Login lub e-mail Hasło   

Chleb w starożytnym Rzymie

Niniejsze opracowanie omawia historię chleba w starożytnym Rzymie
Wyświetlenia: 484 Zamieszczono 09/08/2017

Dla Rzymian pszenica była podstawa żywieniową przez całą erę starożytności[1]. Wprawdzie znali i spożywali oni również odmienne zboża, głównie jęczmień (który prawdopodobnie w najdawniejszych czasach nawet majoryzował u nich nad pszenicą), a w czasach głodu także proso, włośnicę ber, czy nawet owies, lecz w odróżnieniu od Greków, mogli sobie pozwolić na znaczne zredukowanie konsumpcji tych gatunków ze względu na inne warunki glebowe i klimatyczne[2]. W starożytnym Rzymie, w którym spożywanie chleba było powszechnym doświadczeniem wspólnym dla wszystkich mieszkańców Cesarstwa. Mieszkańcy dużych miast piekli chleb w komunalnych piecach chlebowych lub kupowali na rynku[3]. Tak jak wiele czynników różnicowało klasy społeczne, tak i również rodzaj chleba miał na to wpływ. Bowiem biedota i zwykli ludzie jedli chleb jęczmienny, zaś bogaci gospodarze i kupcy wypiekali chleb z najczystszej mąki pszennej[4]. Czy to nie zastanawiające, iż najbogatsi jedli najmniej zdrowe pieczywo?

Późniejszy chleb przypominał w zasadzie ten, który możemy zaobserwować na dzisiejszych sklepowych półkach. Bochenki zaś były duże, lecz dosyć płaskie. Warto podkreślić, iż w czasach Jezusa sam wyrób chleba uległ przeobrażeniom oraz stał się bardziej wyrafinowany. Po analizie literatury przedmiotu – można dojść do konkluzji, iż zarówno Egipcjanie, Grecy i Rzymianie mieli dostęp do przeróżnych rodzajów pieczywa. Jadano m.in. kapadocki chleb mleczny, który wypiekano w formach, a także tzw. borowika[5]. Skąd ta nazwa? Ponieważ kształtem przypominał kapelusz grzyba posypanego makiem. Ponadto były bochenki kwadratowe, plecione, przaśne, wiejskie, pełnoziarniste, żytnie, a nawet i ciemne z otrębami.

[1] Thurmond D. L., A handbook of food processing In classical Rome. For her bounty no winter, Leiden-Boston 2006, s. 15.

[2] Zob. White K. D., Roman farming, Imprint (Wydawnictwo) Brill, London 1970, s. 155; Jagusiak K., Krótka historia pszenicy, [w:] Kokoszko M., Jagusiak K., Rzeźnicka Z., Dietetyka i sztuka kulinarna antyku i wczesnego Bizancjum  (II-VII w.), Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2014, s. 33-34; Winniczuk L., Chleb u starożytnych Greków  i Rzymian, Meander, 5 (1950), s. 224-242.

[3] Zob. Neel D. E., Pugh J. A., dz. cyt., s. 41.

[4] Zob. tamże. Bogaci mogli sobie pozwolić na zakup więcej czerwonego mięsa oraz białego chleba aniżeli warstwa najuboższa, która głównie spożywała podły chleb (panis sordinus) i oliwę z oliwek. Więcej na ten temat: Giardina A., dz. cyt., s. 353.

[5] Zob. Neel D. E., Pugh J. A., dz. cyt., s. 42.

Podobne artykuły


10
komentarze: 14 | wyświetlenia: 1379
10
komentarze: 2 | wyświetlenia: 907
9
komentarze: 172 | wyświetlenia: 192
6
komentarze: 55 | wyświetlenia: 1743
6
komentarze: 48 | wyświetlenia: 431
5
komentarze: 62 | wyświetlenia: 786
124
komentarze: 52 | wyświetlenia: 141539
118
komentarze: 23 | wyświetlenia: 238388
91
komentarze: 20 | wyświetlenia: 110333
90
komentarze: 29 | wyświetlenia: 121963
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





  Kitek,  10/08/2017

a komuny nikt się nie bawił w takie kwalifikacje. Były dwie podstawowe: Chleb wypieczony i niewypieczony. Ten drugi spotykało się dużo częściej.

a href="http://www.undangancinta.com">undangan pernikahan anime</a>
<a href="http://www.sentrabesibaja.com/(...)profil/">Harga Besi H beam</a>
<a href=" ...  wyświetl więcej



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska