Login lub e-mail Hasło   

Wojna na JOWy, czyli jeszcze bardziej ogłupiały Wyborca

Mieszkam na Wyspach od lat. Wszyscy o nich mówią, czas więc wyprostować parę rzeczy w/s tzw. JOWów. Proszę bardzo: oto JOW z perspektywy UK
Wyświetlenia: 587 Zamieszczono 14/05/2015

Jeśli nie pracujesz dla Systemu bądź dzięki niemu, a także nie masz żadnych korzyści płynących z jego istnienia, nie ma takiej siły, która spowodowałaby, byś Ty, Drogi Zakręcony Wyborco, oddał swój głos w tych wyborach na kogoś z tego Systemu – no, chyba że… Chyba że ogólnopolskie stacje telewizyjne oraz taką samą prasę traktujesz za swe jedyne źródło indoktryn…, o pardon, informacji. Wtedy to co innego.

Ale do rzeczy: Wielka Brytania miała niedawno swoje wybory parlamentarne. Jako mieszkaniec UK od praktycznie 20 lat, zauważam dwie rzeczy bardzo różniące Polskę od Wysp:

1. Do Parlamentu przy Big Ben’ie startuje nie członek partii, a przede wszystkim CZŁOWIEK.

2. Brytyjczycy chodzą do urn zdecydowanie chętniej niż my.

 

Od samego początku emigracji zastanawiało mnie skąd bierze się w Brytyjczykach to ich (czasami upierdliwe) zainteresowanie lokalnymi sprawami, to dziwnie wysokie zaangażowanie w społeczność swego miasteczka, swej wioseczki czy dzielnicy.

W trakcie niedawnej kampanii, co dzień mijałem plakaty wyborcze, transparenty, banery – nierzadko nie było tam nawet nazwy partii, za to było pierwsze imię kandydata, np. John, Sandy itp. Skąd te John’y i Sandy się brały? Z nominacji od Camerona, Milibanda czy Farage’a? Absolutnie – one wzięły się z ludu, z własnych ambicji, z umiejętności zarządzania, organizacji i dialogu z lokalną społecznością, ze swoimi sąsiadami. Wystarczy, by zebrała się tych “sąsiadów” śmiesznie mała ilość dziesięciu osób, by taki kandydat mógł wystartować w wyborach.

Wniosek?

Podczas gdy mieszkaniec polskiej prowincji patrzy na powieszony w jego mieście plakat wyborczy i widzi na nim nieznaną sobie gębę, Brytyjczyk patrzy na ten sam plakat i są niemałe szanse, że widzi na nim “swojaka”.Od tego momentu, nasz John czy Sandy muszą jednak walczyć o swoje z Bobami, Tomami, Nortonami, Victoriami, Abdullahami, Vanratami, Zlatanami, Kung‑Foo‑Nami itd. A walka będzie zacięta, gdyż tylko jeden z nich wygra, tj. zasiądzie w Parlamencie. O co będą postulować? Z pewnością nie o zgodę (bądź nie) na in‑vitro, lecz o zgodę (bądź nie) na budowę wielkiego terminalu kontenerów, który ma powstać w lokalizacji oddalonej nie więcej niż 10km od miejsca zamieszkania wszystkich kandydatów. Nie będą prześcigać się na wysokość dopłat do podręczników szkolnych, lecz walczyć o utrzymanie / przeniesienie / stworzenie / likwidację lokalnej podstawówki. Nie będą wreszcie kłócić się o “Nocne Wilki” na polskich drogach, a dyskutować o tym, którą drogę w ich okręgu wyremontować jako pierwszą.

Efekt?

Wszyscy kandydaci mieszkają niedaleko siebie, zapewne jeżdżą po tych samych drogach, ich dzieci chodzą zapewne do sąsiednich szkół, zatem większość z nich będzie zgodna co do tego, którą drogę remontować i co zrobić z lokalną szkołą. Radykalne (czytaj: niepopularne) opinie odpadną nie z niczyjego polecenia, lecz samoistnie. Tak samo postąpią ich odpowiednicy w sąsiednim okręgu, zaczną się jednoczyć, z czasem tworząc regionalne ruchy, a te z czasem przeistoczą się w ogólnokrajowe ugrupowania, zwane w skrócie - uwaga - PARTIAMI. To na Wyspach już się stało, i to dość dawno. U nas pomysł ten budzi kontrowersje, a u "zawodowych" polityków wręcz jawny sprzeciw. Szczerze? Nie dziwię się temu.

Co jednak, jeśli w jednym okręgu wyborczym i w ramach tego samego ugrupowania (zwanego partią) zechce wystartować kilkoro kandydatów? Czy ich “rozjemcą” będzie wtedy wódz rezydujący w dalekim Londynie, namaszczając zwycięzcę wedle tajnego, partyjnego klucza? Czy kandydaci - aby “ułatwić” sobie drogę do kariery - będą tego wodza wazelinować, próbować iść z nim na układy, szantażować? Nie – ów “wódz” nie ma takich uprawnień (we własnej partii!), by w ogóle ingerować w politykę kadrową regionów; od tego są tzw. Okręgowe (okręgowe!) Asocjacje, a w tych asocjacji własnym interesie leży wystawienie kandydata najmocniejszego, gdyż tylko taki kandydat rokuje największe szanse na pokonanie najmocniejszego kandydata opozycji. Wybór owego wybrańca zazwyczaj odbywa się drogą głosowania, tj. swoistych lokalnych prawyborów.

Co dalej?

Nazwiska naszego John’a i Sandy, będących najmocniejszymi kandydatami wiodących ugrupowań (zwanymi partiami) znajdą się na kartce (nie broszurce!) do głosowania. A gdy w dzień wyborów, wyborcy danego okręgu postawią najwięcej krzyżyków obok nazwiska np. John’a, będzie to znaczyło, że to John, a nie Sandy, wejdzie do Parlamentu. I nie ma takiej możliwości, by Miliband bądź inny “wódz” za pomocą jakiejś cudownej krajowej listy ważności wprowadził Sandy do Parlamentu w innym okręgu, bo tej się noga powinęła w jej rodzinnych stronach. Nie ma też takiej możliwości, by Cameron lub jakikolwiek inny “wódz” zablokował John’owi otrzymanie przez niego poselskiego mandatu. John po prostu wchodzi do Parlamentu, gdyż tak chciał elektorat w jego okręgu. A jeśli w następnej kadencji Sandy zechce wygryźć John’a z jego stołka, to będzie musiała albo mocniej zawalczyć w swoim okręgu o elektorat, albo …zmienić barwy? O nie! To na Wyspach byłoby politycznym samobójstwem. Jeśli zaś John zostanie w m‑czasie przyłapany np. na zdradzie małżeńskiej, bądź - nie daj Boże - na defraudacji środków publicznych, wtedy w interesie lokalnych władz jego ugrupowania (zwanego partią) będzie wybór ze swych szeregów takiego kandydata na następną kadencję, który byłby w stanie stawić czoła żądnej poselskiego mandatu Sandy. Tak czy inaczej, nic tu do tego nie będzie miał Cameron, gdyż walka odbywać się będzie nie o jego względy, a względy wyborców.

Konkluzja?

 

W odróżnieniu od team’u Kaczor&Donald, który ma prawo żonglować “krajówkami” jak chce (i z tego prawa korzysta do woli), Cameron bądź inny “wódz” może członkom swojego własnego ugrupowania (zwanego partią) nadmuchać w kwestii dyscypliny partyjnej. Why? Bo John dobrze wie, że jeśli miałby z Parlamentu wylecieć, to nie dlatego, że tak zażyczy sobie Cameron, a dlatego, że to on czegoś nie dopatrzy w swoim rejonie lub nie zrealizuje tego, do czego zobowiązał się przed …Cameronem? Nie – przed swoimi wyborcami. Bo to oni - w odróżnieniu od systemu polskiego - są de facto chlebodawcami posła John’a. Cameron czy inny tzw. “szef partii” to najwyżej menadżer, lider, ale na pewno nie boss.

Co ciekawe, ten sam system Jednomandatowych Okręgów Wyborczych (tzw. JOW) obowiązuje w Kanadzie czy innych krajach, do których dziwnym trafem tak chętnie emigrują nasi rodacy. Przypadek? Niekoniecznie.

Tak – system JOWów prowadzi do dwupartyjności, lecz takiej, której Polsce należy życzyć. JOWy prowadzą do takiej dwupartyjności, którą powinniśmy osiągnąć u siebie jak najszybciej. Mówimy tu o ordynacji wyborczej nie państwa Trzeciego Świata, a kraju o jednej z największych gospodarek. Zaś ten sukces, jeśli jest czegoś zasługą, to funkcjonalności zasadniczych ustaw państwowych, do których z pewnością należy ordynacja wyborcza. Na Wyspach rozumieją, że państwo nie musi działać na korzyść obywatela, tj. nie musi mu "pomagać" ulgami – państwo powinno "tylko" umożliwiać obywatelowi jak najrozsądniejsze się organizowanie. Bo co warty będzie Tusk bez możliwości ustawiania swoich żołnierzy w szeregu na partyjnych listach wyborczych? Jak zachowywałby się J. Kaczyński, gdyby nie miał podobnych uprawnień? Nie wierzmy w dobre intencje rządzących – zbudujmy przeciw ich zapędom efektywny mur. Tym murem są JOWy.

Słyszymy w telewizorni i czytamy w internecie, że JOWy to jednak ściema, gdyż prowadzą do zabetonowania polskiej sceny politycznej, a czego żywym już przykładem jest ponoć Senat. Ty jednak, Skołowany i Wątpiący Wyborco, powinieneś już wiedzieć, że owo zabetonowanie nie będzie tym zabetonowaniem, którego tak się boisz w Polsce. Że gdy wmawiają Ci, iż na Wyspach JOWy niby już funkcjonują od wieków, ale oni mogą sobie na nie pozwolić, bo to starzy kolonialiści itp. – Ty już rozumiesz, że gdyby Platforma rzeczywiście działała dla dobra ojczyzny, dawno już by je wprowadziła, robiąc to zresztą zgodnie ze swoją wyborczą kiełbasą sporządzoną w 2007r. przy współudziale nadzianego wtedy na jej rożen Pawła Kukiza. I że skoro UKIP poniósł na Wyspach tak sromotną klęskę, nie znaczy to, że "JOWy nie działają". One właśnie działają, gdyż w praktyce są swoistym batem na mniej popularne partie, a zarazem instrumentem wspierania tych popularnych. Wielkość tych popularnych partii nie jest jednak rezultatem naginania ordynacji wyborczej pod siebie (co ma miejsce w Polsce od 1989r.), a nacisku większości brytyjskiego społeczeństwa, zmuszającego największą partię do działania w zgodzie z wolą większości obywateli. I nawet świetny wynik Szkocji w w/w wyborach jest dodatkowym argumentem za systemem JOWów, bo jedynie potwierdził rosnący tam w siłę ruch separatystyczny. Zresztą, Torysi Camerona nie są tam praktycznie obecni, bo i nie mają tam wzięcia. Gdy więc dojdzie do ostatecznego oderwania się Szkocji od UK, naród brytyjski będzie wtedy jeszcze bardziej jednolity, a więc obecna ordynacja wyborcza będzie jeszcze lepiej umożliwiała sprawne rządzenie krajem wedle woli nie partii, a obywateli. Oczywiście tych zainteresowanych głosowaniem.

Gdy w 2013r. tropiłem przypadki wymuszanych adopcji dzieci polskich imigrantów, na swojej drodze poznałem Johna Hemminga, parlamentarzystę z Birmingham. John, prowadząc pozarządową organizację wspierającą imigrantów w ich nierównej walce z brytyjską Opieką Społeczną (Social Services) o prawa do opieki nad swymi dziećmi, pomógł mi sporządzić materiały i otrzymać informacje, później publikowane przeze mnie w polonijnej prasie. Do jego poselskiego biura w Houses of Parliament trafiłem z niejedną polską rodziną przeżywającą dramat. I tu pytanie do wątpiących: czy ja bądź moi rodacy, którym siłą zabrano dzieci, pytaliśmy John'a do której partii należy? Czy interesowała nas jego partyjna przynależność, czy jego chęć pomocy, a przede wszystkim skuteczność działania? Dla wszystkich, którym MP John Hemming pomógł odzyskać swoje dzieci jasne jest, że to prawy człowiek. I to jego wyborcom wystarczy.

Reasumując, JOWy to żaden strzał w stopę dobrobytu i sprawiedliwości nigdzie, w tym w naszej ojczyźnie. Ich zadaniem nie jest “wspierać małe partie” tudzież je “kosić”, a utrzymać zdrową zależność “polityk‑obywatel”. JOWy to żadna pięta Achillesowa żadnego antysystemowca, a właśnie jego siła. Antysystemowcy dobrze wiedzą, iż tak jak ze słabości obecnego ustroju państwa korzysta teraz PO, tak samo korzystał z niego wcześniej PiS – czyli że PO i PiS to de facto jeden wielki POPIS i karykatura wolności; to podróbka państwa obywatelskiego. Lecz co najważniejsze, Ty już wiesz, Skołowany Wyborco, iż swoje wieloletnie skołowanie - a więc niechęć do udziału w wyborach - zawdzięczasz POPISowemu spiskowi przeciw wprowadzeniu w Polsce ordynacji wyborczej krajów, które jednocześnie stawiamy sobie za cel (vel Druga Irlandia).

Jeśli jednak - zamiast walki o swoje - wybierzesz “zgodę i bezpieczeństwo”, nie dziw się, że przez następne pięć lat serwować Ci będą codzienną porcję tarć Partii Dwojga – jak to jedni będą za, a drudzy przeciw Konwencji Antyprzemocowej, jak to jedni będą chcieli in-vitro, jednocześnie odcinając się od nauk wielkiego Polaka i promując “niemoralne zapłodnienia w probówkach”, zaś drudzy będą chcieć karać in-vitro więzieniem; jak jedni będą chcieć dopłacać do podręczników szkolnych, drudzy zaś dawać górnikom trzynastki czy co tam jeszcze, a emerytom szansę dostania się do lekarza specjalisty jeszcze w tej dziesięciolatce. Jak to, jak tamto. Skłócony z rodziną, obrażony na sąsiada, rzygać już będziesz tymi sporami – mimo to, gdy jakaś nowa twarz dostanie swoje pięć minut na antenie i dotrze do Ciebie jej głos, Ty - skołowany do granic możliwości - nazwiesz nową twarz oszołomem. Przecież tak powiedzieli w TVN-ie.

Polska jest w takiej kondycji, gdzie od nowego ruchu wymaga się naprawdę wiele odwagi, tego “oszołomstwa”, by odwrócić bieg wydarzeń. Cieszyć więc powinien fakt, iż w trakcie kampanii prezydenckiej przed I turą, mieliśmy okazję zobaczyć w niej nową wartość: AUTENTYCZNOŚĆ niektórych kandydatów. Oby tylko Wyborcy załapali, że tylko tacy kandydaci gwarantują AUTENTYCZNE zmiany. Ale to od Ciebie zależy, Drogi Wyborco, komu w jesiennych wyborach parlamentarnych dasz szansę na wprowadzenie zmian nie kosmetycznych, nie krótkoterminowych, a fundamentalnych. Takich, na których Ci chyba najbardziej zależy.

Podobne artykuły


225
komentarze: 179 | wyświetlenia: 230138
93
komentarze: 44 | wyświetlenia: 13908
71
komentarze: 36 | wyświetlenia: 89084
72
komentarze: 46 | wyświetlenia: 7653
49
komentarze: 27 | wyświetlenia: 45100
40
komentarze: 19 | wyświetlenia: 9927
33
komentarze: 31 | wyświetlenia: 9317
31
komentarze: 29 | wyświetlenia: 5267
31
komentarze: 11 | wyświetlenia: 5293
33
komentarze: 33 | wyświetlenia: 3702
28
komentarze: 18 | wyświetlenia: 3324
 
Autor
Artykuł



  jotko49,  14/05/2015

Pięknieś to wyłożył Jacku, niczym wisienki na placku. Oczywistą jest iż najbardziej się boimy czego nie znamy i dopóty na własnej skórze nie doświadczamy. Po za tym tzw. kultura polityczna jest w nas co najmniej rachityczna. Cóż, kiedy gdzie i kto miał nas uczyć, skoro miał nas za murzynów i hołotę, strasząc nas jak nie jarkiem to znów palikotem...
A więc jako człek obyty w politycznym świa ...  wyświetl więcej

@jotko49:
Jotku,
mieszkam w UK, nie w Niemczech, skądżesz mi wiadome więc miałoby być czy w Niemczech ordynacja jest lepsza. Ja tu opisałem tę, którą znam i widzę "w praniu". Sprawdza się. :-)
Z tego co mi wiadomo, ordynacja po niemiecku to w połowie JOWy, a w połowie proporcjonalka, co brzmi jak połowa sukcesu. Poza tym, nie cierpię argumentów finansowych, gdy chodzi o wprowa ...  wyświetl więcej

Znakomity tekst. Moje gratulacje!
Dodam jeszcze, że Korwin się skiepścił, bo na You Tube skrytykował JOWy
https://www.youtube.com/watch?(...)Hv5zKJE

Panie Adamie,
JKM skiepścił się już dosyć dawno. Jest tajemnicą poliszynela, że jeszcze razem ze śp. prof. Przystawą objeżdżał proJOWowskie demonstracje. Czyli że niby był za JOWami, prawda? Ups, tu niespodzianka: JKM tylko badał teren, bardziej obserwował, niż pomagał i wspierał JOWy. Taki ci on. Ale ja się temu nie dziwię: przecież dla jego partykularnego interesu, lepiej pozostać w propo ...  wyświetl więcej

Dlaczego Prezydent Komorowski robi wszystko aby te wybory przegrać ? https://www.youtube.com/watch?(...)wonfR5M



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2017 grupa EIOBA. Wrocław, Polska