Login lub e-mail Hasło   

Kumpel z lasu

Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie
Wyświetlenia: 1.248 Zamieszczono 19/01/2012


Szybko płyną lata, w sercu coraz więcej smutku ,a wspomnienia ,jak białe róże rozkwitają i prowadzą na ścieżki   dziecięce-,na brzegi rzeczki rodzinnej ziemi. I chociaż czas starł tam moje ślady i zniekształcił krajobraz ,to idę po nich, jak wtedy gdy miałem siedem lat ,słyszę krzyk żurawi , czuję zapach czeremchy, widzę też wujka,jakby to było dopiero wczoraj.
Wujek kochał wielką miłością przyrodę i swoją zagrodę. Mieszkał na skraju lasu. Pewnego razu spotkałem go na torfowych łąkach. Świstały kosy, w gorze wtórzył im śpiew skowronka. Sianokosy,synku,powiedział wujek ostrząc kosę. Poczekaj troszeczkę , a pójdziemy do lasu ,coś ci tam pokażę. Była piękna ,słoneczna pogoda. Zielone pachnące żywicą smukłe sosny stały w zasięgu mojego wzroku.
W lesie zobaczyłem łosi. Przywódca stada podniósł wysoko rozgałęzione poroże i nie spiesząc się szedł, za nim podążały pozostałe. Kiedy podeszliśmy bliżej,wódz zatrzymał się , z uwagą obserwował nasze ruchy. Wujek wpatrując się w stado rzekł,poczekajmy minutkę. Chyba  jest mój Paszka- wskazując palcem na ostatniego z rzędu, powiedział z uśmiechem. . Zostań,pójdę sam do niego. Z uwagą obserwowałem bieg wypadków,czegoś takiego nigdy jeszcze nie widziałem. Wujek wolnym krokiem podążał w kierunku stada wołając ,Paszka ,Paszka,chodź tu do mnie!Wtedy łosie zaczęły szybko odchodzić. Tylko jeden z  błyszczącym porożem ,stał na miejscu. Śmiało ruszał uszami i przyjaźnie spoglądał na zbliżającego się wujka Paszka,nie poznajesz mnie,spokojnie powiedział . Wtedy łoś zaczął zbliżać. Szli ku sobie coraz bystrzej i bystrzej.
Stary przywódca stada obejrzał się  jeszcze raz na skraju leśnej łąki. Z wielkim jakoby zdziwieniem spoglądał na swojego pobratymca kumającego się z dwunożnym ,odwiecznym ich  wrogiem .Kiedy Paszka był w zasięgu reki,zabawnie wyciągnął mordę na spotkanie. Uszy jego , jak nożyce strzygły powietrze. Tak chyba wyrażał radość. Wujek ostrożnie gładził go po grzbiecie,a on ocierał się o niego i dotykał grubymi wargami kieszeni. Wujek tłumaczył,rozchylał ręce,ze nic dla niego dzisiaj nie ma do jedzenia..Ręką zawołał wreszcie mnie. Cichutko,z duszą na ramieniu szedłem do nich.,ale Paszka wnet mnie zauważył. Im bliżej podchodziłem ,tym bardziej był niespokojny..Wujek gładził jego najeżoną sierść. Spokojnie,spokojnie ,to swój. Strach jednak przed nieznajomym maleńkim człowieczkiem okazał się silniejszy od dobroci wujka. Łoś machnął garbato-watą głową,jakby zegnał się i pobiegł w głąb lasu.. Staliśmy w milczeniu odprowadzając go wzrokiem .Poznał mnie,a nie widziałem go od wiosny..Niebieskie oczy wujka świeciły radością, kiedy zaczął opowiadać jego historię .Maleńkim niemowlaczkiem trafił w jego ręce..Jechał wozem leśną drogą. Brzozy pachniały wiosną. Trawa bujnie szła w gorę,a mech się zielenił. Na zakręcie,toż przy skarpie koń zaniepokoił się,strzygł uszami. Czego się boi-pomyślał wujek i zaczął rozglądać na boki. Przy drodze zobaczył nieruchomo stojącą klępę. Nie uciekała,a pokornie spoglądała na wujka,W jej oczach dostrzegł jakby błaganie o pomoc. Stało się jakieś nieszczęście?  Powoli odwróciła się i zaczęła odchodzić. Wujek szedł za nią kilka metrów i zatrzymał się Wtedy ona też stanęła i smutnym wzrokiem jakby prosiła,pomóż mi
,wołała go prowadząc w głąb lasu..Idzie w rejon partyzanckich ziemianek ,pomyślał wujek.. Pod dużą jodłą zatrzymała się i wydała głos podobny do westchnienia. Nisko skłoniła głowę i zaczęła coś tam lizać. na ziemi. Kiedy wujek zbliżył się , odeszła na bok i zamarła w oczekiwaniu. Obok drzewa zobaczył zerwany mech i miotającego si ę w jamie maleńkiego łosi czka Kiedyś tu była ziemianka. Zarosła mchem,drewniane stropy runęły. Zwierzę było kilka dni po porodzie,Wpadło w jamę i ściśnięte starymi korzeniami miotało się, matka nie mogła mu pomoc. Mały nie mógł stanąć na własnych nogach. Za każdym razem odmawiały posłuszeństwa..Trzeba zabrać do domu inaczej zginie,postanowił wujek i popatrzył na strwożoną matkę. Śledziła go zza drzew niespokojnym wzrokiem..Na rękach niósł małego do wozu,a matka szla za nim z tyłu..Zrozumiał,ze zal jej było swojego dziecka. Lecz inaczej nie mógł postąpić. Jego syn nazwał małego łosia Paszką. Poił mlekiem z butelki,karmił chlebem i soczystą trawą. Paszka szybko się przyzwyczaił do nowych warunków .Kiedy podrośl i ośmielił , często chodził z nim po ulicy..Wyjątkowo radowali się ze spotkania z nim dzieci. Karmili łakociami,a mały ochoczo korzystał z ich gościnności. Rósł jak na drożdżach,przeobrażał w dorodnego młodzieńca. Nogi wyprostowały się , szyja okrzepła..Był spokojnego usposobienia,nikogo nie krzywdził. Nawet kotu ustępował drogi..Trudno było tylko poradzić z Szarkiem .Na każdym kroku obszczekiwał go. Paszka był podobny do cielaka, ale krowa go też nie chciała .Podchodził do niej i próbował baraszkować, machając rogami odstraszała od siebie..Pewnego razy Wujek wybrał się na ryby i Paszka poszedł z nim. Kiedy podeszli do rzeczki, Paszka pierwszy wdepnął w wodę,pierwszy raz ją widział i myślał,ze to droga. Machał nogami i ledwie wydostał się na brzeg. Żyło się Paszce pod dachem wujka wyśmienicie,.Jednak zew krwi ciągnął do lasu. Tam przeobrażał się w dzikie zwierzę. Wąchał,nadsłuchiwał. Próbował jeść korę osiki i młodych sosenek. A kiedyś paszka poszedł w las i długo nie wracał,.Syn wtedy nawoływał i szukał swojego przyjaciela. Za kilka dni,późnym wieczorem Paszka wrócił. Spacerował po podwórku,lecz nikogo nie spotkał..Wtedy podszedł do świecącego się okna syna i grubymi wargami zastukał w szyby. Domownicy witali powrót jego z radością. Ale wujek już wiedział,zwierzę wcześniej czy później i tak pójdzie w las. Zawiesił mu na szyję pamiątkową obrożę. Jesienią Paszka wyrośl. Z sąsiednich wiosek i szkoły przyjeżdżali na niego popatrzeć. Denerwowały go jednak te odwiedziny. Uciekał od ludzi,szukał spokojnych,cichych miejsc. Złote barwy pokrywały drzewa,a Paszka spoglądał coraz częściej w stronę lasu i pewnego wieczora odszedł tam na zawsze. Rodzina z tym się zgodziła,wiedziała,ze on tam nie zginie. Las jest jego prawdziwym domem. A każdy przecież za takim tęskni..Kilka razy potem wujek spotykał na tej polanie swego przyjaciela. Śmiało szedł na jego spotkanie. Ochoczo przyjmował poczęstunki. Wyjeżdżając w pole zawsze brał do kieszeni kawałek chleba,garść soli. którą wyjątkowo uwielbiał zlizywać z dłoni. Dwa lata minęło od czasu,kiedy ostatni raz Paszka zlizywał mu sol z dłoni. Byłem mimowolnym świadkiem ich ponownego spotkania. I mocno utkwiło ono w pamięci
I teraz wiem.,że mimo upływu czasu ,przyjaciół poznanych w biedzie . ,nie sposób zapomnieć. Między ludźmi z tym  rożnie, miłość bliźniego zdewaluowała się., człowiek człowiekowi wilkiem stał się. ,a  tamte  łąki lasy,moczary, zniknęły , wiatr hulał po pustych   polach , ale   miłość do ziemi rodzonej ostała!  Ania,Przyjaciółka podroży  rzekła ,ludzie odchodzą ,a wspomnienia  zostają , ale prócz nich   mamy siebie i  wspólne podrożę. Kto podróżuje żyje dwa razy dłużnej,,musisz być ze mną do końca naszych dni!

Podobne artykuły


17
komentarze: 50 | wyświetlenia: 1585
17
komentarze: 71 | wyświetlenia: 1204
16
komentarze: 15 | wyświetlenia: 1008
14
komentarze: 15 | wyświetlenia: 841
14
komentarze: 32 | wyświetlenia: 949
13
komentarze: 16 | wyświetlenia: 881
13
komentarze: 4 | wyświetlenia: 926
12
komentarze: 53 | wyświetlenia: 542
12
komentarze: 0 | wyświetlenia: 874
12
komentarze: 8 | wyświetlenia: 759
12
komentarze: 30 | wyświetlenia: 762
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  mss72,  19/01/2012

Ciekawe czy to też odrzucą jako ,,nieprwadziwe dane"...???

Zobaczymy,demokracja i swoboda tu wielka..

  Areva,  19/01/2012

Panie Szymonie, a kto ci komentarz zminusował?

Nie mam pojęcia,to spotyka mnie często,pozdrawiam

  mss72,  19/01/2012

to ty nie wiesz,nie czytałaś,że tu grasuje minusator-masturbator?

  hussair  (www),  19/01/2012

Ale już kawaleria podrasowała. ;)

A jak go ubić można?

  hussair  (www),  20/01/2012

Hm, znając moc i charyzmę takich, to, Panie Szymonie, szyszką wystarczy rzucić i już go nie ma!
A Pana to ściskam, a ściskam! Zdrowie dopisuje?

Dałam plusy, bo te minusy mnie zirytowały.

  hussair  (www),  20/01/2012

"Kto podróżuje, żyje dwa razy dłużej..." - szczerze powiem, że w tym COŚ JEST.

Dziękuje,z górki to szybko się leci,ale mam zamiar jeszcze pojechać drugi raz nad Bajkał,pozdrawiam

  hussair  (www),  21/01/2012

:)

  erin,  20/01/2012

Prawdą jest, że zwierzęta pamiętają... Koń po 20 latach potrafi wypłacić oprawcy z kopyta:) Piękna historia.

Pozdrawiam

  Cicho,  22/01/2012

Piękna opowieść o miłości. Szkoda że coraz bardziej nasza cywilizacja oddala się od Matki Ziemi. Łatwiej byłoby pojąć sens istnienia żyjąc w zgodzie z przyrodą , nie traktując jej tylko jako przestrzeni do życia i źródła surowców.
W każdym stworzeniu widzieć Paszke - swojego pobratymca. Może pewnego dnia?! :)

Od siebie wrzucam film na który kiedyś się natknąłem. O przyjaźni człowiek

...  wyświetl więcej

Nie wiem, czemu minusu-ją twój wspaniały komentarz,pozdrawiam

  Cicho,  25/01/2012

Dziękuje za dobre słowo. Dlaczego minusują? Widocznie ktoś ma odmienne zdanie. Cóż, piękno jest rzeczą względna. :)

A no tak,prawda,w życiu wszystko jest względne,a punkt widzenia zależny od wysokości siedzenia,doświadczenia itp.-pozdrawiam



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska