                                                     SMUTNE ŚLIMAKI

                                                           W kałużach

                                                          rozpłynęły się łzy.

                                                          Parasol

                                                          zakrył mokrą twarz.

                                                          Wracam już

                                                          do domu, a tam

                                                          zamykam i kurczę się

                                                          w sobie i

                                                          muszlą otulam się, kocem.

                                                                                                (czerwiec 1998)

 Nie jest jeszcze tak źle, nie wpadam w jakąś depresję czy coś, po prostu deszcz taki szary jak dzisiaj mnie przygnębia. Do tego dołożyło się jeszcze kilka słów, których raczej nie chciałam usłyszeć, nie dzisiaj.

W takich właśnie chwilach dopada mnie nostalgia, tęsknota za światem, którego nie ma. Może istnieje gdzieś obok, tylko czy kiedykolwiek zwykły człowiek znajdzie do niego wejście?

 Zwykle też nie udaje mi się przechodzić nad wszystkim obojętnie, chociaż muszę przyznać, że była osoba, która przez kilkanaście lat nauczyła mnie, jak trzeba postępować, żeby nie ugiąć się pod kolejnymi uderzeniami. I wcale nie jestem mu za to wdzięczna, wręcz przeciwnie- to on nauczył mnie na zajęciach praktycznych, żeby nigdy nie ufać nikomu, kto oferuje wyciągniętą dłoń, bo w ostatniej chwili ją cofnie. Ze śmiechem. Jego śmiech do tej pory rozlega się nieraz szyderczym echem, odbijając się od pustki, jaką wyrzeźbił w mojej duszy. Nie chciałam takich lekcji, nie prosiłam o nie.

Ale echo coraz bardziej milknie, coraz cichszy jest jego głos w duszy owiniętej nową wiarą.

Nie jest tak źle, teraz jest inaczej, odkąd uwolniłam się od niego fizycznie i od tego mentalnego pasożyta, którego zaszczepił gdzieś w głębi mnie. Teraz naprawdę tylko czasami, bardzo rzadko, kiedy deszcz zasłoni szarymi strugami okno, mam ochotę znaleźć się

                                                                                      W NIEBYCIE

                                                     Chcę tylko być tam,

                                                     gdzie mnie nie ma.

                                                     Odpocząć

                                                     od ciebie, od siebie.

                                                     Zabrać tylko psa,

                                                     żeby przypominał mi,

                                                     że jestem.

                                                     Gdzieś będę.

                                                     I może uda mi się

                                                    nie wrócić.

                                                    Szkoda tylko psa.

                                                    On może będzie chciał

                                                    jeszcze kiedyś

                                                    podać komuś łapę.

                                                                                              ( 19 czerwiec 2004)

 

Posmuciłam trochę dzisiaj, ale wydaje się, że czasami takie dotknięcie bez ochraniaczy przynosi inne, lepsze spojrzenie na to, co trzeba koniecznie rozważyć. Nie wiem, czy kogoś tym nie ściągnęłam z różowej chmurki, na której fikał radosne koziołki, jeśli tak, to przepraszam. Nie  ja jestem od pokazywania mniej kolorowych obrazków.

Zresztą, mi już przechodzi. Podzieliłam się trochę z kimś tym zapatrzeniem w odcienie szarości, przetrawiłam już to, co usłyszałam no i deszcz przestaje padać, a wcale nie był dźwięcznymi wiosennymi kropelkami.

Jeszcze tylko troszeczkę odczuwam, że jest we mnie

                                                                                         PUSTKA

                                                                    Coś przede mną uciekło:

                                                                    kilka słów, ale tak dużo;

                                                                    jakiś cień, jakiś ptak;

                                                                    zimno. Zimno dotknęło duszy.

                                                                                                           ( czerwiec 1995)

 

Nie trzymam pędzla w rękach, ale istnieje też impresja w literaturze, a to właśnie była próbka zatrzymania chwili. Ta akurat była nostalgiczna i senna, pełna znudzenia i oczekiwania nie wiadomo czego. Ta chwila już mi się skończyła, ale wpadając teraz w nastrój kolejnej, popsuję to, co napisałam tutaj do tej pory.

Do zobaczenia w takim razie w jakiejś kolejnej odsłonie, bo- jak napisałam w profilu- zamieszkałam na eiobie z miłości do słowa pisanego.........

Podobne artykuły


17
komentarze: 113 | wyświetlenia: 1276
14
komentarze: 11 | wyświetlenia: 1058
14
komentarze: 8 | wyświetlenia: 497
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 875
12
komentarze: 1 | wyświetlenia: 650
12
komentarze: 12 | wyświetlenia: 819
11
komentarze: 0 | wyświetlenia: 580
11
komentarze: 0 | wyświetlenia: 854
11
komentarze: 298 | wyświetlenia: 578
11
komentarze: 4 | wyświetlenia: 524
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 368
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 383
10
komentarze: 0 | wyświetlenia: 415
10
komentarze: 3 | wyświetlenia: 253
10
komentarze: 2 | wyświetlenia: 850
 
Autor
Artykuł
Dodatkowe informacje

Powiązane tematy





  Elba,  02/04/2010

Pieknie oddane odcienie szarości, nostalgia, smutek, tęsknota za tym, co było, odeszło, nie wyszło... ale jest jakby obok i stanowi całość obrazu nas samych, jest jego tłem.

  serpente,  02/04/2010

Dziękuję, Elbo! Na szczęście takie nastroje to tylko chwile, które czasami jednak warto zatrzymać. Może to właśnie one dodają szlachetności naszym duszom?.... : )

  swistak  (www),  05/04/2010

Szarość i nostalgia jest jak zieleń, by na jej tle skuteczniej wabiły zmysły kwiaty i owoce



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska