Login lub e-mail Hasło   

Terroryzm i jego skuteczność w konflikcie izraelsko-palestyńskim (cz.1)

Odnośnik do oryginalnej publikacji: http://histmag.org/?id=2424
Sześciu członków Irgunu przebranych w stroje arabskie (dowódca grupy Israel Levi przebrany był za sudańskiego kelnera) wtoczyło przez La Regence Cafe siedem be...
Wyświetlenia: 3.421 Zamieszczono 29/08/2012

Sześciu członków Irgunu przebranych w stroje arabskie (dowódca grupy Israel Levi przebrany był za sudańskiego kelnera) wtoczyło przez La Regence Cafe siedem beczek na mleko wyładowanych 500 funtami trotylu i nitrogliceryny. O godz. 12.37 nastąpiła eksplozja. Pod gruzami śmierć poniosło 91 osób: 28 Brytyjczyków, 41 Arabów, 17 Żydów i 5 osób innych narodowości.

I. Nacjonalistyczny terroryzm żydowski w Palestynie

Artykuł stanowi fragment szerszej pracy opublikowanej drukiem w języku angielskim w 2007 roku: A. Krawczyk, Terrorism and his efficiency, for example terrorism in the Jewish-Palestinian conflict 1945- 2005 [w:]From total war to war against terrorism, pod red. K. Kubiaka, P. Mickiewicza, Wrocław 2007, s. 119-144, ISBN 83-89518-51-4.

Skuteczność terroryzmu wyznaczają zrealizowane cele (głównie polityczne, które są przeniesieniem ideologii, motywacji, „roszczeniowości”), jakie wyznaczył sobie zamachowiec czy dana organizacja terrorystyczna. Przeważnie dzielą się one na cele doraźne i ostateczne. W przypadku terrorystycznych organizacji żydowskich z lat 40. celem ostatecznym było założenie państwa żydowskiego, przy jednoczesnym ograniczeniu arabskiej populacji w Palestynie.

Prowadzić do tego miała m.in. kampania terrorystyczna żydowskiego podziemia, wymierzona w mandatowe wojska Wielkiej Brytanii1 oraz w społeczność palestyńskich Arabów. W tym okresie najbardziej znane były trzy organizacje: terrorystyczne Irgun Cwai Leumi i Lehi oraz Hagana, utworzona jako grupa samoobrony żydowskiej w Palestynie, jednak po II wojnie światowej i ona zaadaptowała metody terrorystyczne. Irgun Cwai Leumi, rewizjonistyczna organizacja syjonistów, została założona jeszcze w latach 30. przez Włodzimierza Żabotyńskiego. W 1944 r. na jej czele stanął Menachem Begin, który w tym samym roku rozpoczął przeprowadzać zamachy na cele brytyjskie. 23 marca 1944 r. eksplozje bomb wstrząsnęły Jerozolimą, Tel Awiwem i Jaffą (4 Brytyjczyków zginęło). 27 września 1944 r. nastąpiła seria zamachów na jerozolimskie posterunki policji, 16 maja 1945 r. doszło do kolejnej eksplozji w Jaffie2. Po II wojnie światowej, jeszcze w 1945 r., najważniejsze organizacje zbrojne połączyły się we Hebrajski Ruch Oporu, organizując wspólnie zamachy.

Włodzimierz (Zeev) Żabotyński, założyciel Irgun Cwai Leumi.

1 lipca 1946 r. szef dowództwa Hagany, Moshe Sneh, wysłał list do przywódcy Irgunu Menachema Begina z dokładną instrukcją, co i kiedy ma się stać kolejnym celem ataku. W liście zamieścił notatkę następującej treści: „najwcześniej jak to jest możliwe masz przeprowadzić operację”3. Zamach był odkładany kilka razy. W poniedziałek 22 lipca 1946 r. o godz. 7.00 rano w jerozolimskim seminarium Bet Aharon Talmud Torah omawiano plan operacji „Malonczik”, która zakładała wysadzenie w powietrzne Hotelu Król Dawid. Hotel, wybudowany w 1931 r., z ekskluzywnymi 200 pokojami, od 1938 r. był wykorzystywany jako kwatera dowództwa wojsk brytyjskich w Palestynie. Sześciu członków Irgunu przebranych w stroje arabskie (dowódca grupy Israel Levi, Gidon, przebrany był za sudańskiego kelnera) wtoczyło przez La Regence Cafe siedem beczek na mleko wyładowanych 500 funtami trotylu i nitrogliceryny. W czasie wycofywania się z hotelu doszło do strzelaniny pomiędzy zamachowcami a dwoma przypadkowymi oficerami brytyjskimi. Śmiertelne strzały dosięgły jednego z zamachowców (Aharona Abramovitch’a) oraz Brytyjczyka – majora Mackintosha. Dowództwo brytyjskie na 22 minuty przed eksplozją miało zostać ostrzeżone o podłożonych ładunkach wybuchowych. O godz. 12.37 nastąpiła eksplozja. Pod gruzami śmierć poniosło 91 osób: 28 Brytyjczyków, 41 Arabów, 17 Żydów i 5 osób innych narodowości. Do dnia dzisiejszego był to najkrwawszy jednostkowy atak terrorystyczny w Palestynie. Masakra ta sprowokowała gorzkie nastroje antyżydowskie i antysyjonistyczne w całej Anglii4. 30 października Irgun wysadził w powietrze część dworca kolejowego w Jerozolimie.

Hotel Król Dawid, zniszczony w największym pojedynczym zamachu w historii Palestyny. Pod gruzami śmierć poniosło 91 osób: 28 Brytyjczyków, 41 Arabów, 17 Żydów i 5 osób innych narodowości.

31 stycznia 1947 r. Brytyjczycy rozpoczęli ewakuację swoich obywateli z terenu mandatowego. 1 marca żydowscy terroryści zaatakowali brytyjski klub oficerski w specjalnej strefie bezpieczeństwa, w Goldschmidt House na King George Street w Jerozolimie. Zginęło 17 brytyjskich oficerów.

Operacje brytyjskie przeciwko żydowskim bojówkom zostały nazwane „Hipopotam” i „Słoń”. Mimo zaangażowania 20 tysięcy żołnierzy brytyjskich nie przyniosły one rezultatu. W ciągu następnych szesnastu dni Irgun przeprowadził 68 aktów terroru. 8 lipca porwał i zamordował (powiesił) dwóch brytyjskich sierżantów (Clifforda Martina i Marvyna Paice’a) w Netanii. Jeden z nich do szyi miał przyczepioną kartę z napisem „Trybunał Irgun”. Ten czyn wstrząsnął opinią publiczną w całej Anglii i przyczynił się do przyspieszenia wycofywania wojska brytyjskiego z Palestyny i oddanie sprawy tych terenów pod obrady Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Bilans terroryzmu Narodowej Organizacji Wojskowej w stosunku do oddziałów mandatowych od końca II wojny światowej do 20 października 1947 r. wynosił 127 zabitych brytyjskich żołnierzy i 331 rannych5.

W kwietniu 1948 r. doszło do jednej z najstraszniejszych i najgłośniejszych masakr w Palestynie. Gdy członkowie Irgunu przyszli do jednego z dowódców Hagany, Dawida Shatiela, z zapytaniem o możliwość ataku na palestyńską wieś Deir Yassin6, on miał im odpowiedzieć: „Dlaczego chcesz iść do Deir Yassin? To jest spokojna wieś. Jest pakt nieagresji między Shaul Givat i Mukhtar Deir Yassin.”7.

Wieś została zaatakowana 9 kwietnia. Po krótkiej wymianie ognia, w której śmierć poniosło czterech Żydów a kilkunastu zostało rannych, wieś poddała się. W tym momencie rozpoczęła się rzeź mieszkańców przez połączone siły Irgun Cwai Leumi i Gangu Sterna. Mieszkańcy zostali następnie przewiezieni do kamieniołomu między Deir Yassin a Shaul Givat i rozstrzelani z zimną krwią. Łączna liczba ofiar masakry wyniosła 254 osoby. Tuż po zakończeniu mordu do miejscowości dotarł przedstawiciel Międzynarodowego Czerwonego Krzyża na Palestynę, Szwajcar Jacques de Reynier, który sprawozdanie z tego, co zaszło w Deir Yassin, przesłał do Genewy, gdzie mieściła się centrala MCK. Całą winę przypisał stronie żydowskiej, a w swoich prywatnych pamiętnikach porównał działanie żydowskich ekstremistów do działalności SS w okupowanych Atenach8.

Arabska ciężarówka zniszczona w jednym z setek drobnych zamachów izraelskich. Zginęło 7 Palestyńczyków.

Rozpoczęto wojnę psychologiczną, której zadaniem było zmuszenie Palestyńczyków do porzucenia domostw i opuszczenia Palestyny. Jeden z dowódców, Lehi Eldad Scheib, biorący udział w masakrze, powiedział: „Gdyby nie Deir Yassin, pół miliona Arabów mieszkałoby w państwie Izrael. Państwo Izrael nie zaistniałoby. Z pełną świadomością nie wolno tego lekceważyć. Wszystkie wojny są okrutne. Nie ma innego wyjścia. Ten kraj będzie Eretz Izrael, z absolutną żydowską większością i drobną mniejszością arabską, albo – Eretz Ishmael i żydowska emigracja znów się rozpocznie, jeśli nie wyrzucimy Arabów w ten lub inny sposób”9.

Połączony oddział Irgun-Lehi pod rozkazami Eitana Livniego zaatakował główny dworzec kolejowy w Lydda. Dwa miesiące później, 27 grudnia, oddział Irgun-Lehi, prowadzony przez Alis Shraga, zaatakował biura wywiadu brytyjskiego w Jerozolimie, zabijając 7 brytyjskich policjantów. Grupa Sterna wysadziła brytyjskie porty lotnicze (atak na lotnisko blisko Kfar Syrkin – zniszczono osiem samolotów; w tym czasie Irgun wysadził 11 wojskowych samolotów na lotnisku w Lydda i 21 na lotnisku w Kastina).

Przez cały okres działalności Grupy Sterna jej członkowie sprzeciwiali się jakiemukolwiek podziałowi Palestyny. Ich postawa nie uległa zmianie nawet, gdy Związek Radziecki wyraził zgodę na plan podziału Palestyny uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych w 1947 r. Lehi uznało podział za zaprzeczenie prawa Żydów do całości Eretz Israel po obu stronach Jordanu.

Hrabia Folke Bernadotte, mediator ONZ-etu.

W tym czasie mediatorem ONZ w Palestynie był Folke Bernadotte, neutralny dyplomata, który w czasie wojny uratował z obozów śmierci tysiące Żydów. Bernadotte chciał, zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego 181/II, wprowadzić w życie plan podziału Palestyny, umiędzynarodawiając Jerozolimę. To nie podobało się zarówno rządowi izraelskiemu, jak i żydowskim ekstremistom. 17 września 1948 r. czterej ludzie ubrani w mundury izraelskiej armii zamordowali zarówno Folke Bernadotte, jak i wojskowego obserwatora z ramienia ONZ, pułkownika Andre Serota. Do zamachu przyznała się nieznana wcześniej organizacja Hazit HaMoledet (Fatherland Front), za którą faktycznie ukrywało się Lehi10. Amerykański następca Folke Bernadotte, Ralph Bunche, winił Izrael za stworzenie klimatu wrogości i zaniedbania w ochronie poprzedniego mediatora. Czterej mordercy nigdy nie zostali złapani. Tożsamość bezpośredniego sprawcy mordu została odkryta dopiero kilkanaście lat później: był nim Yehoshua Cohen, wieloletni przyjaciel Ben-Guriona i członek Lehi. Oprócz niego w morderstwie brali udział: Stanley Goldfoot, Meir Zetler i Baruch Nadel. Dla Stanleya Goldfoota i jego towarzyszy z Lehi skuteczny zamach terrorystyczny na Folke Bernadotte był tym, co dało armii izraelskiej impet do ataku na Jerozolimę. Chociaż zdobycie Starego Miasta nie udało się żydowskim oddziałom w 1948 r., Goldfoot wierzył, że bez działań Lehi nowe dzielnice Jerozolimy pozostałyby w międzynarodowych rękach11. Dowódca Lehi Yalin-Mor zadenuncjował Bernadotte przed trybunałem: „On stał na drodze żydowskiej absorpcji Królestwa Transjordanii, jak również całej Palestyny”12. Yalin-Mor został skazany na osiem lat więzienia, Szmulewicz – na pięć. Yalin-Mor zdobył jednak mandat w wyborach do Knesetu 25 stycznia 1949 r. i 14 lutego został objęty amnestią (i wszyscy skazani członkowie Lehi).

W tej wojnie dochodziło do różnych aktów przemocy z obu stron. W jej trakcie doszło do czystki etnicznej arabów palestyńskich, przeprowadzonej przez oddziały Hagany. Czystka odbyła się na zasadzie przymusowego wypędzenia 750 tysięcy Arabów palestyńskich. Owy transfer ludności wielokrotnie prowadził do masakr Palestyńczyków. Ten fakt opisuje żydowski historyk, Benny Morris, w książce The Birth of Palestinian Refugee Problem, a wcześniej pisał o nim wieloletni dyrektor archiwum IDF Uri Milstein w czterotomowym dziele War of Independence. Potwierdzone zostały fakty o mających miejsce masakrach ludności cywilnej – od 15 do 20 dużych, powyżej 100 ofiar, i około 30 mniejszych, do 50 ofiar. Najsławniejszą masakrą było zamordowanie 254 mieszkańców wsi Deir Yassin przez wspólny oddział Irguny i Lehi, korzystający ze wsparcia Hagany, czy tzw. marsz śmierci z Lod i Rumle.

W nocy z 4 na 5 stycznia 1948 r. Hotel Semiramida w Jerozolimie został wysadzony w powietrze przez oddział Hagany. 26 osób poniosło śmierć, między innymi hiszpański dyplomata oraz wiele kobiet i dzieci.

Samochód Folke Bernadotte po zamachu. Fotografia wykonana przezAlego Za'rur.

W listopadzie podział dawnego mandatu palestyńskiego i Jerozolimy między Izraelem a Jordanią został sfinalizowany; wprawdzie jeszcze nie formalnie, ale wystarczająco, by przesądzić o geopolitycznym kształcie tego regionu i na długo pozbawić złudzeń zwolenników niepodległego państwa arabskiego w Palestynie.

Nacjonalistyczne dążenie do absorpcji coraz większego terytorium spowodowały rozlanie się fali terroru (i terroryzmu) na coraz większym terenie. W wyniku działań, zarówno Hagany (przemianowanej później na Izraelskie Siły Obronne), jak i organizacji o typowo terrorystycznym charakterze, domy opuściło 750 tysięcy arabskich mieszkańców Palestyny z prawie 400 wiosek, miejscowości i miast13. W tym przypadku terroryzm stał się skuteczną metodą osiągnięcia celów politycznych, z których wszystkie zostały spełnione (zmuszenie Brytyjczyków do opuszczenia Palestyny, wypędzenie arabskiej ludności, poszerzenie i obrona granic państwa Izrael).

II. Żydowski terroryzm fundamentalistyczny w Izraelu

Działające w Izraelu Żydowskie organizacje ekstremistyczne o afiliacjach religijnych za główny cel stawiają sobie rozszerzenie terytorium nowożytnego państwa Izrael, aż osiągnie „biblijne granice”, jak również zmuszenie Palestyńczyków do ekspulsji do sąsiednich krajów arabskich. Jednym z zagrożeń, któremu ci fundamentaliści musieli się przeciwstawić, był proces pokojowy, mogący zakończyć się przekazaniem Arabom terytoriów, nad którymi Izrael zapanował w wyniku licznych wojen w XX wieku.

Groźną retoryką posługiwało się wiele żydowskich grup na przestrzeni ostatnich 30 lat. Najbardziej znane są: organizacja osadników żydowskich na okupowanych terenach Gush Emunim (i jej zbrojne odłamy), rasistowsko-prawicowa Kach (Kahane Chai), jak również mniejsze grupy: Mena (Obrońcy Górnego Nazaretu), Baalei Teszuvah, Eyal czy Tarcza Obronna (Egrof Magen). Najstarszą z nich, a zarazem największą, jest Blok Wiernych. W latach 1980-1984 Blok Wiernych i inne fundamentalistyczne lub nacjonalistyczne ugrupowania przeprowadziły 380 ataków na Palestyńczyków, w wyniku których zginęły 23 osoby, 191 zostało rannych a 38 uprowadzonych14. Mnożyły się ataki wymierzone w arabską własność: samochody, domy, sklepy. 11 kwietnia 1982 r. Alan Goodman, obywatel Izraela z paszportem Stanów Zjednoczonych, wszedł z karabinem M-16 do meczetu al-Aksa, otworzył ogień, zabił dwóch Palestyńczyków i ranił innych. W listopadzie 1997 r. izraelski rząd wypuścił Goodmana. Pozbawiony skruchy chwalił się: „spełniałem swoją misję!”15. 25 lipca 1982 r. Yoel Lerner, członek organizacji Kach, szturmuje meczet i planuje wysadzić w powietrze Kopułę Skały.

Ruch Kach jest doskonałym przykładem organizacji terrorystycznej w Izraelu. Został założony przez rabina Meira Kahane, znanego na arenie międzynarodowej ekstremistę. Chciał on radykalnego rozprawienia się z Palestyńczykami i ogólnie z Arabami, upatrując w nich główną przeszkodę do odtworzenia biblijnych granic królestwa Izraela. Oświadczał: „Musicie wiedzieć, co dla Arabów znaczy słowo „kahane”. Znaczy ono terror”16. Inna z jego wypowiedzi brzmiała: „Arabowie to rak, rak, rak wśród nas […] Arabowie Won! Won! […] Zróbcie mnie ministrem obrony na dwa miesiące i nie zobaczycie tu ani jednego karalucha! Obiecuję wam czysty Eretz Izrael!”17. Jego ideologia przemocy oddziaływała na aktywistów organizacji. W tym czasie jednym z członków tej radykalnej grupy był Yuval Larner, który przybył do Palestyny ze Stanów Zjednoczonych. On także był długoletnim członkiem JDL w Stanach Zjednoczonych i również propagował eliminację Arabów. 25 lipca 1982 r. próbował wysadzić Kopułę na Skale18.

Najsłynniejszym atakiem żydowskiego fanatyka był zamach w Hebronie w 1994 r. 25 lutego, w czasie żydowskiego święta Purim, do meczetu Abrahama wszedł doktor Baruch Goldstein, który następnie ze swojego karabinu M-16 wystrzelił 119 pocisków w plecy modlących się Arabów. Śmierć poniosło 29 osób, a dziesiątki zostały ranne. Sam Goldstein został pobity na śmierć przez rozwścieczony tłum. Miriam Goldstein, wdowa po Baruchu, nie wyraziła żadnego słowa żalu, ale domagała się ukarania morderców jej męża. Mówiła także: „Nie pozwalam nikomu mówić o nim, że był psychopatą. On starannie to zaplanował, by zatrzymać rozmowy pokojowe, zrobił to dla wszystkich ludzi Izraela”19.

 

W tej świątyni Barach Goldstein zamordował 29 Palestyńczyków, przyczyniając się do zatrzymania procesu pokojowego.

Goldstein odniósł sukces”, powiedział izraelski dziennikarz Haim Baram. „Nie ma żadnej wątpliwości, że […] Oslo jest przeszłością.” Izraelscy apologeci usiłowali przedstawiać masakrę w Hebronie jako działanie pojedyncze i indywidualne albo bardzo małej wąskiej grupy ekstremistów. Faktycznie, ta masakra była bezpośrednim skutkiem długiego i złożonego procesu zachowania wiążącego się z wszystkimi osadami, z ich wzniesieniem, utrzymaniem, prawami i procedurami odnoszącymi się do osadników i nastawieniem izraelskich urzędników i rządów. Trzeba się zgodzić z takim zaprezentowaniem tego tragicznego wydarzenia. Proces pokojowy na chwilę się zatrzymał, jego rozkładu dopełniły zamachy Hamasu i kolejny krwawy akt żydowskiego terroryzmu, tym razem wymierzony w główną postać polityczną Izraela.

4 listopada 1995 r. Yigal Amir, fanatyk religijny, zamordował jednego z autorów bliskowschodniego procesu pokojowego, premiera Izraela Icchaka Rabina. Amir w sądzie wyjaśnił, że zgodnie z Halachą, gdy Żyd „zostawia ludzi i ziemię wrogowi, jak Rabin zrobił, musi zostać zabity”20. Mówił także: „Być może fizycznie działałem sam, jednak nie tylko mój palec przyciskał cyngiel, ale cały naród.” Podczas pytań Amir powiedział, że „dwaj rabini nazwali Rabina rodef i mosser. Rodef jest prześladowcą, który swoim postępowaniem stawia Żydów w moralnym niebezpieczeństwie. Jeśli nie ma żadnej innej możliwości, taki prześladowca musi zostać zabity, by uratować inne ludzkie życia. Mosser, tymczasem, jest szpiegiem lub kimś, kto „sprzedaje” Żydów nie-Żydom. Jako rodef mosser mógł więc być zabity bez orzeczenia sądowego. W ten sposób to morderstwo było jak rozkaz od Boga, któremu, któremu nikt nie mógł zapobiec”21. Gdy Beniamin Netanyahu z partii Likud wygrał wybory odpowiednio szybko zahamowano proces pokojowy. Cel terrorystów został osiągnięty. Proces pokojowy się zakończył, porozumienia z Oslo stały się jedynie nic nieznaczącym świstkiem papieru. Mimo częściowej autonomii dla Palestyńczyków przez wszystkie lata trwała kolonizacja terenów okupowanych. Nawet wycofanie Izraela ze Strefy Gazy w 2005 r. nie oznacza powrotu do rokowań. Centrum fundamentalistów żydowskich jest na Zachodnim Brzegu Jordanu, w biblijnej Judei i Samarii. Próba wycofania ich niechybnie zakończyłaby się wojną domową.

 

Przypisy

1 Oprócz kampanii terrorystycznej Żydzi w rożny sposób wywierali presję na Wielką Brytanię w celu wycofania wojsk z Palestyny. Zaliczyć do nich należy np. groźbę nieudzielenia przez rząd amerykański, w wyniku presji lobby żydowskiego, pożyczki na odbudowę Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej. Patrz: A. Klugman, Izrael. Ziemia świecka, Warszawa 2001, s. 15.

2 K. Karolczak, Encyklopedia terroryzmu, Warszawa 1995, s. 106-107.

3 List Mosze Sneh’a do Menachema Begina znajduje się w Archiwum Instytutu Żabotyńskiego pod sygnaturą (k -41/11/5).

4 Punktem kulminacyjnym tych wystąpień antysemickich było zdemolowanie synagogi w Derby. Wydarzenia w Anglii można uznać za przykład spontanicznego wybuchu nastrojów antysemickich, w odróżnieniu do pogromu kieleckiego z 1946 r., gdzie zajścia były wynikiem politycznej prowokacji.

5 Nathan Weinstock, Zionism: False Messiah, London 1979, s. 229.

6 Masakra w Deir Yassin jako jedna z nielicznych doczekała się szerokiego ujęcia w literaturze. Do najważniejszych pozycji należą: Sami Hadawi, Bitter Harvest: A Modern History of Palestine, New York 1990; Walid Khalidi (ed.), The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in 1948, Washington, D.C.: Institute for Palestine Studies 1992, s. 636; Benny Morris, The Birth of the Palestinian Refugee Problem, 1947-1949, Cambridge 1987; Nafez Nazzal, The Palestinian Exodus from Galilee 1948, Beirut: The Institute for Palestine Studies 1978; Michael Palumbo, The Palestinian Catastrophe: The 1948 Expulsion of a People from Their Homeland, London: Faber and Faber 1987. Obok tych pozycji pojawiają się prace zaprzeczające masakrze w Deir Yassin: Karsh Efraim, Fabricating Israeli History: The „New Historians”, Jeruzalem 2000. Do historyków zaprzeczających masakrom izraelskim w czasie wojny 1947-49 dzisiaj należą jeszcze m.in. Yehuda Lapidot oraz Anita Shapira. W Stanach Zjednoczonych powstają całe organizacje mające na celu z jednej strony zatrzymanie informacji na temat żydowskiego ekstremizmu, z drugiej przedstawianie własnych „naukowych” prac, m.in. The Zionist Organization of America, Deir Yassin, History of Lie.

7 http://www.etzel.org.il/english/index.html

8 Jacques de Reynier, The Red Cross Report, Londyn 1999.

9 Ralph Schoenman, The Hidden History of Zionism, Veritas Press, Vallejo California 1988, s. 69.

10 Autorstwem Gangu Sterna były również wcześniejsze dwa nieudane zamachy na Wysokiego Komisarza Wielkiej Brytanii sir Harolda MacMichaela. 6 listopada 1944 r. brytyjski minister do spraw Bliskiego Wschodu, lord Moyne Walter Guinness, został zamordowany w Kairze przez Eliyahu Beit-Tzuriego i Eliyahu Hakami. Zob.: K. Karolczak, Terroryzm żydowski przed powstaniem państwa Izrael [w:] Polityczne metody zwalczania terroryzmu, red. K. Liedl, J. Marszałek-Kawa, Sz. Wudarski, Toruń 2006, s. 104-105; M. Levene, recenzja: Joseph Heller, The Stern Gang: Ideology, Politics and Terror, 1940-1949, „The English Historical Review” 1998, June; L. Brenner,Iron Wall. Zionist Revisionism from Jabotinsky to Shamir, London 1994, wersja elektroniczna:http://www.marxists.de/middleast/ironwall/index.htm; A. Krawczyk, Gang Sterna [w:] terroryzm.com.

11 A. Weinstein, In the Shadow of Stern: The Inside Story of a LEHI Intelligence Officer,“B’tzedek”, vol. 1, no. 2 Summer/Fall 1997 (5757).

12 L. Brenner, Iron Wall..., op.cit.

fn13. B. Morris, 
The Birth of the Palestinian Refugee Problem 1947-1949, Cambridge University Press 1989.

14 G. Halsell, Prophecy and Politics: Militant Evangelists on the Road to Nuclear War, Westport 1986, s. 108-110.

15 Temple Mount Fanatics Foment a New Thirty Year’s War, “Executive Intelligence Review” 2000, November 3.

16 B. Hoffman, Oblicza terroryzmu, Warszawa 2001, s. 97.

17 F. Holliday, Islam a mit konfrontacji, Warszawa 2002, s. 192.

18 G. Halsell, Jewish Plot to destroy Al Aqsa Mosque, “The Washington Report on Middle Eastern Affairs”, vol. XIX, no. 2, March 2000, s. 17.

19 I. Lustick, For the Land and the Lord: Jewish fundamentalism in Israel, New York 1988, wydanie elektroniczne: http://www.sas.upenn.edu/penncip/lustick/index.html

20 R. Friedman, The Rabbi Who Sentenced Yitzhak Rabin to Death, “New York Time” 1995, October 9.

21 A. Krawczyk, Gusz Emunim [w:] terroryzm.com.

Adam Krawczyk

Doktor historii, pracownik dydaktyczny Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 2007 roku obronił rozprawę doktorską Terroryzm ugrupowań fundamentalistycznych (na obszarze Izraela w II połowie XX wieku).Stały współpracownik największego polskiego portalu internetowego o terroryzmie i przemocy politycznej,www.terroryzm.com. Brał udział w wielu krajowych i międzynarodowych konferencjach naukowych. Jest autorem kilkunastu artykułów naukowych omawiających XX-wieczną historię Bliskiego Wschodu i monografii zgodnej z tytułem dysertacji doktorskiej.

Podobne artykuły


11
komentarze: 10 | wyświetlenia: 1800
11
komentarze: 32 | wyświetlenia: 539
11
komentarze: 40 | wyświetlenia: 534
10
komentarze: 8 | wyświetlenia: 788
10
komentarze: 5 | wyświetlenia: 1007
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 571
9
komentarze: 36 | wyświetlenia: 490
9
komentarze: 7 | wyświetlenia: 628
9
komentarze: 5 | wyświetlenia: 693
9
komentarze: 124 | wyświetlenia: 411
9
komentarze: 0 | wyświetlenia: 241
9
komentarze: 2 | wyświetlenia: 348
9
komentarze: 18 | wyświetlenia: 450
9
komentarze: 4 | wyświetlenia: 255
9
komentarze: 7 | wyświetlenia: 657
 
Autor
Dodał do zasobów: Robert M.
Artykuł

Powiązane tematy





  Remter,  29/08/2012

Zanikają relacje na rzecz bandytyzmu w podstępnej formie .. nie ważne jak osiągać cel, ważne aby go osiągać - odbierając siłę i moc tym najsłabszym.. pozdrawiam:)

Trudno nie zgodzić się z Tobą. Można by rzec: „Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”. Żydzi sami zaczynali od terroryzmu, ale widać zapomnieli już o tym! Tuż po Holokauście i utworzeniu własnego państwa, ludność tubylczą potraktowali niczym „podludzi”. pozdrawiam również. :)

@ Bardek. Niegdyś do dobrego tonu należało napisanie uzasadnienia - dlaczego dany art się odrzuca. Niestety, zwyczaj powoli odchodzi w zapomnienie. Jako powód odrzucenia widnieje lakoniczny skrót – nieprawdziwe informacje. Czy będziesz łaskaw podać – które to informacje zawarte w tej publikacji są nieprawdzie? Chyba nie będziesz zaprzeczał istnieniu żydowskich organizacji terrorystycznych i para m ...  wyświetl więcej

  bardek,  14/06/2013

Liczba opcji przy uzasadnienieniu negatywnej opinii była ograniczona. Rzeczywiście bazuje Pan na faktach. Zna Pan je lepiej niż ja. Chodzi mi jednak o tendencyjność i manipulatywność doboru faktów. W dziedzinie historii podanie niepełnej prawdy i manipulowanie nią dla racjonalizowania negatywnych emocji posiada wartość kłamstwa.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska