Login lub e-mail Hasło   

Szymon z Lasu

Liberté - Égalité - Fraternité
Wyświetlenia: 1.431 Zamieszczono 18/02/2013

Szymon z Lasu

 

Dla Tomka, również z okazji Jego bardzo osobistej, okrągłej Rocznicy.

 

Nikt nie wiedział ile ma lat, ani skąd się wziął. Nawet On sam – zagubiony w oszalałym świecie, samotny. Od zawsze mieszkał na skraju wielkiego, ostatniego chyba z lasów, pozostawionego chwilowo samemu sobie. Wokół pęcznieje, a raczej chorobliwie puchnie cywilizacja – coraz to nowe drogi, fabryki, markety, paradoksalnie, mimo pleniącej się jak rak biedy z nędzą, kwitnące ekonomicznie centra tandetnej rozrywki.

Żyje tym co uzbiera w Lesie – jagody, korzonki, pożywne żołędzie, grzyby. Pozostało na tym dziwnym padole jeszcze kilku dobrych, zwykłych ludzi, więc i ubrać ma się w co, założyć zimą na marznące stopy. Zbudował małą ziemiankę w której trzyma swoje skarby, nocuje, żyje. Towarzyszy mu cichy, szarobury kundelek, informując zawsze po swojemu, gdy ktoś się zbliża.

Szymon cieszy się szacunkiem okolicznej, zabiedzonej do cna ludności, głównie z powodu, przenikliwych, mądrych oczu, którymi bezbłędnie prześwietla każdego jak aparatem rentgenowskim, sposobu mówienia – jasnego, konkretnego, spokojnego, no i rad, jakich chętnie udziela. Nie jest żadnym cudotwórcą, nie leczy siłą woli, nie przewiduje, jednak ma w sobie coś takiego, że ludzie chętnie go słuchają. Czy stosują później konsekwentnie zalecenia, to już zupełnie inna sprawa.

Jest Szymon dla nich zupełnym przeciwieństwem tego, co przez całą dobę serwują im krzykliwe, kłamliwe telewizory, co mogą wyczytać w pstrokatych, oszukańczych pismach dla kretynów. Bo to ich tak naprawdę przygniata, zniesmacza, miesza w słabo nadążających za coraz to inną modą, inną prawdą, głowach. A On, biedny eremita, daje im spokój, mądrość, szacunek do samych siebie, łagodną, cichą miłość, nadzieję, rozeznanie. Lokalne, rozwydrzone, najczęściej pijane, czy odurzone świństwem małolaty, nie zaglądają tutaj, bo i po co? Wielkie, atrakcyjne swoimi koralikami miasto, jest z przeciwnej strony, więc zupełnie nie po drodze.

Bywa, zwłaszcza w pogodny, letni dzień, że wokół ziemianki przysiądzie nawet i kilka osób chcących go posłuchać, wspomóc, jednak zazwyczaj, całe dnie, spędza sam. Po rannej modlitwie dziękczynnej idzie w głąb Lasu szukać świeżego pożywienia, patrzeć na ślady po dzikiej zwierzynie, witać dzień, podziwiać boży świat. Nie choruje, zasypia wieczorem natychmiast, obywa się praktycznie niczym. Żyje, istnieje, pomaga, ufa w Jego opiekę. Cicho, nikomu nie wadząc, czyni dobro od lat, nieustająco błagając o dostatek i szczęście dla innych. Wie, że kiedyś zostanie wysłuchany.

 --------------------------------------------

Elegancki, w dębowej boazerii, pokój przesłuchań. Przy biurkach prokurator, obrońca z urzędu, sędzina, protokolantka. Na środku, między nimi, na solidnym, prostym krześle, stareńki, siwy, drobny człowieczek, patrzący uważnie, przenikliwie, na zadającego akurat pytanie.

- Więc nie wie pan, jak się nazywa? – pyta prokurator.

- Ależ wiem. Szymon z Lasu. – Odpowiada spokojnie Szymon, patrząc prokuratorowi prosto w oczy.

- No tak – rezygnuje prokurator. – Ma pan dowód osobisty, pesel?

- Nie.

- A… jeśli pan zachoruje, umrze? – wtrąca młoda, tleniona na jasny blond i wymalowana sędzina, wyciągając w stronę staruszka kształtną szyję, otoczoną miękko koronkowym, modnym kołnierzykiem. Aż dziw, że dowolny podsądny, mający prawo oczekiwać poważnego, zrównoważonego orzecznika, daje rozstrzygać we własnej sprawie ewidentnej… lali. No cóż – takie czasy.

- To będę martwy. – informuje Szymon zwięźle.

- Wie pan, czemu tu pana… ściągnęliśmy? – kontynuuje prokurator. Ściągnięcie to zamierzony, świadomy eufemizm. W rzeczywistości Szymon został brutalnie wyrwany z lasu przez rosłych, umundurowanych osiłków, skuty, rzucony na podłogę śmierdzącego, zakratowanego minibusa, i na sygnale dowieziony do aresztu. Sprowadzony do tego pokoju po ośmiu godzinach przebywania w wilgotnej celi z pijanym, agresywnym bandziorem idiotą.

- Nie.

- Szymonie… z Lasu. Wiemy o panu od lat, ale… nie przeszkadzał nam pan dotąd. Poprzestawał pan na cichej, dziwacznej egzystencji, a te kilka zdań, historyjek, którymi raczył pan od czasu do czasu kilkoro chętnych, rady, jakie pan im dawał, były nam nawet na rękę. Z jednej strony nic nie znaczyły, z drugiej, choć tylko lokalnie, by nie powiedzieć rodzinnie, łagodziły nastroje.

Pół roku temu jednak poszedł pan odrobinę za daleko. Postanowił pan pomagać ludziom… konkretniej. Rozdaje pan masowo chleb, omastę, gorącą zupę, pieczone i gotowane mięsiwo, desery, ciasta. Gruchnęła wieść, zjeżdżają się do naszego miasta męty z całego kraju, robi się bałagan. Co pan na to?

- Czy wzrosła przestępczość? – Odpowiada Szymon pytaniem.

- Na razie… nie, ale zapewne wzrośnie – stwierdza prokurator, fachowiec przecież.

- Czy Państwo straciło na tym choć grosz?

- Nie, ale nie o to przecież chodzi.

- A o co? O… paragrafy? Żadnych nie łamię. Pomagam bliźnim, co nie jest jeszcze, o ile wiem, przestępstwem.

- Ma pan… faktury zakupowe na… rozdawaną żywność? – Wtrąca podstępnie, jawnie bezstronnie, lala.

- Ja tej żywności nie kupuję. Ona tworzy się… sama. On ją tworzy.

- Jaki On?

- Stwórca, Opiekun.

- Bzdura! – Stwierdzają wszyscy jednocześnie. Prócz protokolantki.

Szymon patrzy na nich uważnie z lekkim politowaniem. Milczy. Zdegustowane towarzystwo prawnicze, przedstawiciele, reprezentanci Państwa, mają problem. Nie doszło co prawda do złamania, ale… tak przecież nie może być. Spróbują inaczej.

- Ma pan zezwolenie na prowadzenie… jadłodajni? – Prokurator jest niezmordowany i, trzeba powiedzieć, pomysłowy.

- Ja nie prowadzę jadłodajni – zaprzecza Szymon z Lasu. – Rozdaję tylko biednym ludziom to, czego mam w nadmiarze. A oni robią z tym, co chcą.

- Racja – potwierdza błyskotliwie milczący dotąd, urzędowy adwokat.

- Szczęśliwie dla… ciebie, Szymonie, dla pana, służby sanitarne nie stwierdziły żadnych… uchybień, złej jakości tego co… rozdajesz. – Informuje prokurator już nieco łagodniej. – Przeciwnie - pożywienie jest znakomite, wyłącznie z naturalnych produktów, bez żadnych konserwantów, ulepszaczy, zabójczej chemii. Zdrowe, pożywne, smaczne. I nie o to nam chodzi. Zrozum, proszę, że to… zjawisko, nad którym Państwo nie może przejść do porządku dziennego. Musimy coś z tym zrobić.

Patrzą na siwiutkiego staruszka prawie błagalnie.

- Zaakceptujcie. – Odpowiada niebieskooki Szymon. – Przyjmijcie do wiadomości. Po prostu. Ja tu nic nie poradzę.

Przesłuchanie kończy się niczym, Szymon, lekko tylko poobijany, wraca do Lasu, do czekających tłumów. Witają go owacyjnie, formują się w porządną, karną kolejkę. Obecni dziennikarze relacjonują sprawę do swoich mikrofonów i kamer, Szymon sięga po pierwszy bochenek. Tylko on może rozdawać jedzenie, tylko w jego obecności pojemniki, garnki i patelnie nieskończenie, niewyczerpanie, wypełniają się smaczną, pachnącą strawą.

 --------------------------------------------

Problem gwałtownie narasta. Szymon nie jest już w stanie obsłużyć wszystkich chętnych - intensywnie szkoli więc młodych, chętnych rozdawaczy. Ci, gruntownie sprawdzeni, rozłażą się po całym kraju, starając się pokryć zaopatrzeniowo całą połać, każdy, najmarniejszy zakątek. Nie ma już głodnych, zaniedbanych żywieniowo. Cały Naród jest nieustająco syty, zadowolony. Ubogaca się też asortyment wyżywienia, rozrasta menu. A to chleb pszenny, razowy, bułeczki zwykłe, paryskie, kajzerki, wszystko cieplutkie, wypieczone, chrupiące, masełko pełnotłuste, sery białe, żółte, jaja, mleko prosto od krowy. Zupy przeróżne – kapuśniaki, pomidorówki, barszczyki, rosołek. Drugie dania z jarzynkami, rybka smażona, sztuka mięs, schabowy, kartofelki w całości, pure, sosik. Wszystko świeżutkie, gorące, smaczne. Nic specjalnie wyszukanego, jednak porządne, swojskie jedzenie. Do tego przystawki – suróweczki przeróżne, ciasta, lody. Jest też i czym popić – sok jabłkowy, marchwiowy, piwko schłodzone, kawa mocna, gorąca.

Władza patrzy na to ze zdumieniem. Ogranicza się jedynie do szybko, naprędce budowanych zadaszeń w razie niepogody, stołów, ławek, instalacji wody bieżącej do mycia statków, kanalizacji. Pomaga znaczy. Porządek wszędzie utrzymywany jest samoistnie, naród zadowolony, nie agresywny. Jednak fachowcy, prawnicy i konstytucjonaliści nie zasypiają gruszek w popiele. Kombinują w zaciszach nad skodyfikowaniem zjawiska, wpisaniem go, umiejętnym wtłoczeniem w istniejący system prawny. Póki co jednak, wydarzenia toczą się własnym biegiem, nie nadzorowane fachowo, systemowo, nieokiełznanie.

Jak grzyby po deszczu powstają drewniane budki rozdawnicze, adaptowane są przeróżne pomieszczenia na punkty dystrybucyjno – konsumpcyjne, rodzi się nowa, krajowa sieć barowo restauracyjna, z przewodnim, kolorowym, przyciągającym oko logo food forest – leśny pokarm, w skrócie FF, zatwierdzonym osobiście przez Szymona z Lasu. Powoli, jednak coraz wyraźniej, chyli się ku upadkowi rolnictwo, produkcja niepotrzebnych już w takiej ilości płodów – zboża, ziemniaków, rzepaku, cebuli. Całe bowiem, rozdawane masowo i darmowo jedzenie, powstaje… samo, z niczego, z enigmatycznego… Boskiego Tchnienia. Podobny los czeka dotychczasowe, markowe nawet sieci gastronomiczne, ekskluzywne lokale. Zaczyna się szemranie, ciche psioczenie stratnych rolników i kelnerów.

Szymon reaguje natychmiast. Skutecznie wymadla u Opiekuna radykalne poszerzenie menu o kuchnie regionalne, specyficzne dla lokalnych upodobań. W menu pojawiają się masowo napoje alkoholowe, początkowo niskoprocentowe wina, likiery, szampany, później markowe wódki, koniaki, rumy, a nawet czysty spirytus.

Następuje też złagodzenie pewnych zasad dystrybucyjnych. Od tej pory darmową strawę otrzymują już nie tylko rzeczywiście biedni i głodni, ale praktycznie wszyscy chętni. Z naturalnymi, oczywiście, wyjątkami – przedstawiciele władz centralnych, politycy, posłowie, szarże wyższe, duchowni innych, konkurencyjnych wyznań i religii, dziennikarze, zwłaszcza telewizyjni. W razie pomyłki rozdawaczy, przypadkowo obdarowanemu nieuprawnionemu cały, parujący zachęcająco talerz jedzenia, zamienia się w odrażającą porcję ekstrementów. Zasady są egzekwowane bezwzględnie, i niejako samoistnie. Cudownie, bosko.

Szymon rozbudowuje też dystrybucję o punkty szpitalne, sanatoryjne, a nawet wojskowe. Boski pokarm trafia praktycznie wszędzie, z kilkoma drobnymi wyjątkami. Z uwzględnieniem także potrzeb i osobniczych preferencji dietetycznych, zdrowotnych. Naród przestaje chorować, szpitale i kliniki pustoszeją. Rodzi się powoli, acz spontanicznie, nowy ład ekonomiczny, gospodarczy. Wiara, religijność w społeczeństwie rosną niepomiernie, zbłąkane dotąd baranki wracają pokornie na łono. Szymon przygotowuje precyzyjny plan na zagranicę, na cały, spragniony świat.

Władze, jak zwykle ociężałe, z powodu masowości zjawiska odpuściły. Chcąc demokratycznie przetrwać, skupiają siły na uporządkowaniu wydarzeń, opanowaniu skutków nieoczekiwanych, niepożądanych. Jednak pewne, niezależne dość służby, po cichu, w utajnieniu, rozsiewają w kraju wredne plotki, buntują, ryją. Ni stąd, ni zowąd, pojawiają się głosy o innych potrzebach. Naród jest co prawda syty, ale w dalszym ciągu, w znacznej mierze biedny, niezwykle skromnie zaopatrzony w inne dobra. Powstają ruchy, przedziwne partie i stronnictwa, szermujące mającymi znaczący, o dziwo, oddźwięk, hasłami: - „Syci, ale biedni!”, „Auto dla każdego!”, „Ty masz plazmę, a dlaczego ja nie?”, „Smartfony pod strzechy!”, „Małe mieszkanko na Mariensztacie!”, i tym podobne.

Szymon z Lasu powoli zaczyna się gubić. Modli się intensywnie w zaciszu zapomnianej już ziemianki, konsultuje na bieżąco, radzi. Doświadcza ciągłego, nieustającego widzenia, pod którego wpływem kontaktuje się z kilkoma innymi abnegatami, pustelnikami, żyjącymi podobnie, jak dotąd on sam, w skromnej, ascetycznej samotności, po innych, podobnych lasach. Rozsianych z rzadka, punktowo, w całym kraju. Tworzy się Grupa, Sztab.

W kilka miesięcy psioczący, podpuszczany zgrabnie Naród, zostaje usatysfakcjonowany w pełni. Zaczynają wreszcie funkcjonować darmowe salony samochodowe, z pełną, autoryzowaną i fachową obsługą sprzedażową, podobne salony z wszelaką elektroniką, w tym audio video, markety i magazyny odzieżowe, hurtownie z materiałami budowlanymi i wyposażeniem. Banki wreszcie, oferujące kredyty bezzwrotne w dowolnej walucie, salony jubilerskie rozdające na lewo i prawo srebro, złoto, platynę, biżuterię, brylanty.

Przestępczość, złodziejstwo, znikają, jak ręką odjął, jednak, niestety, niestety, pojawiają się nieuchronnie fatalne skutki uboczne powszechnego dobrobytu, sytości, dostępu. Najpierw rośnie gwałtownie liczba wypadków drogowych, zwłaszcza tych śmiertelnych. Następnie waluta krajowa, jak też i obca, tracą błyskawicznie na wartości. Pieniądz jest niczym, i zaczyna śmierdzieć. Zbaraniała ludność przestaje chodzić do roboty, sądząc, poniekąd słusznie, że jeżeli bezrobotny dotąd nieszczęśnik ma tyle samo co ja, harujący ciężko wyrobnik, to po kiego grzyba mam się w tej robocie punktualnie, i w ogóle, stawiać? Gospodarka upada w oczach, wznowione zostają oszczędnościowe, kryzysowe stopnie zasilania. Upadek jest totalny. Ulice zapełniają się agresywnym tłumem, transparenty i hasła radykalizują się: - „Mniej chleba, więcej obowiązków!”, „Niesprawiedliwości społecznej!”, „Pracy za grosze!”, „Biedy!!!”, „Nierówności!”, „Ciężkich, nieuleczalnych chorób!”, „Komu to przeszkadzało?”. Palą się darmowe banki, nowiutkie samochody, brylanty walają po bruku.

Szymon i inni asceci, modlą się w rozpaczy, prosząc o odwrócenie biegu. Po kraju grasują ponurzy głosiciele, wieszcząc przekonująco rychły koniec świata. Miłosierny Stwórca, spolegliwy Opiekun, analizuje sytuację.

 

KONIEC.

1302

Podobne artykuły


17
komentarze: 32 | wyświetlenia: 1600
15
komentarze: 60 | wyświetlenia: 917
14
komentarze: 21 | wyświetlenia: 1184
13
komentarze: 9 | wyświetlenia: 766
13
komentarze: 93 | wyświetlenia: 462
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 1034
13
komentarze: 62 | wyświetlenia: 767
13
komentarze: 68 | wyświetlenia: 585
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 733
12
komentarze: 3 | wyświetlenia: 723
12
komentarze: 72 | wyświetlenia: 508
12
komentarze: 5 | wyświetlenia: 997
12
komentarze: 144 | wyświetlenia: 1124
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  berni*,  18/02/2013

Tak źle i tak niedobrze! :-))) Z kuchni Szymona, podkradłbym chętnie przepisy.:-)

  golesz,  18/02/2013

@Bernard: He, he, ślinka pociekła? Bardzo dobrze. A z ludźmi już tak jest. Co się polepszy, to się... pogorszy.
Pozdrawiam.

  berni*,  18/02/2013

@golesz: Oj pociekła, pociekła, Lecz nadal musi się odbijać konserwantami. :-))) Również Cię pozdrawiam ciepło.

  ,  18/02/2013

@golesz:
@berni*
Wina zawsze leży po dwóch stronach, żony i teściowej.

  golesz,  18/02/2013

@viverti: Jasne. Obie trują?

  berni*,  18/02/2013

@viverti: Jestem pod wrażeniem, cholernie mądre słowa!

  berni*,  18/02/2013

@viverti: :-)))

  grazaa,  18/02/2013

Czytając pierwsze akapity, opis Szymona, zaczęłam odczuwać coś co mnie zaskoczyło, nie tylko byłam pełna podziwu dla jego niezwykłości (a przecież tak naprawdę normalności), ale wręcz poczułam... jego ciepło, miałam chęć usiąść obok i posłuchać jego słów.
A potem... słowa zamieniły się w dobra materialne. I wszystko się posypało, jak to bywa wśród ludzi...

  golesz,  18/02/2013

@grazaa: Ha. Masz w sobie rzadką zdolność widzenia tego, co nawet umyślnie, niezbyt jednak dokładnie, ukryte. Nie mówiąc o oczywistościach. Dzięki za komentarz.

  berni*,  18/02/2013

@grazaa: To już wiem, co ciągnie Cię do lasu! :-)))

  golesz,  18/02/2013

@Bernard: Rosołek, lody, kawka. Jasne. A teraz Grazaa niech dementuje.

  grazaa,  18/02/2013

@golesz @berni*: Oj, ciągnie mnie, ciągnie... Tak bardzo, że już niedługo we własnym lesie mieszkać będę. Tylko nie wiem co z ziemianką? Może jednak lepiej na powierzchni, a nie pod ziemią, bez okien... Muszę pomyśleć. ;)
A jedzonko? To oczywiste... z lasu :-)))

  golesz,  18/02/2013

@grazaa: Leśne jedzonko. Jasne. Jakąś pieczona kaczka z jabłkami, dziczyzna w sosie własnym. Leśne, pożywne, ascetyczne.
Żarty Grazaa.

  grazaa,  18/02/2013

@golesz: To leśne jedzonko, ascetyczne, chyba najbardziej by mi odpowiadało :) Mi wiele nie trzeba, malutka jestem ;)))

@grazaa: Malutka! Ale z jakim sercem! :-)))

  hussair  (www),  18/02/2013

Wielkie dzięki, Goleszu. :)

  hussair  (www),  18/02/2013

Czyżby idealizm zawsze i wszędzie był lontem do laski dynamitu?

  golesz,  18/02/2013

@hussair: Zawsze Hussair, zawsze. NIESTETY!

  hussair  (www),  19/02/2013

@golesz: No to lipa cokolwiek.

Wspaniale,gratuluję,masz dar,pisz!

@Szymon Bachir: Dzięki, lecz jeżeli już coś mam, to maleńki całkiem darek, taką maleńką kropelkę miodu w tej beczce dziegciu samoświadomości, samooceny.
Pozdrawiam.

Rewolucja proletariatu w pigułce okraszona mistycyzmem -prawie, że mieszanka wybuchowa -wciąga...))

  golesz,  19/02/2013

@seta1212: Dzięki. Rewolucja ad absurdum. Jak zawsze. A przesada motywacyjna lekka tylko.

@golesz :i przypomina historię autentyczną z przed kilku lat polskiego piekarza, który za rozdanie nadwyżek chleba bezpłatnie - potrzebującym, o mało nie trafił do pierdla, bo polski system prawno skarbowy tego nie wytrzymał...)

  golesz,  19/02/2013

@seta1212: Ano właśnie. Czyż to nie jest totalnie pokręcona rzeczywistość? Kraj?

  hussair  (www),  19/02/2013

@golesz: W mordę ich... Przepraszam. Przecież to byłoby grubiaństwo i bandytyzm...

  golesz,  19/02/2013

@hussair: W mordę i nożem można też... niefizycznie. To czasem bardziej skuteczne, i zasadniczo mniej bandyckie. A więc w mordę ich!

  hussair  (www),  19/02/2013

@golesz: A to dobra, walim, niech się w śniegu poturlają i trzeźwieją.

  golesz,  19/02/2013

@hussair: A jak! A śniegu właśnie dostatek.

  hussair  (www),  19/02/2013

@golesz: Albo poczekać trochę na wiosenny, mokry i pomieszany z błotem? I wtedy lać tych... kułaków?

  golesz,  19/02/2013

@hussair: Kwestia do rozstrzygnięcia. Ja bym przećwiczył obie wersje.

  hussair  (www),  19/02/2013

@golesz: Dobra. Elastyczność jest cnotą, co tu nie mówić.

  golesz,  19/02/2013

@hussair: I doswiadczenie, umiejętności pewne, sprawności, nabywane przez częstość treningową. Chwalebną.

  Elba,  19/02/2013

Błogosławieni, którzy nic nie muszą, za to niejednego świadomie chcą i do tego dążą - oni bowiem zaznają prawdziwej wolności...

  golesz,  19/02/2013

@Elba: Amen.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska