Login lub e-mail Hasło   

Medytacja chrześcijańska Jonh Main

Adoracja Najświętszego Sakramentu to ukierunkowana na Boga medytacja, mów Jezu Twój sługa słucha. To sposób na odcięcie myśli implantowanych nam przez szatana.
Wyświetlenia: 454 Zamieszczono 31/12/2016

John Main nie załamał rąk w obliczu kryzysu współczesnego chrześcijaństwa. Był on tytanem nadziei, nauczycielem odwagi i zaufania, bo zrozumiał, że w gruncie rzeczy chrześcijaństwo nie wali się w gruzy, lecz przechodzi transformację w nową i głębszą formę duchowości. Można właściwie powiedzieć, że jesteśmy dopiero na początku drogi. Nie widział tego odrodzenia jako naprawy upadających struktur i form kultu. W Duchu św. Pawła nawoływał: "Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu."

 

Ojciec John był geniuszem prostoty i wspaniałym nauczycielem głębokich prawd. Zwykł powtarzać, że ma tylko jedną rzecz do powiedzenia. Zawarł ją w jedno krótkie polecenie: "powtarzaj twoją mantrę". Gdyby wydawało nam się to zbyt łatwe, to nie zapominajmy o kontekście, w jakim to mówił i jak bardzo wymagająca jest prostota.

Jezu kocham Cię, Jezu jestem Twój, w Trójcy we mnie żyj Królu mój

 

Medytacja nie zastępuje innych form modlitwy. Ożywia je. Modlitwa serca odświeża nasze czytanie Pisma, liturgię i nabożeństwa. Jest ona strażnikiem na drodze do powierzchowności, zabobonności, sztywnej obrzędowości. Jak mawiał, "Medytacja nie jest techniką, lecz dyscypliną. Powtarzaj mantrę i trwaj w prostocie jej powtarzania. Potem żyj tym, co w Tobie czyni. Proste, nie znaczy łatwe". Za tą cudownie praktyczną i uniwersalną nauką kryje się cały skarbiec kontemplatywnej chrześcijańskiej tradycji i przeczucie Johna Maina, że kryzys dzisiejszego świata wymaga rozwiązań duchowych. Nie znaczy to automatycznie, że co duchowe jest tożsame z religijnością, chociaż religijność stanowi dla Johna Maina nieodłączną część natury człowieka. Jednocześnie było dla niego jasne, że religia bez głębokiej i kontemplacyjnej duchowości, jest bardzo niebezpieczna. Jest ona tak długo siłą konstruktywną i wyzwalającą jak długo zawiera w sobie kontemplację, będąc przez to drogą do osobistej i społecznej przemiany. To, czego nam dził potrzeba, by rozwiązać nasze problemy, odzyskać utracone człowieczeństwo i równowagę, to odrodzona kontemplatywna świadomość, prowadząca do "nowej świętości naszych czasów", którą przepowiedziała Simone Weil.

 

Niestety nie da się tej idei zalegalizować. Ani narzucić. Nawet nauczyć. Trzeba dać się przez nią pochłonąć, w nią zanurzyć, przyjąć jako dar łaski, czysty dar. Dar jest po to, aby go przyjąć. Medytacja - uczył ojciec John - jest drogą, na jakiej akceptujemy dar naszego istnienia, a przez to, by użyć języka niektórych współczesnych teologów, stajemy się "obdarowanymi dawcami". Ci, co dostali, muszą być tymi, którzy się dzielą. Ci, co zrozumieli, mają być tymi, którzy nauczą innych. To tłumaczy, dlaczego dzisiaj się tutaj zgromadziliśmy, licznie reprezentując wspólnoty i ośrodki z tak różnych stron świata. Bo powtarzając za Johnem Mainem: "medytacja tworzy wspólnotę". Nie klub, nie instytucję, ale wspólnotę.

 

Wielu z was tu obecnych prowadzi małe grupy medytacyjne. Tu, w katedrze jest grupa, co spotyka się codziennie w czasie lunchu, jak też i cotygodniowa grupa wieczorna.

 

Jeszcze inni tutaj są benedyktyńskimi oblatami światowej Wspólnoty Medytacji Chrześcijańskiej "świecy ludzie, którzy w Regule św. Benedykta odnaleźli sposób na przeżywanie konsekwencji swej medytacyjnej wędrówki serca.

 

Ci spośród was, którzy są nauczycielami Medytacji odkryli, że jej prosta nauka równie wspaniale rezonuje z prostotą dziecka, jak też, jest pomocą na wyciszanie trudnych turbulencji dorosłego życia.

 

Są tu członkowie parafialnych grup medytacyjnych, przyczyniając się do odnowy tej podstawowej jednostki chrześcijańskiej wspólnoty, zaszczepiając w nich wymiar kontemplatywny w liturgii i w służbie współbraciom i siostrom w Chrystusie.

 

Kilku z was jest księżmi w Kościołach różnych denominacji. Wiecie, że wasza posługa tylko wtedy będzie służbą, gdy zakotwiczy się w głębokiej osobistej modlitwie.

 

Są też tutaj tacy, którzy uczestniczą w programie 12 Kroków. Wy odkryliście, że w uzależnieniu też jest łaska poprzez dogłębne doświadczenie 11 Kroku "pogłębiając wasz świadomy kontakt z Bogiem poprzez Medytację i modlitwę.

 

Jeszcze inni pośród was niosą ciężkie brzemiona odpowiedzialności w świecie biznesu, finansów i innych trudnych zawodach. Wiecie, że bez przyjęcia odpowiedzialności za swą własną wewnętrzną równowagę i zdrowie duchowe, nie poradzicie sobie z nią właściwie wobec innych.

 

Większość tutaj zgromadzonych jest małżonkami i nauczyliście się od Johna Maina, że musi być uszanowana wasza własna samotność, wewnętrzna izdebka serca, tak by mogła wzrastać wasza możność budowania coraz trwalszych relacji ze współmałżonkiem i z dziećmi.

 

Jeszcze inni spośród was poświęcają swój czas i energię na rzecz pokoju i sprawiedliwości. Szukacie dróg rozwiązania trudnych spraw międzyludzkich bez uciekania się do przemocy. Odkryliście poprzez Medytację, że tylko kontemplatywne sumienie jest w stanie to osiągnąć".

 

Ci z was, którzy zaangażowani są w dialog międzyreligijny wiedzą dobrze, że tylko Medytacja otwiera w nich tą tajemniczą płaszczyznę wzajemnego porozumienia, gdzie buduje się trwała przyjaźń, ta jedyna siła by przetrwać w obliczu piętrzących się podziałów i długiej historii rozłamów.

 

Wreszcie są tu też i ci, którzy opiekują się chorymi i umierającymi. Lekarze i terapeuci. Odkryliście, że Medytacja daje wam siłę bycia otwartym na cierpienie drugiego człowieka, ona żywi wasze zdolności słuchania go i zwrócenia nań pełnej miłości uwagi.

 

Inaczej mówiąc, dla nas wszystkich modlitwa jest chlebem codziennym. Czerpiemy to pożywienie z nieskończonej głębi, większej niż to, co nasze myśli i najsilniejsze uczucia są w stanie dosięgnść lub wyrazić. Zebraliśmy się tu wszyscy, by uczcić pamięć nauczyciela, który wyuczył wielu nauczycieli i który niestrudzenie wskazywał poza siebie na Jezusa, jako Nauczyciela nauczycieli "Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus" (Mt 23,10).

 

Dziękujemy Bogu za wszystko to, co poprzez Johna Maina dokonał i co nieustannie przyczynia się do od-nowy Kościoła i świata. Ci, którzy mieli w życiu łaskę spotkać Johna Maina, poznali głębiej, co znaczy świętość. Żył w ścisłym związku z Bogiem, w Miłości, która go stworzyła i inspirowała, a głód i pragnienie jej, były napędzającym go motorem. Jego dary osobiste, zdolności przywódcze, inteligencja i wyobraźnia uległy przemianie przez i poprzez tą Miłość. Dlatego widzimy w nim, tak jak w innych świętych mężach, nie tylko obiekt dla naszego podziwu, ale nasz własny potencjał i prawdziwą wartość. Patrząc na niego, słuchając jego słów, czytając jego książki wzrasta nasze ziarno kontemplacji. Ten wzrost przybliża nas do pełni bycia, prawdziwej świętości, przekraczając nasze lęki, gniew, zwątpienie i niewiarę w siebie.

 

To wszystko teraz świętujemy. Ale świętowanie to nie triumfalizm. Chrześcijańska radość nie zapomina o własnej słabości, w której ma objawić się moc Boga. Jednym z aspektów naszej słabości jest bezsilność wobec przypadku. Przypadku, jak ten który sprawił, że druki tekstów na dzisiejszą uroczystość nie dotarły na czas. Przypadek raka Johna Maina, który zabrał go nam w pełnej sile wieku. Nasze grupy choć rosnące w liczbę na całym świecie pozostają małe i słabe strukturalnie. Czasami ta wrażliwość i ludzka umieralność może nas przygnieść do dołu w niespodziewanym momencie. John Main nauczył się przyjąć i żyć z nieuchronnością zbliżającej się śmierci i zamienił ją w podróż łaski, która była wsparciem dla wszystkich wokół niego. Ale i on, jak każdy z nas, niósł w sobie poczucie przegranej i rozczarowania.

 

Ta słabość jest też częścią naszego świętowania, bo czymże innym jest Eucharystia?

Pamiętajmy, że poprzez doświadczenie słabości ćwiczymy się w pokorze, która czasem, gdy się jej zbuntujemy, zamienia się w upokorzenie. I ono jest na swój sposób konieczne w procesie odnowy chrześcijaństwa, o której to mówiliśmy na początku. Na tle pokory Chrystusa ujawnia się prawda o zniekształconym obliczu ludzkiej dumy. Pokora mantry i nasza codzienna medytacja - nie jest to oczywiście droga przeznaczona dla wszystkich. Są inne liczne drogi. Ale, jeżeli czujesz, że Medytacja jest twoją drogą, to powinieneś nią ruszyć, z tym samym zaangażowaniem, jakiego wzór pozostawił nam John Main. Bo na niej, tak jak na innych biegnących obok, służymy Chrystusowi i wykonujemy naszą część pracy w budowaniu jego Królestwa.

 

Minione 25 lat pokazały nam, w jaki sposób Bóg cudownie działa poprzez pojedynczych nauczycieli. Każdy z nas jest powołany, by był kanałem łaski dla innych. Patrząc na historię Światowej Wspólnoty Medytacji Chrześcijańskiej i jej wzrost dzisiaj, patrzymy na moc Boga przejawiającą się w ludzkiej słabości. Tak więc celebrujemy dzisiaj Boże dzieło. I jeżeli naprawdę tak czujemy, to ucieszymy tym ojca Johna. Dołączy on do nas ze swym wielkim darem  rozradowywania się w Zmartwychwstałym Panu.

 

 

Laurence Freeman OSB

Podobne artykuły


11
komentarze: 1 | wyświetlenia: 1116
10
komentarze: 24 | wyświetlenia: 496
9
komentarze: 608 | wyświetlenia: 1529
8
komentarze: 4 | wyświetlenia: 1561
8
komentarze: 38 | wyświetlenia: 914
7
komentarze: 4 | wyświetlenia: 560
7
komentarze: 1 | wyświetlenia: 288
6
komentarze: 2 | wyświetlenia: 693
6
komentarze: 1 | wyświetlenia: 716
5
komentarze: 1 | wyświetlenia: 606
294
komentarze: 63 | wyświetlenia: 105218
181
komentarze: 48 | wyświetlenia: 1192634
153
komentarze: 44 | wyświetlenia: 131056
105
komentarze: 29 | wyświetlenia: 114634
102
komentarze: 26 | wyświetlenia: 274054
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  Koriolan,  31/12/2016

Fajny tekst ...
W pewnej opozycji do kościoła rzymskiego.
Z paroma rzeczami się nie zgadzam ale tekst mi się ogólnie podoba.
.
Medytacja jest podstawową metodą pracy w religiach wschodnich. Uważam, że dała by ona mnóstwo dobrego dla innych religii. Niestety, zdaję się, że kościół rzymski jest negatywnie do niej nastawiony. Może szkoda ?

  Kitek,  01/01/2017

W artykule utożsamiona jest medytacja z kontemplacją, więc jest to artykuł wprowadzający w błąd czytelnika. Nie istnieje coś takiego jak medytacja chrześcijańska. To tylko władze Kościoła chrześcijańskiego próbują podciągnąć pod to wyznanie wszystko to, co kościołowi zagraża, a maluczcy wierzą w te bzdury. Medytacja była, jest i będzie praktyką oddzielną od religii.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska