Login lub e-mail Hasło   

Moje dziecko mnie nie słucha

Odnośnik do oryginalnej publikacji: http://szkolnedziecko.pl/2010/07/dziecko(...)entrum/
Dziecko rodzi się pełne egoizmu i egocentryzmu. Za wszelką cenę stara się stać centrum rodziny.
Wyświetlenia: 2.071 Zamieszczono 04/08/2011

Rodzice mają mu usługiwać, służyć, być na każde zawołanie. Kto kogo wychowuje?

To ciekawe i zastanawiające jak małe dzieci potrafią szybko nauczyć się jak rządzić rodzicami. To niepokojące i zaskakujące jak szybko rodzice potrafią wejść w rolę „sługi” swoich dzieci.

Masz w domu „małego tyrana” ?

Spotykam się z pytaniami: co robić - moje dziecko na mnie krzyczy, wyzywa mnie , kopie mnie , pluje na mnie lub moje dziecko wymusza na mnie zachowania płaczem czy wrzaskiem.

Rolą  rodziców jest wskazanie dziecku  miejsca jakie ma zajmować w domu – w centrum, ale nie centralnego. To rodzice są centrum rodziny.  To rodzice powinni wychowywać dziecko, a nie odwrotnie. Jeśli tego nie zrobią w odpowiednim czasie – dziecko zacznie wymagać, a nie prosić, żądać, a nie pytać, krzyczeć, a nie mówić…

Wychowując dziecko w myśl zasady „wszystko dla dziecka, wychowujemy człowieka z nastawieniem – wszystko dla mnie”

Co robić ?

1. Pamiętaj – To Ty tu rządzisz. Dziecko ma wiedzieć i odczuwać, że je kochasz, ale to Ty masz władzę. Kiedyś nastolatka, płacząc, powiedziała mi „ bo rodzice mi na wszystko pozwalają”. Mówiła mi o tym, że jeśli pozwalają, nie wymagają  to im nie zależy.  „Rób co chcesz”- taką postawę prezentujemy przecież w stosunku do osób nam obojętnych. Stawianie granic daje poczucie bezpieczeństwa i miłości. To jedne z podstawowych potrzeb małego i dużego dziecka.

2. Cudownie by było gdyby dzieci stosowały się do zasady nie patrz na to co robię, a słuchaj tego co mówię! Niestety – tak nie jest. Jeżeli swoim zachowaniem i słowem uczysz, że można łamać prawo, lekceważyć ludzi , nie szanować cudzej wartości. Jeżeli pokazujesz, że sama nie masz wartości  i szacunku dla siebie, nie masz autorytetów, to w jakimś momencie odczujesz ze strony dziecka brak szacunku dla Ciebie. Idąc w Twoje ślady zaczynie lekceważyć i przestanie szanować – Ciebie. Dlaczego? Bo Ty je tego nauczyłaś!

3. Nie pozwalaj mówić do siebie bez szacunku. Dziecko nie może negować Twoich decyzji i buntować się przeciwko Tobie. Nawet jeśli się nie zgadza, powinno wykonać Twoje zasadne polecenie. Przyjdzie czas, kiedy możesz dopuścić do dyskusji na jakiś temat. Wyjaśnij , uzasadnij, ale nie daj się sprowokować do dyskusji. Dziecko może być bardzo rozwinięte intelektualnie, ale emocjonalnie nadal jest dzieckiem. Przyjdzie czas, że dasz więcej swobody, gdy będziesz miała coraz większe zaufanie do dziecka. Zauważaj takie sytuacje i podkreślaj .

4. Nie pozwalaj  przerywać twojej rozmowy z inną osobą – to częsty błąd. 

5. Przyznaj się, że nie jesteś nieomylna. Pokaż dziecku, że też szanujesz jego uczucia. Gdy będzie między Wami dobra atmosfera powiedz co czujesz gdy dziecko zachowuje się źle. Dasz doskonały model do naśladowania - jak rozwiązywać konflikty, jak słuchać, jak być wrażliwym na uczucia innych. 

6. Stosuj aktywne wychowanie.  Podejście bierne polega na reagowaniu na zachowanie dziecka, podejście aktywne ukierunkowane jest na jego potrzeby. Ze  względu na wiek dzieci mają  inną perspektywę czasową. Dla Twojego dziecka miesiąc znaczy to samo co dla Ciebie rok lub więcej. To Ty  potrafisz przewidzieć jakie mogą być konsekwencje dzisiejszych decyzji po tym czasie , dziecko nie. Dzieci potrzebują naszego kierownictwa, naszej umiejętności przewidywania, a nie jedynie reagowania na ich zachowanie.  Wzmocnienia negatywne : kary, zakazy, krzyki, szarpanie…sprawiają, że dziecko ogarnia uczucie wrogości, pragnienie pokrzyżowania Twoich zamiarów nawet swoim kosztem, podważenia Twojej rodzicielskiej władzy. Często robią to w miejscach publicznych (sklep, ulica). Wzmocnienia pozytywne ( pochwała, przytulenie, uśmiech..) pokazują że zauważyłaś, doceniasz, jesteś dumna. 

7. Pamiętaj, że jest cienka linia między wychowywaniem w miłości pod kontrolą, a wykorzystywaniem swojej władzy jedynie dla własnej satysfakcji czy zaspokojenia swojej potrzeby. Nie przekraczaj tej granicy. Dziecko będzie sprawdzało czy je kochasz nawet gdy zachowuje się bardzo źle- jest dzieckiem i będzie zachowywało się jak dziecko.

8. „Przyzwyczajenie to druga natura człowieka”- tak długo ucz dziecko prawidłowych nawyków i postaw, aż uzna je za swoje, uwewnętrzni je. 

9. Panuj nad swoim gniewem – nauczysz dziecko panować nad swoim.Niewłaściwie wyrażany gniew ma wpływ na każdą sprawę, z jaką ma uporać się dziecko teraz lub w przyszłości – począwszy od problemów w nauce, przez zerwane więzi z innymi ludźmi, aż po jeszcze tragiczniejsze skutki. Dziecko jest jak lustro. Odbija w swoim zachowaniu, postawach, relacjach, uczuciach to, co jest wokół. Spokojnie i krytycznie oceń - co dajesz do odbijania.

Samodyscyplina dziecka zaczyna się od Twojej samodyscypliny

Alicja Sieklucka

http://szkolnedziecko.pl - porady dla rodziców

Podobne artykuły


33
komentarze: 13 | wyświetlenia: 6253
25
komentarze: 18 | wyświetlenia: 4194
31
komentarze: 29 | wyświetlenia: 5958
26
komentarze: 11 | wyświetlenia: 19704
25
komentarze: 30 | wyświetlenia: 4725
26
komentarze: 8 | wyświetlenia: 3566
21
komentarze: 11 | wyświetlenia: 33293
15
komentarze: 6 | wyświetlenia: 2766
14
komentarze: 1 | wyświetlenia: 11017
13
komentarze: 1 | wyświetlenia: 2714
13
komentarze: 11 | wyświetlenia: 54786
13
komentarze: 2 | wyświetlenia: 12873
12
komentarze: 6 | wyświetlenia: 17874
 
Autor
Artykuł



  swistak  (www),  04/08/2011

Rodzina z jedynakiem, czką to zwykle rodzina patologiczna w sferze emocji.

Nr 9 - do tego przede wszystkim rodzic powinien się stosować...



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska