Login lub e-mail Hasło   

Widokówka do Pana Boga.

W mojej prywatnej antologii poezji współczesnej znalazł się wiersz Stanisława Barańczaka "Widokówka z tego świata". Tekst podejmuje problem samotności człowieka na...
Wyświetlenia: 1.945 Zamieszczono 24/05/2012

W mojej prywatnej antologii poezji współczesnej znalazł się wiersz Stanisława Barańczaka "Widokówka z tego świata". Tekst podejmuje problem samotności człowieka na Ziemi i niemożliwości nawiązania kontaktu z Absolutem. Poetyka widokówki sugeruje, że świat jest miejscem czasowego pobytu, z którego najczęściej wysyła się odkrytkę do domu, czyli miejsca pobytu stałego.

Palmy i wieżowce to jedynie zewnętrzny sztafaż, to co widoczne i w jakiś sposób reprezentatywne. Naprawdę żyjemy na śmieciach i tonach "nieśmiertelnego plastiku". To pod nami! A już kilkaset metrów nad nami rozciąga się "mroźna próżnia" - obca, tajemnicza i zupełnie obojętna wobec naszych pragnień i działań. O co więc możemy zapytać dalekiego Boga? "Powiedz co u Ciebie słychać"? W taki oto sposób kontekst użycia całkowicie zmienia funkcję pytania. Komunikat, który służy do nawiązania rozmowy (funkcja fatyczna) przekształca się w komunikat o wyraźnej funkcji impresywnej. Zaś monolog liryczny przeradza się w pozorny dialog; pozorny, ponieważ druga strona milczy, a nawet nie ma pewności, że głos człowieka do niej dociera.

Rozpacz jest skutkiem tego, że nie potrafimy funkcjonować w świecie samodzielnie, że potrzebujemy metafizycznego oparcia, a nie znajdujemy go nigdzie. Głos więźnie w gardle, a słowa zamarzają nad naszymi głowami. Czy istnieje bardziej trafna metafora egzystencjalnego położenia człowieka?

WIDOKÓWKA Z TEGO ŚWIATA

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zamieszkałem w punkcie,
z którego mam za darmo rozległe widoki:
gdziekolwiek stanąć na wystygłym gruncie
tej przypłaszczonej kropki, zawsze ponad głową
ta sama mroźna próżnia
milczy swą nałogową
odpowiedź. Klimat znośny, chociaż bywa różnie,
Powietrze lepsze pewnie niż gdzie indziej.
Są urozmaicenia: klucz żurawi, cienie
palm i wieżowców, grzmot, bufiasty obłok.
Ale dosyć już o mnie. Powiedz co u Ciebie
słychać, co można wiedzieć
gdy się jest Tobą.

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zawarłem w chwili
dumnej, że się rozrasta w nowotwór epoki;
choć jak ją nazwą, co będą mówili
o niej ci, co przewyższają nas o grubą warstwę
geologiczną, stojąc
na naszym próchnie, łgarstwie,
niezniszczalnym plastiku, doskonaląc swoją
własną mieszankę śmiecia i rozpaczy -
nie wiem. Jak zgniatacz złomu, sekunda ubija
kolejny stopień, rosnący pod stopą.
Ale dosyć już o mnie. Mów, jak Tobie mija
czas - i czy czas coś znaczy,
gdy się jest Tobą.

Szkoda, że Cię tu nie ma. Zagłębiam się w ciele,
w którym zaszyfrowane są tajne wyroki
śmierci lub dożywocia - co niewiele
różni się jedno z drugim w grząskim gruncie rzeczy,
a jednak ta lektura
wciąga mnie, niedorzeczny
kryminał krwi i grozy, powieść-rzeka, która
swój mętny finał poznać mi pozwoli
dopiero, gdy i tak nie będę w stanie unieść
zamkniętych ciepłą dłonią zimnych powiek.
Ale dosyć już o mnie. Mów, jak Ty się czujesz
z moim bólem - jak boli
Ciebie Twój człowiek.

Podobne artykuły


11
komentarze: 22 | wyświetlenia: 724
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 1089
10
komentarze: 11 | wyświetlenia: 643
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 1005
9
komentarze: 36 | wyświetlenia: 863
9
komentarze: 5 | wyświetlenia: 1233
9
komentarze: 16 | wyświetlenia: 511
9
komentarze: 20 | wyświetlenia: 938
9
komentarze: 13 | wyświetlenia: 609
9
komentarze: 33 | wyświetlenia: 859
9
komentarze: 0 | wyświetlenia: 772
9
komentarze: 3 | wyświetlenia: 427
9
komentarze: 44 | wyświetlenia: 891
9
komentarze: 56 | wyświetlenia: 520
8
komentarze: 18 | wyświetlenia: 788
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





"Ale dosyć już o mnie. Mów, jak Ty się czujesz
z moim bólem - jak boli
Ciebie Twój człowiek."

Prawda jest taka, że przez nasze życie i jego detale, zmagania, sytuacje, reakcje, emocje, relacje Stwórca doznaje wszelkie smaczków swojego planu stworzenia...

Trudno jest żyć z takim rozdarciem wewnętrznym!

Pewnie, ale takie jest życie, a każdy powinien w jego trwaniu wypracować sobie ścieżkę jedności...

  awers,  24/05/2012

A można bez? http://eiba.pl/u

  swistak  (www),  24/05/2012

Kolejny dowód na istnienie Boga nie istniejącego. Każdy ma takiego na jakiego sobie zasłużył.

  Amicus,  24/05/2012

"Każdy ma takiego na jakiego sobie zasłużył"
Pełna zgoda.
Świstaku! Punkt ode mnie!
Pozdrawiam serdecznie :)

  awers,  24/05/2012

Świstaku, proponujesz wielobóstwo?!, A może Twój Bóg jest taki humorzasty? Są jednak ludzie bez rozdarcia, lubią gwarancje na piśmie i promocje w hipermarketach.

  greenway,  24/05/2012

Przejmujący wiersz. W genialny sposób oddane egzystencjalne odczucie osamotnienia.

  Elba,  24/05/2012

Poszukiwania trwają cały czas. "Szukajcie, a znajdziecie..." Jesteśmy potężni i zdolni do robienia rzeczy, które nazywamy cudami, nie przejmując się tym, że nauka ich jeszcze nie rozumie. Większość ludzi prawie nie używa świadomego umysłu (który chyba jest naszym Bogiem..!). Prowadzą swoją egzystencję z dnia na dzień, używając programów zgromadzonych w ich podświadomym umyśle. Jakie programy uruch ...  wyświetl więcej

Do: Elba.
Dobra myśl! :)

Sądzę, że jestem zdolny do zrozumienia autora. Cóż - piekło samotności, oddzielenia. Tyle, że kto nas oddziela? Możemy być sami, ale nigdy samotni -chyba, że tego chcemy.

CYT.: "Szkoda, że Cię tu nie ma." JEST - tyle, że Go nie widzimy, nie czujemy - bo jest dla nas zbyt blisko. A szukamy daleko - patrząc w niebo, w niezmierzone, zimne i ciemne przestrzenie Kosmosu. Nawet piekła też szukam

...  wyświetl więcej

  hussair  (www),  24/05/2012

Kapitalny wiersz. Ciarki przechodzą.

  Gamka  (www),  24/05/2012

Pytanie do Pana Boga
----
Pytam cię nieraz panie, gdy gniew we mnie wzbiera
Jakiego trzeba życia, żeby nie bolało;
By dusza udręczona i zmęczone ciało
Odpocząć mogły. By szat nie rozdzierać

Jakiego trzeba życia? By bitew nie toczyć
Z tobą, przeciwko tobie i o ciebie we mnie...
Jak zbuntowany anioł podsycam daremnie
Swój gniew. Pięści

...  wyświetl więcej

Gamko! Podzielam Twój entuzjazm. To naprawdę jest dobry wiersz.

  Gamka  (www),  24/05/2012

Witaj Janie :) wiem ... wiem o tym...poezja jest jedną z wielu :D... moich miłości :)) kocham takie perełki ...

Smutne...



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska