Login lub e-mail Hasło   

Człowieku zwolnij!

Dokąd pędzi nasz świat? Dokąd my pędzimy, a pędzimy coraz szybciej. Śpieszymy się całe życie. Ciągle za czymś gonimy... Za czym?
Wyświetlenia: 5.095 Zamieszczono 16/03/2011

Mąż coraz mniej przebywa w domu, coraz więcej w pracy. Buntuje się, gdy ktoś z rodziny powie, że powinien odpocząć. Odpowiada, że pieniądze nie spadają z nieba ani nie rosną na drzewach a przecież musi spłacić kolejną ratę pożyczki zaciągniętej na najnowszy i największy telewizor, jaki tylko zdołał znaleźć. To nic, że ów sprzęt został umieszczony w niewielkim pokoju i zajmuje pół ściany. Ważne, że pokazał Kowalskiemu, że może mieć lepszy i większy od niego.

Żona żyje własnym życiem. Zdradza, lub nie. Przestała się już przejmować, że jego ciągle niema, przyzwyczaiła się do tego. Ona też nie przebywa w domu zbyt często. Ma swoich przyjaciół, swoje zainteresowania, swoją pracę i... Swoje najnowsze auto. Musi przecież jakoś przemieszczać się z miejsca na miejsce. Czas to pieniądz, więc nie można go bezsensownie tracić w zatłoczonych autobusach, pełnych podejrzanych typków.

Dzieci. No właśnie, co się z nimi dzieje tego rodzice nie wiedzą. Chodzą do szkoły, zdają z klasy do klasy, więc wszystko jest w najlepszym porządku. Mają wszystko, czego im potrzeba. Każdy ma swój telefon, komputer... Jadają w szkole, mają pieniądze na swoje drobne wydatki, więc rodzice mogą się zająć karierą zawodową.

Mimo, że z nazwy są rodziną nie wiedzą nic o sobie. Mąż nie zna żony, matka nie zna dziecka. Nawet nie jadają razem, nie mówiąc już o wspólnym zrobieniu czegokolwiek. Miłość do człowieka zamienili na miłość do pieniądza.

Przyzwyczaili się do luksusu, do wielu udogodnień, bez których nie potrafią już funkcjonować. Są wyznacznikiem ich pozycji społecznej, więc gdy tylko pokaże się jakaś nowinka muszą ją mieć. To nic, że akurat niema pieniędzy w portfelu. Biorą kolejny kredyt i kolejny etat, żeby móc spłacić raty.

Czasem wydarza się jakaś tragedia. Wtedy zatrzymują się na chwilę. Dochodzi do nich, że przegrali swoje życie, że te wszystkie przedmioty nie dały im szczęścia, że przez ich gonitwę zarówno partner jak i potomstwo stało się dla nich obce. Zapomnieli, czym jest miłość do bliźniego... Niestety zazwyczaj jest już za późno żeby naprawić wszystkie błędy i przeprosić za wszystkie krzywdy, które wyrządzili...

Zadam Ci parę pytań. Spróbuj proszę na nie odpowiedzieć.

Pytania dotyczące partnera

    • Czy wiesz, co najbardziej lubi w Tobie twój partner?
    • Czy wiesz, czym się interesuje?
    • Jakie potrawy lubi, a jakich nie?
    • Czy wiesz, czego najbardziej się obawia?
    • Czy wiesz, co myśli o polityce i religii?
    • Ile lat ze sobą jesteście?
    • Czy znasz ulubiony film, książkę twojego partnera?
    • Czy wiesz, których Twoich znajomych lubi a których nie?
    • Jakie zadanie sprawia największą trudność Twojemu partnerowi?

 Pytania dotyczące dzieci

    • Czy wiesz, czym interesują się Twoje dzieci?
    • Czy znasz ich idola?
    • Czy znasz ich ulubiony kolor?
    • Czy znasz ich przyjaciół?
    • Czy wiesz, jakie zdolności posiadają twoje dzieci?
    • Czy wiesz, czego najbardziej się boją?
    • Czy znasz ich ulubione zabawy?
    • Kogo nie lubią?
    • Kim chcą zostać w przyszłości?

Jeżeli na którekolwiek z tych pytań, Twoja odpowiedź brzmi: NIE WIEM to znaczy, że powinieneś ZWOLNIĆ. Nadrobić zaległości i poświęcać trochę więcej czasu rodzinie. Zdaję sobie sprawę z tego, że możesz powiedzieć, że nie masz czasu. Musisz przecież pracować, ale zastanów się proszę czy aby Twoja miłość do pieniędzy nie jest silniejsza niż miłość do bliźniego. Pieniądze powinny być środkiem do życia a nie celem. Ciężko bez nich żyć, ale nie są najważniejsze.

Podobne artykuły


17
komentarze: 32 | wyświetlenia: 1793
15
komentarze: 60 | wyświetlenia: 1049
14
komentarze: 21 | wyświetlenia: 1336
13
komentarze: 62 | wyświetlenia: 1022
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 1216
13
komentarze: 68 | wyświetlenia: 703
13
komentarze: 93 | wyświetlenia: 559
13
komentarze: 9 | wyświetlenia: 965
12
komentarze: 144 | wyświetlenia: 1241
12
komentarze: 5 | wyświetlenia: 1117
12
komentarze: 72 | wyświetlenia: 584
12
komentarze: 3 | wyświetlenia: 811
12
komentarze: 31 | wyświetlenia: 1082
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 917
 
Autor
Artykuł
Dodatkowe informacje

Powiązane tematy





  Gamka  (www),  16/03/2011

Obecnie najbardziej deficytowym towarem naszym jest CZAS ! - musimy go znaleźć i zastanowić się nad sobą.
Odkryć na nowo piękno naszego dnia, naszego życia, naszych najbliższych, przemierzyć nasze piękne ogrody wspomnień , dnia codziennego, zachwyć się majestatem gór, odetchnąć pełna piersią rześkim powietrzem morskim i wsłuchać się w ciszę…. i ...pomyśleć, co w życiu naszym jest najważniej ...  wyświetl więcej

Dziękuję serdecznie za ten komentarz i pozdrawiam cieplutko. Pięknie powiedziane.

Świetny artykuł! Masz zupełna rację. Gonimy za czymś czego tak naprawdę nie potrzebujemy, w tym pędzie gubiąc to co cenne. Pozdrawiam serdecznie

  Noemi*,  16/03/2011

Poczucie upływu czasu to jednak bardzo subiektywne odczucie, jako dzieci czy młodzież w ogóle nie zauważamy upływu czasu, jest zabawa i tylko to się wtedy liczy, te przemyślenia przychodzą z wiekiem. Dopiero momenty przełomowe w naszym życiu, czy wydarzenia traumatyczne powodują, że poddajemy refleksji nasze życie, zastanawiamy się nad przemijaniem, ulotnością życia i czasu.

  ...,  16/03/2011

Bardzo ciekawy tekst!

  ...,  16/03/2011

Bardzo ciekawy tekst!

Rozmijamy się jak drogi we mgle... coraz bardziej błądzimy i nie przywiązujemy należytej uwagi do wartości duchowych, zdrowia i harmonii w rodzinie. Wielu z nas ciągle szuka...
Nokiaasia, przeczytałam z zainteresowaniem, dziękuję :)

  Hamilton,  16/03/2011

Paradoksem naszych czasów jest to, że nominalnie mamy więcej czasu. Moi rodzice nie mieli wolnych sobót. Ojciec często pracował w niedzielę. Matka prała ręcznie, pralka i telewizor pojawiły się gdy zacząłem chodzić do szkoły. Mieli jednak więcej czasu dla nas dzieci, niż ja dla swoich, a moi synowie dla swoich dzieci. Pamiętam moje dzieciństwo, wycieczki za miasto, lekcje odrabiane z mamą. Zawsze ...  wyświetl więcej

Zmieniona mentalność, hm. Dziś pogadanie z kimś na ulicy jest gorzej odbierane i o wiele dziwniejsze niż rozbieranie się w telewizji. Faktycznie, coś jest jakby nie tak...

Na kilka pytań odpowiedziałem nie wiem więc gdy posłucham autora i jeszcze bardziej zwolnię to chyba zamienię się w żółwia.

Niektórzy powinni się wręcz zatrzymać, żeby dostrzec pewne aspekty życia, które im umykają. Pozdrawiam serdecznie.

  ananke50,  17/03/2011

A może jednak w pewnych kwestiach należałoby przyspieszyć?
K. Krawczyk śpiewa:

Spieszmy się kochać jak najczulej

zanim gwiezdny pył zamieni się w popiół

spieszmy się do miłości, której

ak czasami sił i zostaje z boku.

o my chmury nad głowami

gorzkimi kroplami strącane przez czas

bo my ulepieni z chwili, trzepotem motyli

wędrówk

...  wyświetl więcej

Masz rację. Zwolnić powinniśmy w naszej pogoni za bogactwem materialnym a przyśpieszyć w dążeniu do bogactwa duchowego. :)

  ,  18/03/2011

Hmmm...daje do myślenia. Dzieci ok, wszystko na tak,...z partnerem jakby trochę słabiej mi poszło...heh, ale jak tu zwolnić?

  Moniasta,  19/03/2011

Dzięki Ci za ten artykuł. Poruszyłaś w nim wiele ważnych kwestii. Niestety, jeżeli nie zwolnimy, możemy przeoczyć zbyt wiele ważnych momentów. Zatrzymajmy się w tym miejscu, gdzie jest jeszcze czas na przemyślenia.

Pewnego dnia Budda jest w podróży i chce przejść przez las. Wszyscy mu to odradzają. Las jest bardzo niebezpieczny. Ukrywa się w nim groźny bandyta, zabawiający się napadaniem na wędrowców, okradaniem ich i obcinaniem im palców, które doczepia do noszonego na piersi naszyjnika. Jego imię to właśnie Angulimal: anguli (palce), mala (naszyjnik). Budda nie daje się odwieść od zamiaru i rusza sam do la ...  wyświetl więcej

Pięknie napisane, bardzo dobry art



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska