Login lub e-mail Hasło   

Andrzejkowa wróżba

Za ofiarę robię. Sił wyższych, czyli zjawisk nadprzyrodzonych. A konkretnie nocy andrzejkowej - diabli ją nadali!
Wyświetlenia: 1.480 Zamieszczono 01/12/2010

Wracałem sobie dosyć późnym wieczorem do domu, gdy...

- Przykrość pana spotka! - dobiegł mnie zza pleców lekko przepity sznaps-baryton. Przyznaję, że miał rację, bo z wrażenia potknąłem się i o mało nie przywaliłem zębami w krawężnik. Trochę przy tym struchlałem, bo okolice naszego dworca wyglądają jakby obowiązywał dwudziesty stopień bezsilności energetycznej i nakaz powszechnego zaciemnienia razem wzięte.

Obejrzałem się przez ramię.

- Pan... do mnie?

- A co pan myślisz? Z żabami rozmawiam? - dobiegający z ciemności głos wydał mi się lekko rozbawiony. Trochę odetchnąłem, Śmieje się, to może nie napadnie?

- Bądź pan człowiek, pożycz piątkę. - Teraz już lepiej dostrzegałem proszącego. Wysoki, mocno zbudowany facet po trzydziestce. Kiedy gestykulował, trzymany w dłoni papieros rozżarzał się czerwono.

Szybko sięgnąłem do kieszeni.

- Oj, nie mam - zmartwiłem się i dodałem - ale mam dychę, może być?

- Niech będzie - zgodził się. - Tyle, że wiesz pan... No, mogę mieć kłopot z oddaniem.

- Nie... Niech pan się nie trudzi, miło, że mogę panu pomóc...

- No coś pan. Mam swój honor!

- Ależ tak, tak. Oczywiście!

- O, wiem - ucieszył się mój adwersarz - to ja panu powróżę! Dzisiaj andrzejki, nie? - spytał retorycznie.

- Ależ nie trzeba, po co? Ja chętnie...

- Powróżę panu! - słysząc pewną nutkę nerwowości w jego głosie, zrezygnowałem z dalszych protestów.

- Oczywiście, bardzo proszę.

- To daj pan rękę.

Chwycił moją dłoń z siłą kowalskich obcęgów i pomyślałem, że słusznie zgodziłem się na wróżby.

 

- Będziesz pan długo żył...

I szczęśliwie - dodał po namyśle.

- Jakaś ruda koło pana. Niedobrze... - zawiesił głos.

- Oj, dlaczego niedobrze? - przestraszyłem się, przypominając sobie, że już od wielu lat żona farbuje się na rudo.

- Bo jak ruda, to masz pan niefart. Zabierze forsę jak nic - zawyrokował posępnie.

Pomyślałem o comiesięcznej wypłacie, znikającej jak sen jeszcze przed każdym pierwszym.

- Mów pan dalej - poprosiłem.

- Dobra, tyle że nic nie widzę...

- Ciemno?

- Nieee - przeciągnął powoli. - Chyba mnie moc odeszła. Masz pan jakiś mały pieniążek - ożywił się wyraźnie.

Pogrzebałem w kieszeniach.

- Mam 20 groszy.

- Dobra. Połóż pan mi je na ręku - podsunął wielką jak bochen łapę. - To na chwilę tylko, zaraz oddam - obiecał.

- A teraz dołóż pan na wierzchu największy banknot, jaki masz w portfelu.

Trochę się zawahałem.

- No, śmiało... Bo wróżba nie wyjdzie! - postraszył.

Sięgnąłem po ostatniego zaskórniaka.

- Co to jest? - zapytał.

- Stówa.

- Może być - zgodził się łaskawie. - Zaraz oddam.

Pomyślałem o niedalekich mikołajkach, na które przeznaczaczałem schowaną setkę...

- Oooo, wraca... - uśmiechnął się wróżbita. - Musisz też pan uważać na bruneta wieczorową porą - dodał - Chyba niedobrze panu życzy! A teraz... Masz pan swoje pieniądze. I do widzenia - wetknął mi w rękę dwudziestogroszówkę i banknot, po czym odszedł szybkim krokiem.

 

Po kilometrze, przy najbliższej latarni, spojrzałem na trzymane w garści pieniądze. Było 20 groszy. I dziesiątka. Stówa, tak jak przypuszczałem, uległa dematerializacji.

 

Ale wywróżył mi samą prawdę: jestem pewien, że był brunetem. I że powinienem na niego uważać. Szczególnie andrzejkową, wieczorową porą.

 

Dalbert

Podobne artykuły


17
komentarze: 71 | wyświetlenia: 2181
16
komentarze: 15 | wyświetlenia: 1213
14
komentarze: 15 | wyświetlenia: 1063
14
komentarze: 2 | wyświetlenia: 1119
13
komentarze: 5 | wyświetlenia: 535
13
komentarze: 53 | wyświetlenia: 791
11
komentarze: 92 | wyświetlenia: 640
11
komentarze: 70 | wyświetlenia: 677
11
komentarze: 37 | wyświetlenia: 486
11
komentarze: 34 | wyświetlenia: 978
11
komentarze: 137 | wyświetlenia: 620
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  Noemi*,  02/12/2010

Tylko stówa? , to i tak niewiele za andrzejkową wróżbę , myślę jednak że miałeś farta wracając do domu cały i zdrowy , a stówa no cóż to tylko środek płatniczy czyli rzecz nabyta ....

Stówka, za tak dokładną wróżbę, to naprawdę nie jest zdzierstwo...

  memnik  (www),  02/12/2010

to przynajmniej pełna kultura. 100 w plecy, ale obsługa miła, twarzą do klienta i w ogóle... mój znajomy też stracił 100, ale w pociągu i z żyletką nad oczami. więc wolał ich nie otwierać gdy mu portfel wyciągano.

No i to był rozbój.
A "przygoda" Autora to full wypas, kultura i sztuka...:-)

  dalbert,  03/12/2010

No tak - niby miałem fart. Trzeba przyznać, że wróż nadzwyczajną kulturę i łaskawość okazał. A przecież mógł przylać... Tyle, że mikołajki diabli wzięli. :(

Humorystyczna,pięknie skomponowana i pouczająca na czasie ,,,pozdrawiam Pana i gratuluję,a ponadto się cieszę,ze Pan wrócił, znów mogę czytać na wesoło.

Dziękuję :) I też pozdrawiam

Bardzo lubię Twoje historie. Czekam na następne.

O, ja się dołączam do tej opinii... też lubię i czekam na następne. Świetnie napisane :)

  Gamka  (www),  06/12/2010

Dalbercie nie daj się prosić :))... pisz, pisz ....i dziel się z nami swoimi opowiadaniami :) są wspaniałe!

Cyganie to złodzieje i oszuści, wiem, bo miałem cygańskom rodzine przez 6 lat.

Fajne! Ale takie chwyty Cyganki stosowały już za czasów mojego dzieciństwa - a pewnie i wcześniej. Gdzeż Ty się, Dalbercie, w takiej nieświadomości uchował?



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska