Login lub e-mail Hasło   

Przypowieść o głosie serca

Odnośnik do oryginalnej publikacji: http://swami-center.org/pl/text/przypowi(...)4.shtml
Czemu nie potrafię żyć tak, jakbym chciał, postępować tak, jak uważam za słuszne? Dlaczego stałem się niewolnikiem swoich wad, zachcianek, lęków i słabości?
Wyświetlenia: 1.588 Zamieszczono 14/11/2011

 

Żył raz sobie pewien człowiek. Niczym szczególnym nie różnił się on od ludzi, żyjących
w okolicy. Nie był biedny, ale też nie był bogaty. Nie był już młody, ale też nie był jeszcze stary.

I nie był ów człowiek silny duchowo…

Chociaż były w duszy nasiona dobra, lecz nie kiełkowały…

Żył owy człowiek tak, jak wszyscy wokół niego żyli… Kierowały nim zachcianki i wady jego… Obezwładniały go lęki i słabości. I nie było mu dobrze w tym: szarością dni upływało mu życie… Nie było w nim ani radości, ani spełnienia…

Codziennie wieczorem ów człowiek myślał: „Od jutra będę postępował lepiej, nie ulegnę już więcej słabościom i wadom swoim!”

Za każdym razem, gdy nadchodziło jutro, znów kierowały nim zachcianki i wady jego, obezwładniały go lęki i słabości jego…

Pewnego razu ów człowiek zamyślił się: „Czemu nie mogę żyć tak, jak sam bym tego chciał? Dlaczego nie postępuję tak, jak czynić się powinno? Dlaczego kierują mną wady
i obezwładniają mnie lęki moje?”.

Zaczął on się zastanawiać i nie widział przyczyny, dla której miałby nie żyć tak, jak uważał za słuszne, nie postępować w sposób, który uważał za właściwy.

Zapytał wówczas ów człowiek Boga: „Ojcze mój i Stwórco! Czemu nie potrafię żyć tak, jakbym chciał, postępować tak, jak uważam za słuszne? Czemu stałem się niewolnikiem swoich wad, zachcianek, lęków i słabości? W czym tkwi przyczyna?”.

Odparł mu Bóg: „Przecież nie ma tu żadnej przyczyny! Masz prawo postępować tak, jak sam chcesz postępować!”.

Mówi wówczas człowiek: „Poradź, proszę, co począć, co zrobić, żeby wady moje i słabości przestały kierować mym życiem?”.

I odpowiedział Bóg: „Za każdym razem zanim coś zrobisz lub powiesz — posłuchaj głosu swego serca duchowego i zrób tak, jak ono każe! Wówczas opanujesz słabości, lęki, pozbędziesz się wad i zachcianek!”.

Postanowił więc człowiek pójść za Bożą radą.

Wstał następnego ranka pełen zdecydowania za każdym razem radzić się serca duchowego — zanim jakiegoś czynu dokona, zanim słowo wypowie…

A każdego ranka jego stary ojciec mówił mu słowa niemiłe, marudził i zwymyślał. Mówił, że do niczego się nie nadaje, że całe pokolenie synów ludzkich żyje niewłaściwie
i wymieniał wszystkie krzywdy, i smutki swoje. Oskarżał syna swego za wszystko, czego tamten był i nie był winien…

Oto zaczął ojciec syna ganić i mówić mu słowa przykre.

I zakipiał gniew w człowieku od słów tych gorzkich, oskarżających… Chciał już, jak zawsze ojcu w odpowiedzi słowa jadowite rzec, ale przypomniał sobie Bożą radę.

A zdążyło serce jego wyszeptać: „Powstrzymaj słowa obraźliwe, bowiem kocha cię ojciec twój. Przecież martwi się z powodu twoich kłopotów!
I ty go kochasz! Powstrzymaj słowo gniewne —
i poproś o wybaczenie!…”.

Więc w odpowiedzi na zwymyślanie ojcowskie ukłonił się ów człowiek i rzekł: „Wybacz mi!” I zgasł gniew. Objął człowiek ojca i poszedł do swoich spraw.

A ojciec jego zdziwił się i przestał odtąd go rugać.

… Wieczorem wraca ów człowiek do domu po ciężkiej pracy. Kupił jedzenie rozmaite i myśli
o tym, jak będzie kosztował przysmaki różne…
A przejawiał on skłonność do obżarstwa…

I wstąpił do domu młodej wdowy, żyjącej
z małymi dziećmi. Kobieta musiała mu dług oddać, ale wciąż nie mogła nazbierać pieniędzy…

Już od dawna miał zamiar powiedzieć, że chce darować jej dług. I postanowił, że dzisiaj wreszcie to zrobi. Wszedł zatem do domu biednej wdowy
i oznajmił, że daruje jej dług. Wdowa nisko mu się kłaniała, dziękowała. Chciał już iś
ć, a serce szepcze cichutko: „Zostaw dzieciom to jedzenie, które sobie kupiłeś! Będą się cieszyły!…”.

Człowiek ów z wielkim trudem nakaz serca wykonał. Ale gdy oddał przysmaki dzieciom, które z radości zatańczyły, to radość w nim wielka wezbrała! Idzie do domu z lekkością, przepełniony jest szczęściem. A serce w piersi jakby pieśń śpiewało!

Nie zawsze udawało się człowiekowi usłyszeć głos serca, nie zawsze czynił on to, co mu szeptało. Jednak z dnia na dzień coraz bardziej starał się on żyć tak, jak kazało serce. Z każdym dniem coraz mniej kierowały nim jego zachcianki i wady, coraz mniej krępowały go jego lęki i słabości. Kiełkowały w jego duszy nasiona serdecznej miłości!

Pewnego razu zobaczył ów człowiek silnych
i złych ludzi, którzy bili dobrego młodzieńca. Ludzie zaś, którzy obok przechodzili, tylko przyspieszali kroku, odwracali się, nie wtrącali — żeby im samym od tamtych złych nic złego się nie stało.

A ów człowiek odwagą się nie odznaczał. Chciał także przejść obok, co go przecież obchodzi… Serce zaś jego — nie szepcze, lecz krzyczy: „Jeśli nie pomożesz, to zabiją dobrego człowieka! A ty uratować go możesz!”.

A ów człowiek boi się, nie jest w stanie pokonać swojego strachu. Ani pójść nie może, ani pomóc…

A serce nie ucisza się: „Ratuj szybciej!”.

Zawołał wtedy człowiek Boga, ponieważ nie potrafił poradzić sobie ze strachem. I nie szeptem, nie w myśli, lecz na cały głos zakrzyczał: „Boże! Przyjdź tutaj! Boże! Przyjdź tutaj!”.

Ludzie, którzy przechodzili obok, ze zdziwienia zatrzymali się. I ci, którzy mijali ich
z daleka, też się zbliżyli. Zaczęli także inni ze
wszystkich stron podbiegać do tego miejsca, zatrzymywać się i patrzeć: o co tu chodzi
i gdzie tu jest Bóg? I taki tłum się zgromadził, że wystraszyli się źli ludzie, puścili młodzieńca
i zniknęli czym prędzej.

Młodzieniec wtedy podniósł się z ziemi
i dziękował temu człowiekowi: „Jaki jesteś odważny! Uratowałeś mnie!”.

Idzie człowiek do domu, a serce w piersi jak słoneczko świeci i mówi mu: „Miłość jest silniejsza od wszelkich strachów!”.

…Mijał czas. Lżejsze i radośniejsze stawało się życie tego człowieka.

Pewnej niedzieli poszedł ów człowiek na spacer. Naprzeciw idzie wdowa — ta, której podarował on dług. Uśmiecha się do niego czule, kłania się nisko.

I człowiek zapatrzył się na jej urodę. A miał on słabość do kobiet, choć uznawał swoje pożądanie za wielki grzech.

Odwrócił wzrok swój, aby nie patrzeć na nią. Nagle przypomniał sobie o sercu i zapytał go
o radę.

A serce mu mówi: „Popatrz lepiej
i z uważnością duszy. Czy miła ci ta kobieta?”.

Spojrzał człowiek na nią i wszystko w nim od miłości się rozbłysło!

Mówi on do serca: „Nie ma lepszej od niej! Wszystko bym jej dał!…”.

„Więc czym się martwisz? Nie jest żądzą to, czego pragniesz nie dla siebie, ale innemu chcesz dać! To właśnie miłość w tobie się obudziła! Idź i powiedz jej, że ją kochasz!”

Człowiek tak właśnie zrobił. Podszedł i powiedział: „Kocham cię! Bądź mi żoną!”.

Wszyscy znajomi i sąsiedzi wokół zaczęli mówić: „Oto dureń! Dopiero wszystkie sprawy zaczęły mu się układać korzystnie i mógłby przecież sobie znaleźć bogatą narzeczoną! On natomiast wdowę z małymi dziećmi bierze sobie!… Przecież wdowa i tak, bez zamążpójścia, nie odmówiła by…”.

A człowiek pieśń serca słyszy: „Kto szczęście daje, ten szczęście dostaje. Za pieniądze szczęście się nie sprzedaje!”.

I płonie serce coraz to jaśniej, coraz większą miłością! I przemienia ono słowa i czyny jego!

Wkrótce ożenił się ów człowiek z ową kobietą. Ich wzajemna serdeczna miłość życie im oświetlała, dom ogrzewała! Razem chowali dzieci i rodziców swoich czcili.

I dziękował człowiek Bogu: „Ojcze mój
i Stwórco! Rada twoja całe moje życie odmieniła, szczęście mi podarowała! Teraz przezwyciężyłem zachcianki swoje i wady swoje, pokonałem słabości swoje i lęki swoje!”.

Odpowiada mu Bóg: „Ten, kto głos serca duchowego nauczył się słyszeć — ten jeszcze więcej może dokonać! Bowiem głos serca to głos Miłości! A wszystko, co przy pomocy miłości się tworzy i czyni, to ode Mnie pochodzi! Bowiem Ja jestem MIŁOŚCIĄ!”.

Przekład: Irina Lewandowska

Redakcja: Grażyna Bednarek

Foto: Katarzyna Smirnowa

Podobne artykuły


17
komentarze: 32 | wyświetlenia: 1332
14
komentarze: 33 | wyświetlenia: 1061
14
komentarze: 21 | wyświetlenia: 991
14
komentarze: 60 | wyświetlenia: 753
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 786
13
komentarze: 68 | wyświetlenia: 434
13
komentarze: 9 | wyświetlenia: 575
13
komentarze: 3 | wyświetlenia: 1034
12
komentarze: 23 | wyświetlenia: 976
12
komentarze: 3 | wyświetlenia: 628
12
komentarze: 30 | wyświetlenia: 1395
12
komentarze: 144 | wyświetlenia: 865
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 490
12
komentarze: 72 | wyświetlenia: 412
12
komentarze: 31 | wyświetlenia: 561
 
Autor
Dodał do zasobów: Irina Lewandowska
Artykuł



Rozdawaj dobre, ale w zanadrzu trzeba mieć "kij" i nie wahać się go użyć, gdy to jest konieczne. Niektórzy tylko ten język rozumieją, a dobro uważają za czyjąś słabość, frajerstwo.

Jak dobrze, że pojawiłaś się tu, Irino, z tymi prostymi i jednocześnie przepięknymi, mądrymi i chwytającymi za serce tekstami pani Anny...

Dziekuję za tak ciepłe słowa.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska