Login lub e-mail Hasło   

Krótka historia o filmie

Wynalazcami filmu byli dwaj Francuzi, bracia August i Ludwig Lumiere, fabrykanci z Lyonu.
Wyświetlenia: 348 Zamieszczono 04/03/2016

Datę pierwszej projekcji ich filmu, 28. grudnia 1895 roku, historycy przyjęli za umowną datę narodzin kina.

Lata 1895 – 1927 to okres filmu niemego. Początkowo film jest fotografowanym teatrem, zdjęcia są
statyczne, aktorzy grają w sposób zbliżony do pantomimy. Do wybitnych osiągnięć filmowych tego okresu
należy Ziemia Aleksandra Dowienki, ukraińskiego twórcy z Kijowa.
W latach 1927 – 1929 filmy nieme są wypierane przez filmy dźwiękowe. Pierwszym filmem dźwiękowym
jest "Śpiewak jazzbandu", ze śpiewakiem Jolsonem w roli głównej. Wprowadzenie dźwięku zmienia
sposób gry aktorskiej, gdyż ludzie przedstawieni na ekranie mogą ze sobą rozmawiać.


Rok 1933 przynosi kolejny środek ekspresji – barwę. Dotychczasowe filmy były wyłącznie. Teraz
zaczynają się pojawiać kolorowe projekcje. Jednak przez wiele lat powstawały równocześnie filmy czarnobiałe
i w pełnej palecie barw.


Po II wojnie światowej trwają prace nad przekształceniem płaskiego obrazu kinowego w obraz
trójwymiarowy, przestrzenny. Pojawia sie wiele propozycji, ale dopiero w latach siedemdziesiątych
znajduje się znakomite rozwiązanie w postaci holografii – laserowy zapis obrazu. Uzyskany w ten sposób
obraz nie różni się niczym od obrazu spostrzeganego w przestrzeni.


Połowa lat siedemdziesiątych przynosi nowy wynalazek o doniosłym znaczeniu dla realizacji filmowych
dzieł. Jest to magnetowid kasetowy oraz wideokasety. Ten sposób obniża koszty produkcji. Jednakże
scenografia pozostawia wiele do życzenia.


Dalszy postęp w zakresie sposobu rejestracji filmu i jego montażu wiąże się z komputerem. Przełomem
było zastosowanie przez amerykańskiego reżysera, Stevena Spielberga, kilku komputerów do prezentacji
obrazu w filmie "Park Jurajski" (1993 r.) Cyfrowy zapis komputerowy obrazu pozwala na zestawienie w
dowolnych sytuacjach żywych i nieżyjących już aktorów. Jest to dopiero początek nowej ery twórczości
filmowej, bardzo kosztownej, ale dla producentów już opłacalnej.
Współczesny film posługuje się dla przekazywania treści wszystkimi środkami informacji – obrazem
wizualnym i dźwiękowym, mową ustną, rzadziej napisami, gestykulacją i mimiką. Wszystkie te środki
wchodzą w zakres pojęcia język filmu. Język jest to każdy określony i zorganizowany system znaków,
służący do przekazywania informacji między ludźmi.


Film posługuje się własnym, historycznym ukształtowanym językiem – obrazowo-słowny. To twórcza
synteza wszystkich środków informacji oraz środków artystycznego wyrazu. To również wytwór techniki.


Film umożliwiał też kondensację czasu. Dzięki wynalazkowi podwodnej kamery można zobaczyć na
ekranie dno oceanu, jego florę i faunę. Zdjęcia mikroskopowe umożliwiają oglądanie zachowania się
drobnoustrojów w ich naturalnym środowisku. Natomiast zdjęcia makroskopowe pozwalają zarejestrować
zjawiska zachodzące w kosmosie.


Wszystkie te techniczne możliwości filmu wzbogacają również zakres środków artystycznego wyrazu
sztuki filmowej.


Warstwa wizualna (obrazowa) filmu składa się z fotogramów, te zaś z kolei składają się z pewnych znaków
ikonicznych. Fotogram w ruchu staje się kadrem, fazą ruchu. Wówczas postaciom ludzkim przypisane
zostają gesty.


Istnieje dwa rodzaje planów filmowych:


Ø Bliskie
Detal, czyli szczegół – zdjęcie jakiegoś niewielkiego fragmentu człowieka (np. oczy, usta, dłoń)
Portret – postacie są fotografowane do piersi
Plan amerykański, czyli średni – osoby są fotografowane do kolan


Ø Odlegle
Plan pełny – postacie są w pełnej wysokości, zajmują prawie wysokość klatki
Plan ogólny – postacie widać na tle całości dekoracji lub większego fragmentu krajobrazu
Plan daleki – szeroki widok krajobrazu a na jego tle drobna sylwetka człowieka


Jest jeszcze inny podział mający swoje miejsce w dziedzinie filmowej. Można wyróżnić obiektywny i
subiektywny sposób przedstawienia wydarzeń i ludzi na planie filmowym. Punkt widzenia kamery jest tez
obiektywny i subiektywny. Obiektywny sposób występuje przy narracji odautorskiej wydarzeń. Natomiast
subiektywny prezentuje punkt widzenia określonych postaci przedstawionych na filmie.


Chwile zatrzymajmy się przy warstwie dźwiękowej. Słowo odgrywa we współczesnym filmie rolę
równorzędną obok obrazu, środka przekazu i ekspresji. W niektórych filmach słowo jest jednym z
najważniejszych elementów utworu, jak np. w filmie Dwunastu gniewnych ludzi Sidneya Lumeta.
W filmach słowa mogą występować w trojakiej formie: dialogu, komentarza oraz napisów. Te ostatnie w
filmie dźwiękowym występuje niezwykle rzadko.

Ważna rola w filmie współczesnym przypada również muzyce. Często występują motywy przewodnie, które są związane z określonymi postaciami lub po prostu budują nastrój utworu. W filmach współczesnych muzyka pojawia się często, jako czynnik kontrastowy do przedstawionych na ekranie wydarzeń i sytuacji. Jest to wyjątkowo silny środek wyrazu, którym posługują
się twórcy. Muzyka w filmie może płynąć spoza ekranu lub może mieć swoje źródło sytuacji pokazanej na
ekranie.


Wielu wybitnych teoretyków literatury i filmu traktuje twórczość filmową, jako drugi nurt piśmiennictwa
epickiego, dramatycznego, lirycznego, publicystycznego oraz naukowego i dydaktycznego.
Nazwa film fabularny jest nadrzędna w stosunku do gatunków filmowych, oznacza, bowiem cały rodzaj
twórczości. W miarę rozwoju sztuki filmowej rodzaj ten zaczął się Dzielic na wiele gatunków: filmy
historyczne, westerny, komedie, utwory sensacyjno-kryminalne, melodramaty, utwory przygodowe.
Film poetycki stanowi nadrzędny rodzaj filmowy. Filmy tego typu apelują głownie do uczuć odbiorcy,
operują poetyckimi metaforami.


Film dokumentalny dzieli się na wiele gatunków odpowiadających różnym gatunkom publicystyki.
Wymienia się tu na przykład reportaż, kronika, felietony, eseje.


Film naukowo-dydaktyczny posiada też wiele podgatunków takich jak, film naukowy, oświatowy,
lekcyjny, instruktażowy.


Analiza warstwowa jest bardziej złożona niż analiza strukturalna. Aby zajmować się profesjonalną analizą
dzieła filmowego należałoby wyróżnić następujące warstwy filmu:


1) Poznawczo-problemową (temat utworu, budowa głównego bohatera i postaci pobocznych, wymowa
filozoficzna dzieła)


2) Warstwę drugą – ukrytą tuż pod powierzchnią pierwszej, warstwa druga każe interpretować warstwę
pierwszą w skali historii (gdzie i kiedy dzieje się akcja)


3) Warstwę trzecią – kompozycję dzieła, jego rodzaj i gatunek


4) Warstwę czwartą – styl dzieła, charakter jego budowy (otwarta - zamknięta)


Koncepcja ta uzasadnia pogląd, iż rozwój ludzkiej osobowości dokonuje się przez uczestnictwo i działanie
człowieka w otaczającej cywilizacji, zatem w obiektywnych dziedzinach życia społecznego, ponieważ
miedzy człowiekiem a tworzoną przez niego rzeczywistością istnieją więzy wzajemnego oddziaływania

Podobne artykuły


8
komentarze: 79 | wyświetlenia: 1149
111
komentarze: 32 | wyświetlenia: 60716
54
komentarze: 56 | wyświetlenia: 32585
54
komentarze: 68 | wyświetlenia: 31288
50
komentarze: 27 | wyświetlenia: 63518
49
komentarze: 18 | wyświetlenia: 64971
39
komentarze: 50 | wyświetlenia: 23271
39
komentarze: 30 | wyświetlenia: 28838
37
komentarze: 9 | wyświetlenia: 28513
36
komentarze: 37 | wyświetlenia: 23494
34
komentarze: 21 | wyświetlenia: 26315
32
komentarze: 12 | wyświetlenia: 26673
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy






Brak wiadomości


Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska