Login lub e-mail Hasło   

Dla Miłego Ducha Eioby

Życie po życiu... czy jest? Dla mnie tak.
Wyświetlenia: 317 Zamieszczono 16 dni temu

 

Odpowiadając na komentarz Miłego Ducha: patrz 

http://www.eioba.pl/a/5hcm/raz-kozie-smierc#post364044

Co zrozumiałem, poczułem po tym i podobnych doświadczeniach? 

Otóż przesłaniem dla mnie stało się: Być użytecznym i nie wadzić nikomu... i tak czynię, czuję, myślę. Przyznaję, że nie jest to w "pewnych chwilach" łatwe..

 

Dwa Słońca

opowiadanie

(to pierwsza wersja tego opowiadania)

085

"Położyć głowę na ramieniu Kochanego Człowieka i nie bać się, nie uciekać, nie niepokoić o nic. Obudzić się rano przy jego boku, by wieczorem zasnąć w jego cieple. Czasami chciałabym, aby zadzwonił telefon i rozwiązał wszystkie moje problemy, ee... chyba majaczę. To byłoby może za proste? Już sama nie wiem. Potrzebuje czegoś, co mi przypnie skrzydła. Aktualnie są mokre i ciężkie od śniegu. Wcale nie nadają się do latania" - tak do mnie napisałaś.

(oryginalny e-mail)

Opowiadanie

Tamtego pamiętnego dnia wstałem przed świtem. Werandę plebani w Studzienicznej zalewała księżycowa poświata. Cicho, by nie zbudzić przemiłego gospodarza, wyjąłem z torby sprzęt fotograficzny. Na bosaka, po srebrzystej od rosy łące, doszedłem do zbitego z kilku desek pomostu. Przysiadłem na ławce. Nad powierzchnią jeziora kłęby mgły stworzyły przemijające postacie jeziornych duchów. Zerwał się lekki wiatr marszcząc wodną tafle. Balet mgielnych, ulotnych postaci nimf i rusałek, rozpłynął się w nicość.
"Życia wieczność, życia chwila istnienia. Jak to pogodzić? Jak zrozumieć strumienie przepływających przez nas uczuć, skojarzeń, myśli? Które z nich są dogłębnie nasze, a które napływają i znikają do jakiegoś tajemniczego miejsca, na podobieństwo mgielnego baletu, który "tu i teraz" na moich oczach ulatuje z wiatrem? Minęło dominujące we mnie uczucie olśnienia, oczarowania baletem, a zawładnęły mną uczucia zwątpienia, oczekiwania, a ja nie  czuję bym istotnie się zmienił. Kim więc jestem naprawdę? Kim jestem w swojej niepowtarzalnej istotności?" - pomyślałem.
Po chwili ponad trzcinami wzeszło słońce. Spojrzałem w głąb wody i ujrzałem tam blisko siebie dwa słoneczne odbicia. Ująłem je w kadr i zrobiłem zdjęcie.

Odbicia słoneczne po chwili rozpłynęły się w wodną drogę pomarszczoną podmuchami wiatru i roziskrzoną niezliczonymi błyskami padających z Nieba promieni. Wsiadłem do jachtu przycumowanego przy pomoście. Postawiłem żagle i pożeglowałem tą słoneczną drogą. Byłem szczęśliwy. Moi uczniowie czekali na mnie po drugiej stronie jeziora.
Pracowałem wtedy jako instruktor kierując bazą nurkową "BIG BLUE" działającą na uroczym, zalesionym cyplu jeziora Studzieniczne. Jeziora, znajdującego się koło miasteczka Augustów, w północno-wschodniej części kraju. Tego słonecznego poranka podczas silnego wiatru wywrócił się i zatonął kabinowy jacht. Kilkuosobową załogę wyłowiła przepływająca nieopodal zdarzenia wiosłowa łódka. Wkrótce nasz jacht „ DELFIN" rzucił kotwicę obok miejsca wypadku. Poproszony o pomoc przy wydobyciu jachtu zszedłem pod wodę. To co mi się przydarzyło pod wodą trwało niewiele dłużej niż kilka minut. Trwało tyle ile może trwać oddech przesycony pragnieniem powrotu do życia. Po wielu latach doświadczeń w nurkowaniu, każde wejście pod wodę traktuję jako wejście do innego świata, a każdy powrót na powierzchnię, jako powrót do domu. Powrót do jedynej, nienaruszalnej rzeczywistości. Tym razem stało się inaczej. Po raz pierwszy zdałem sobie sprawę, że mój dom, że Nasz Dom, znajduje się również gdzie indziej.
Oto kilka refleksji z tamtych dramatycznych kilku minut:

"Brak powietrza. Zginiesz"- błyska myśl. Szamoczę się próbując wyrwać się z plątaniny lin. Przerażone zniszczeniem neurony wyją z rozpaczy. Grzmot trwogi wstrząsa intelektem. Umysł w czerwień rozpala słowa "Ratuj się". Miernik nie kłamie. Nie mam powietrza w butli. Krtań zaciska się. Duszę się. Utknąłem we wnętrzu zatopionego na 20 metrach kabinowego jachtu. "W sprzęt na plecach wplątała się lina! Przetnij ją!"- w panice wrzeszczy intelekt. Posłusznie sięgam po nóż. Spoglądam ku górze i widzę słońce jako rozmytą plamę.

Relacja z tego co zapamiętałem:

Tracę przytomność. Ogarnia mnie błogość. Cichnie umysł. Z tej cichości, z sennego wymiaru, spoza ziemskiego czasu i przestrzeni budzi się nadzieja. Błyska w oddali światełko. Wchodzę w jasność tunelu wewnętrznego słońca. Objawia się duchowa strona istnienia. Moja najwyższa istotność uaktywnia dawno zapomniane zmysły, włącza do tej pory nieznane świadomości programy. Ktoś, kto jest naprawdę mną emigruje poza ciało. Unosząc się swobodnie Ja - duch obserwuje siebie - ciało. Czuję, myślę i przenikam materie jasnym widzeniem. Przeżywam dramat i jednocześnie obiektywnie obserwuje go bez emocji. Świetlistą drogą nadciąga pełna jasności postać. Wola tej istoty nakazuje dłoniom otwierać kolejne klamry pasków mocujących nurkowy sprzęt do mego ciała. Jestem wolny. Wplątany w linę sprzęt pozostaje we wnętrzu jachtu. Wynurzam się bezwładnie z czeluści jachtu. Żeby wypłynąć na powierzchnię wystarczy zrzucić ołowiany pas balastowy. Dłoń zaciska się na klamrze pasa. Świetlana postać swymi myślami przenika mnie, ogarnia współczuciem, wszystko wybaczającą miłością. Dociera do mnie pytanie.
"Masz wybór, wolną wole, masz wolność. Decyduj. Zostajesz? Wypływasz?" Ku własnemu zdziwieniu nie śpieszę się z odpowiedzią. W tym niezwykłym stanie, nie czuję żadnego zagrożenia, czas jakby przestał istnieć, więc mam go bez liku. Ogarnia mnie ciekawość dziecka, radość odkrywcy. Jestem otwarty na wszelkie zdarzenia, wszelkie pytania i odpowiedzi. Objawia mi się zarówno względność jak i ukryty sens przeszłych pomyłek, porażek, błędów, grzechów. Z radością wybaczam sobie, wybaczam wszystkim. Ten proces nie wymaga ode mnie żadnego wysiłku. Teraz wiem, że tu na Ziemi przejawiłem się wraz z innymi w wiecznej szkole życia. W szkole w której jest się zarówno uczniem jak i własnym nauczycielem. W Szkole Kosmicznej, w klasie Ziemia, w której wszyscy uczą się przebaczania i miłości. Nie powstrzymuje ciekawości, i pytam świetlaną postać:
"Jak to jest? Czy to wyuczone treningiem ruchy ratują mi życie? Czy też może, niewidzialny dla normalnego stanu zmysłów świat istnieje realnie, i właśnie "tu i teraz" w sytuacji pozornie bez wyjścia, mogę poznać Ciebie, realną istotę "nie z tego świata", która pomaga mi z nieznanych mi pobudek? Kim jesteś? Zjawą generowaną przez przerażony mózg w którym procesowi śmierci, samo-eutanazji towarzyszy podświadoma projekcja znieczulająca cierpienie. Odpowiedz, proszę! Czy wyłącznie jesteś narkotycznym widziadłem zafundowanym mi przez mój mózg jak chce większość naukowców, czy też realnym bytem z którym mogę wejść w związek podobny do ludzkich?" " Masz wolną wole. Sam pytasz, sam odpowiadasz, sam podejmujesz decyzje. Nie lękaj się. Jesteś wieczny." - przenika mnie myśl.
"Czy ten strumień pojawiających się i odchodzących myśli, pytań i odpowiedzi, to jedynie wspomnienia utartych frazesów, strzępów przeczytanych książek, zasłyszanych opinii, czy też realny z Tobą dialog?- pytam dalej z uporem. "Gdy uczeń jest gotowy, mistrz zawsze jest gotowy."- przenika mnie myśl. "Jesteś więc moim Mistrzem?" - pytam.
"Ja Jestem". W "Ja" zawarta jest wieczność, w "Jestem" jedność z całym Istnieniem. W stanie świadomości, w którym się znalazłeś ja jestem tobą a ty jesteś mną. Czas i przestrzeń tak naprawdę to kategorie naszego poznania. Istnieje jedynie chwila obecna. Czas jest czynnością liczenia zdarzeń, kolejnością poznawania, a przestrzeń jest czynnością wskazywania, kierunkiem postrzegania w sieci przeglądanych zdarzeń."- przenika mnie myśl.

Znika Jasna Postać. Odchodzi Mistrz . Rozpływa się moja Narkotyczna Wizja. Czuję się wolny bez krępującego ruchy podwodnego sprzętu i szczęśliwy bez ciała ograniczającego swobodę poruszania się. Moje myśli uwolnione z fizycznej struktury mózgu nabierają jasności. Jestem w sieci nieskończonej ilości zdarzeń. W ezoterycznym Matrix. W węźle - centrum, z którego rozbiegają się drogi. Widzę je, gdy kieruję na nie uwagę. Skupiam się na najbliższych zdarzeniach. Mogę to z łatwością uczynić. W stanie umysłu w którym się znalazłem jestem jasnowidzem. Ze swobodą poruszam się po łańcuchach zdarzeń. Przewijam swoją przeszłość zdarzenie po zdarzeniu jak taśmę filmową klatka po klatce, aż docieram do chwili obecnej. Mocą woli analizuję zdarzenie najbliższe z możliwych, i oto śledzę jak: "Zrzucam ołowiany pas, wynurzam się i jestem wśród przyjaciół".

Przeglądam coraz dalej i dalej aż spostrzegam siebie piszącego zakończenie do Ciebie listu:


"Kochana!


Połóż swoją głowę na moim ramieniu. Nie bój się, nie uciekaj, nie niepokój się już o nic. Zasypiaj i budź się w moim cieple. Ślę do Ciebie słoneczny myślokształt, pełny miłości, mocy dobra i szczęścia który rozwiąże wszystkie Twoje problemy. Przypinam Ci skrzydła. Jesteś przepięknym, pachnącym źródlaną wodą Aniołem. Zainspirowałaś mnie do napisania wspomnienia, więc ono jako cząstka mnie staje się Twoim owocem. W pierwszej chwili kiedy budzimy się ze snu, nie wiemy przecież kim jesteśmy. Ustalamy swa osobowość, indywidualność dopiero po chwili, kiedy pamięć przywraca nam wspomnienia. Co by się stało, gdyby jakiś Duszek,  Mag, Mistrz, Anioł podczas snu zabrał, usunął nasze wspomnienia a miejsce ich wypełnił innymi? Wygląda na to, że w takiej hipotetycznej sytuacji uległa by zmianie nasza osobowość a my o tym byśmy po przebudzeniu nic a nic nie wiedzieli.
Wyznam ci, że podczas wstrzymanego pod wodą oddechu, kiedy straciłem przytomność, w błysku jasnego widzenia ujrzałem Ciebie, naszą wspólną szczęśliwą przyszłość i pełnię czekającej nas miłości. Jestem pewien, że to Niebo przeznaczyło nas sobie i dotknięciami skrzydeł Aniołów przypomniało o tym. Dwa Słońca, dwa Anioły, nas dwoje...Teraz wiesz, że wróciłem tu dla Ciebie. Proszę, otrzep ze śniegu i wysusz swemu Aniołowi skrzydła i razem z nim przybądź na spotkanie...

Opowiadanie dedykuje mojej Żonie i Córce

Podobne artykuły


15
komentarze: 12 | wyświetlenia: 438
12
komentarze: 2 | wyświetlenia: 1372
12
komentarze: 13 | wyświetlenia: 362
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 590
11
komentarze: 1 | wyświetlenia: 336
10
komentarze: 10 | wyświetlenia: 757
10
komentarze: 2 | wyświetlenia: 668
9
komentarze: 58 | wyświetlenia: 841
9
komentarze: 7 | wyświetlenia: 529
9
komentarze: 10 | wyświetlenia: 441
9
komentarze: 4 | wyświetlenia: 973
9
komentarze: 2 | wyświetlenia: 463
9
komentarze: 6 | wyświetlenia: 486
8
komentarze: 2 | wyświetlenia: 424
8
komentarze: 4 | wyświetlenia: 482
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  nse,  16 dni temu

Ciekawe dlaczego, gdy samemu staje się na pograniczu zaczyna budzić się prawdziwa świadomość, a ten głęboki spokój w takich okolicznościach staje się zagadkowy ?

Piękny tekst i optymistyczny. Jednak też jestem realistą, jak Duch Eioby. Organizm jest bardzo skomplikowany, a jednocześnie prosty. Jak w dobrym telewizorze na początku i na końcu wyświetla się reklama producenta. A w kupionym kiedyś MP4, takim nie markowym, ale bardzo dobrze wykonanym, gdy wyłącza się urządzenie, pojawia się piesek odwracający się tyłem ;) i wiadomo, czarny ekran. Gdy ktoś kocha ...  wyświetl więcej

  nse,  16 dni temu

@Janusz Nitkiewicz: W TV ani MP4 zepsute części same się nie regenerują, urządzenia które budujemy nie naprawiają się same ani się wzajemnie bez naszej ingerencji nie diagnozują ..., jeszcze im daleko do samoświadomości i ich pytania o stwórcę ;)

Bardzo dziękuję za te wszystkie miłe mojemu sercu komentarze i zrozumienie. Zgadzam się też, że takie doświadczenia z pogranicza życia i śmierci różnie można interpretować. Co innego powie intelekt co innego wyszepcze "serce" - dusza. Ale na Miły Bóg jeśli dane jest nam prawo wyboru własnych myśli i uczuć to dlaczego nie wybrać tej lepszej opcji... że istnieje Życie po życiu? Odrzucam i to zdecydo ...  wyświetl więcej

@Marcin Sznajder: O takich też korzyściach, idących z wiary, myślałem, a działających na co dzień. No tak.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2017 grupa EIOBA. Wrocław, Polska