Login lub e-mail Hasło   

Nie zabijaj bliżniego

Nie kocha Boga ten, kto zabija. Sprawia bowiem, że ginie Jego dzieło: człowiek. Mordercanie kocha bliźniego, bo odbiera mu to, czego pragnie dla siebie samego: życie.
Wyświetlenia: 73 Zamieszczono 11/12/2019

93. JEZUS W [DOLINIE] “PIĘKNEJ RZEKI”. «NIE ZABIJAJ». ŚMIERĆ DORASA
[por. Mt 5,21; 19,18; Mk 10,19; Łk 18,20]
Napisane 10 marca 1945. A, 4689-4705

«Powiedziano: “Nie zabijaj”. Do której z dwóch grup przykazań należy to przykazanie?
“Do drugiej” – mówicie? Jesteście tego pewni?
Pytam was jeszcze: Czy ten grzech obraża Boga czy tylko tego, kto jest jego ofiarą? Mówicie:
“Tego ostatniego”? Jesteście tego pewni?
Pytam was jeszcze: czy istnieje tylko jeden grzech zabójstwa człowieka? Zabijając,
popełniacie tylko ten jeden grzech? “Ten jeden”, mówicie? Nikt w to nie wątpi? Podajcie głośno
wasze odpowiedzi. Niech jeden mówi za was wszystkich. Czekam.»
Jezus pochyla się, by pogłaskać małą dziewczynkę, która podeszła do Niego i patrzy, jak w
ekstazie, zapominając nawet gryźć jabłko, które dała jej matka, aby była spokojna.
Jakiś poważny starzec podnosi się i mówi:
«Nauczycielu, słuchaj. Jestem starym przełożonym synagogi i kazano mi mówić w imieniu
wszystkich. Mówię więc. Wydaje mi się i nam się wydaje, że odpowiedzieliśmy słusznie i zgodnie z
tym, jak nas nauczono. Opieram moją pewność na rozdziale Prawa odnoszącym się do zabójstwa i
bicia. Ale Ty wiesz, dlaczego przyszliśmy: byś Ty nas nauczał, bo rozpoznajemy w Tobie Mądrość i
Prawdę. Jeśli jednak mylę się, rozjaśnij moje ciemności, by stary sługa odszedł do swego Króla
przyobleczony w światłość. Oddaj też tę usługę wiernym należącym do mojej trzody, którzy przyszli
ze swym pasterzem napić się ze Źródła życia.»
Nim usiadł, ukłonił się z największym szacunkiem.
«Kim jesteś, ojcze?»
«Kleofas z Emaus, Twój sługa.»
«Nie Mój, lecz Tego, który Mnie posłał. Ojcu bowiem trzeba dać wszelkie pierwszeństwo i
całą miłość Nieba, ziemi i serc. A Ja – Jego Słowo – jestem pierwszym, który oddaje Mu tę cześć.
Słowo bierze i ofiarowuje na nieskazitelnym stole serca dobrych, jak czyni to kapłan z chlebami
pokładnymi. Posłuchaj więc, Kleofasie, jeśli chcesz iść do Boga w pełni oświecony, zgodnie z twoim
świętym pragnieniem.
Dla określenia stopnia winy trzeba rozważyć okoliczności, które poprzedzają, przygotowują,
usprawiedliwiają i wyjaśniają sam grzech. A więc: “Kogo uderzyłem? Kim jest ten, kogo uderzyłem?
Gdzie uderzyłem? Czym uderzyłem? Dlaczego uderzyłem? Jak uderzyłem? Kiedy uderzyłem?”
Takie pytania powinien sobie postawić ten, kto zabił, zanim stanie przed Bogiem.
“Kogo uderzyłem?”
Człowieka. Mówię: człowieka. Nie rozmyślam ani nie zastanawiam się nad tym, czy jest
bogaty czy biedny, czy jest wolnym, czy niewolnikiem. Dla Mnie nie istnieją niewolnicy ani potężni.
Chodzi o ludzi stworzonych przez Istotę Jedyną, dlatego też sobie równych. Istotnie, przed majestatem
Boga nawet najpotężniejszy monarcha ziemi jest tylko prochem. W Jego oczach i w Moich istnieje
tylko jedyne niewolnictwo – niewola grzechu, a więc [przebywanie] pod władzą szatana. Dawne
Prawo rozróżnia ludzi wolnych i niewolników. Wdaje się w subtelne rozważania, czy śmierć
[nastąpiła] bezpośrednio lub też po jednym albo dwóch dniach, czy wskutek pobicia umarła niewiasta
spodziewająca się dziecka, czy śmierć dotknęła tylko owoc jej żywota. Wszystko to zostało
powiedziane, gdy Światłość doskonała była jeszcze bardzo daleko. Teraz Ona jest pośród was i mówi
wam: “Jeśli ktokolwiek pobije śmiertelnie jednego ze swych bliźnich, grzeszy.” I grzeszy nie tylko
wobec człowieka, ale także przeciwko Bogu.
Kim jest człowiek? Człowiek jest najwyższym stworzeniem. Został stworzony przez Boga
jako król stworzeń. Bóg stworzył go na Swój Obraz i podobieństwo, nadając mu podobieństwo
duchowe i kształtując go według doskonałego obrazu Swej doskonałej myśli. Popatrzcie na powietrze,
ziemię i wody. Czy zobaczycie tam zwierzę lub roślinę, choćby najpiękniejszą, która byłaby równa
człowiekowi? Zwierzę biega, je, pije, śpi, rodzi, pracuje, śpiewa, fruwa, pełza, wspina się, ale nie
mówi. Człowiek również potrafi biegać i skakać. W skoku jest tak sprawny, że rywalizuje z ptakiem.
Potrafi pływać. Tak jest szybki w pływaniu, że można by powiedzieć, iż jest rybą. Potrafi pełzać
podobnie jak płazy. Potrafi się wspinać na podobieństwo małp. Umie śpiewać: podobny jest do ptaka.
Potrafi rodzić i rozmnażać się. A ponadto potrafi mówić.
Może powiecie: “Każde zwierzę ma swój język”. Tak. Jedno muczy, inne beczy, inne ryczy,
inne jeszcze ćwierka albo też wyśpiewuje swe trele. Ale od pierwszego wołu do ostatniego zawsze
będzie to samo: tylko muczenie. Tak samo baran będzie beczał aż do końca świata, a osioł wyda
odgłos rycząc tak, jak to robił pierwszy osioł. Wróbel zawsze będzie krótko ćwierkał, a skowronek i
słowik będą wyśpiewywać ten sam hymn: dla słońca – pierwszy, a drugi – dla gwiaździstej nocy.
Nawet w ostatnim dniu ziemi pozdrowią ją jak w pierwszym dniu i pierwszej nocy. Inaczej jest z
człowiekiem. Nie posiada wyłącznie języczka i języka, lecz cały system nerwowy, którego centrum
jest w mózgu, siedzibie inteligencji. Dlatego też człowiek potrafi uchwycić nowe wrażenia, uczynić z
nich przedmiot refleksji i nadać im nazwę.
Adam nadał imię psa swemu przyjacielowi, a lwem nazwał tego, który wydał mu się bardziej
do niego podobny, ze swą gęstą grzywą, całą najeżoną nad pyskiem trochę tylko zarośniętym. Nazwał
owcą to stworzenie, które go słodko witało, a – ptakiem ten kwiat pierzasty, który latał jak motyl, ale
wydawał łagodny śpiew, czego nie potrafił czynić motyl. Potem, przez wieki, potomkowie Adama
tworzyli ciągle nowe nazwy, w miarę jak rozpoznawali dzieła Boże w stworzeniach lub w miarę jak -
dzięki iskrze Bożej, która jest w człowieku – rodzili nie tylko dzieci, lecz tworzyli również przedmioty
pożyteczne lub szkodliwe dla samych ich dzieci, w zależności od tego, czy byli z Bogiem lub
przeciwko Bogu. Z Bogiem są ci, którzy tworzą i produkują dobre rzeczy. Przeciwko Bogu są ci,
którzy tworzą rzeczy złe, szkodzące bliźniemu. Bóg odpłaca za krzywdy dzieci torturowanych przez
człowieka o złym charakterze.
Człowiek jest więc umiłowanym stworzeniem Boga. Choć jest obecnie grzeszny, ciągle jest
jednak stworzeniem Mu najdroższym. Świadczy o tym fakt, że posłał samo Swoje Słowo, a nie
jakiegoś anioła ani cherubina, ani serafina – Swoje Słowo. Przyoblekł Je w ludzkie ciało dla
zbawienia człowieka. Nie uznał za niegodne tego odzienia, aby uczynić zdolnym do cierpienia
ekspiacyjnego Tego, który jak On był Najczystszym Duchem. Jako taki nie mógłby cierpieć i
wynagrodzić za grzech człowieka.
Ojciec powiedział do Mnie: “Staniesz się człowiekiem: Człowiekiem. Uczyniłem go
doskonałym jak wszystko, co stwarzam. Przeznaczyłem mu słodkie życie, bardzo słodkie zaśnięcie i
błogosławione przebudzenie, bardzo szczęśliwy i wieczny pobyt w Moim niebieskim Raju. Ale Ty
wiesz, że do tego Raju nie może wejść to, co jest splamione, bo w tym miejscu Ja-My, Bóg Jeden w
Trzech Osobach, ma Swój tron. I w Jego obecności może się znajdować tylko świętość. Ja Jestem
Tym, Który Jest. Moja boska natura, Nasza tajemnicza istota może być poznana tylko przez tych,
którzy są bez plamy. Tymczasem człowiek, w Adamie i przez Adama, splamił się. Idź, oczyść go.
Chcę tego. Będziesz odtąd Człowiekiem, Pierworodnym wśród stworzeń, bo wejdziesz tu jako
pierwszy z Twym śmiertelnym ciałem, wolnym od grzechu, i z duszą wolną od grzechu
pierworodnego. Ci – którzy żyli przed Tobą na ziemi i ci, którzy będą po Tobie – otrzymają życie
dzięki Twojej odkupieńczej śmierci.” Umrzeć może tylko ten, kto się urodził. Ja się urodziłem i umrę.
Człowiek jest uprzywilejowanym stworzeniem Bożym. Powiedzcie Mi więc: jeśli jakiś ojciec
ma wiele dzieci, ale jedno z nich jest jego uprzywilejowanym, źrenicą jego oka, i jeśli ktoś je zabije,
czy ten ojciec nie cierpi bardziej, niż gdyby chodziło o inne z jego dzieci? Tak nie powinno być.
Ojciec powinien być sprawiedliwy wobec dzieci, ale tak się zdarza, bo człowiek jest niedoskonały. Bóg
zaś może tak uczynić sprawiedliwie, bo człowiek jest jedynym stworzeniem pośród stworzenia,
podobnym do Stwórcy przez duszę duchową – niezaprzeczalny znak boskiego ojcostwa.
Czy zabijając dziecko jego ojcu godzi się tylko w dziecko? Nie, również w ojca. Zabija się
ciało dziecka i serce ojca. Jednak obydwu zadawana jest rana. Czy zabijając człowieka, godzi się
jedynie w człowieka? Nie, również w Boga. W człowieka – w jego ciele, w Boga – w Jego prawie.
Życie bowiem i śmierć tylko przez Niego ma być dawane i odbierane. Zabijać znaczy zadawać gwałt
Bogu i człowiekowi. Zabijać to wtargnąć do Bożej posiadłości. Zabijać znaczy uchybiać przykazaniu
miłości. Nie kocha Boga ten, kto zabija. Sprawia bowiem, że ginie Jego dzieło: człowiek. Morderca
nie kocha bliźniego, bo odbiera mu to, czego pragnie dla siebie samego: życie.
Tak więc odpowiedziałem na dwa pierwsze pytania.
“Gdzie zabiłem?”
Można zabić na drodze, w domu ofiary lub zwabiając ją do siebie. Można uderzyć w ten czy
inny organ, sprawiając jeszcze większe cierpienie. Można popełnić równocześnie podwójne
morderstwo, jeśli zabija się kobietę noszącą w łonie owoc.
Można uderzyć na drodze, nie chcąc tego. Zwierzę, które nam uciekło, może zabić
przechodnia. Wtedy jednak nie dzieje się to rozmyślnie. Gdy jednak ktoś udaje się uzbrojony w
sztylet, ukrywany podstępnie pod lnianą szatą, do domu nieprzyjaciela – a często nieprzyjacielem jest
ten, kto po prostu jest lepszy – albo jeśli go zaprasza do własnego domu z oznakami czci, a potem dusi
go i wrzuca do zbiornika, wtedy jest to umyślne i jest to zbrodnia pełna z powodu złośliwości,
okrucieństwa i przemocy.
Jeśli wraz z matką zabijam jej owoc, to za dwóch Bóg wymagać będzie ode mnie zdania
rachunku. Łono bowiem, które rodzi nowego człowieka – zgodnie z Bożym przykazaniem – jest
uświęcone i uświęcone jest też małe życie, które w nim dojrzewa, a któremu Bóg dał duszę.
“Czym uderzyłem?”
Na próżno ktoś się tłumaczy: “Nie chciałem uderzyć”, skoro poszedł z niezawodną bronią. W
złości nawet same ręce stają się bronią, a także kamień, który podnosi się z drogi, lub wyrwana gałąź
drzewa. Nie może powiedzieć: “Nie miałem zamiaru uderzyć”, ktoś kto na zimno wybiera sztylet lub
siekierę – i jeśli mu się wydają źle naostrzone, ostrzy je – a potem uzbraja się przy ich pomocy tak, by
nikt nie zauważył, ale aby mógł swobodnie nimi wymachiwać, i udaje się tak do rywala. Kto
przygotowuje truciznę gotując zioła i trujące owoce, aby zrobić z tego proszek lub napój, a potem
podaje go ofierze, jakby to były przyprawy lub sfermentowany napój, z pewnością nie może
powiedzieć: “Nie chciałem zabić”.
A teraz posłuchajcie, kobiety, milczące morderczynie, ukryte i nie karane za pozbawienie
tylu [dzieci] życia. Zabójstwem jest wyrywanie owocu wzrastającego w waszym łonie, a pochodzącego
z grzechu lub nie chcianego jako zbędny ciężar w waszych trzewiach i nie chcianego ze względu na
wasze bogactwo. Jest jedyny sposób, aby uniknąć tego ciężaru: pozostać czystym. Nie dołączajcie
zabójstwa do nierządu, gwałtu i nieposłuszeństwa. Nie uważajcie, że Bóg nie widzi tego, czego nie
widział człowiek. Bóg widzi wszystko i pamięta o wszystkim. I wy również o tym pamiętajcie.
“Dlaczego uderzyłem?”
O, jest tyle powodów! Nieprzewidziany brak opanowania wskutek gwałtownego uczucia,
nagłego odkrycia, że łoże małżeńskie zostało zbezczeszczone lub złodziej został zaskoczony w domu
albo obrzydliwiec gwałci waszą małą córeczkę. Może to być jednak chłodny i przemyślany zamiar
pozbycia się niebezpiecznego świadka, kogoś, kto wam tarasuje drogę, lub kogoś, komu chce się
odebrać pozycję lub majątek. Jest bardzo wiele powodów.
Jeśli Bóg może wybaczyć temu, kto staje się zabójcą w porywie bólu, to nie przebaczy temu,
kto staje się nim z ambicji lub dlatego, że szuka uznania wśród ludzi.
Działajcie zawsze w sposób prawy, a nie będziecie się lękać spojrzenia lub czyjegoś słowa.
Zadowalajcie się tym, co posiadacie, a nie będziecie pożądać własności drugiego człowieka do tego
stopnia, by stawać się zabójcami, aby posiąść to, co należy do bliźniego.
“Jak uderzyłem?”
Znęcając się nadal po pierwszym uderzeniu zadanym w emocjach? Zdarza się, że człowiek
nie ma już hamulców. Szatan rzuca go w zbrodnię, jak procarz rzuca kamieniem. Co
powiedzielibyście, gdyby kamień po dosięgnięciu celu wrócił do procy, by go ponownie wystrzelono i
by ponownie uderzył? Powiedzielibyście: “Procę ogarnęła magiczna i piekielna siła”. Podobnie jest z
człowiekiem, który po pierwszym uderzeniu zadaje cios drugi, trzeci, dziesiąty, a jego okrucieństwo
nie maleje. Gniew zwykle opada po pierwszym porywie i wraca rozsądek, jeśli wzburzenie wynika z
motywu, który można by jeszcze usprawiedliwić. Jeśli ciosy zadaje ofierze prawdziwy zabójca, to
znaczy szatan – który nie ma i nie może mieć litości względem brata, bo jest szatanem, czyli
nienawiścią – jego okrucieństwo rośnie.
“Kiedy uderzyłem?”
W pierwszym porywie? Gdy [ofiara] upadła? Udając przebaczenie, gdy wciąż wzrastała
zawziętość? Czekałem może przez lata, aby uderzyć i zadać podwójne cierpienie zabijając ojca
poprzez jego dzieci?
Widzicie, że zabijając łamie się pierwszą i drugą grupę przykazań. Przypisujecie sobie prawo
[posiadane przez] Boga i depczecie nogami bliźniego. Tak więc [jest to] grzech przeciwko Bogu i
przeciwko bliźniemu. Nie popełniacie jednak tylko grzechu zabójstwa. Popełniacie jeszcze grzech
gniewu, przemocy, pychy, nieposłuszeństwa, świętokradztwa i także chciwości, jeśli zabijacie po to,
by zagarnąć pozycję lub majątek. Jednak zabójstwo można popełnić nie tylko przy pomocy broni lub
trucizny – zaledwie to wspomniałem, a wyjaśnię to lepiej kiedy indziej – ale też przez oszczerstwo.
Zastanówcie się [nad tym].
Dodaję jeszcze: pan, który bije niewolnika, unikając przebiegle, by mu nie umarł na rękach,
jest podwójnie winny. Niewolnik nie jest pieniądzem pana. To dusza, która należy do Boga. Jest na
wieki przeklęty ten, kto wymierza karę, jakiej nie zastosowałby wobec swego wołu.»
Oczy grzmiącego Jezusa iskrzą się. Wszyscy patrzą na Niego, zaskoczeni, bo wcześniej
mówił spokojnie: «Niech będzie przeklęty! Nowe Prawo obala tę twardą [zasadę tolerującą
niewolnictwo]. Było to jeszcze słuszne wtedy, gdy w Izraelu nie było obłudników udających świętość,
a zastanawiających się jedynie nad tym, jak wykorzystać lub ominąć Prawo Boże. Jednak obecnie –
gdy Izrael przepełniają żmijowe istoty, którym wszystko wolno, dlatego że oni to są oni, nędzni
mocarze, na których Bóg patrzy z niechęcią i odrazą – Ja mówię: już tak nie jest.
Niewolnicy przewracają się na bruzdy [oranej] ziemi lub obracając kamień młyński. Padają z
połamanymi kościami i nerwami odkrytymi uderzeniami bicza. Aby można ich było bić – dla
usprawiedliwienia szatańskiego sadyzmu – oskarża się ich fałszywie o zbrodnie. Nawet cud Boży
służy jako podstawa do oskarżenia ich i dania prawa do bicia. Ani potęga Boża, ani świętość
niewolnika nie nawraca ich nikczemnej duszy. Ona nie może się nawrócić, gdyż dobro nie wchodzi
tam, gdzie jest nasycenie złem. Ale Bóg widzi i mówi: “Dość tego”.
Zbyt liczni są Kainowie zabijający Abli. I cóż sądzicie, wy, groby nieczyste, których
zewnętrzna strona jest pobielona i pokryta słowami z Prawa, a wewnątrz szatan stał się królem i
mnoży się satanizm najbardziej przebiegły? Czy sądzicie, że jedynie Abel był synem Adama? Że Pan
patrzy życzliwie tylko na tych, którzy nie są niewolnikami człowieka? Że odrzuca jedyną ofiarę, którą
może złożyć niewolnik: ofiarę jego uczciwości przyprawionej łzami?
Nie, zaprawdę powiadam wam: każdy sprawiedliwy jest Ablem, nawet jeśli jest zakuty w
kajdany, nawet jeśli umiera na polu, wykrwawiony waszym biczowaniem. Kainami zaś są wszyscy
niesprawiedliwi – także ci, którzy składają Bogu dary z pychy, a nie po to, by Mu oddać prawdziwą
cześć. Dary ich okryte są plamami grzechu i krwi.
Profanatorzy cudu! Profanatorzy człowieka! Zabójcy! Świętokradcy! Wynoście się! Oddalcie
się ode Mnie! Dosyć! Ja mówię: dosyć! A mogę to powiedzieć, bo jestem Słowem Bożym, wyrazem
Bożej Myśli. Odejdźcie!»
Jezus stojący na Swoim podwyższeniu przeraża majestatem. Wyciągniętym ramieniem
ukazuje drzwi wyjściowe. Jego oczy, podobne do lazurowych ogni, wydają się paraliżować obecnych
grzeszników. Mała dziewczynka, która była u Jego stóp, zaczyna płakać i biegnie do mamy.
Uczniowie patrzą jeden na drugiego zdziwieni i usiłują zobaczyć, do kogo skierowane jest to
gwałtowne oskarżenie. Również tłum się odwraca z pytającym spojrzeniem.
Oto w końcu tajemnica się wyjaśnia. Za drzwiami, w tłumie, na pół ukryty za grupą
wieśniaków wysokiego wzrostu, stoi Doras. Jeszcze bardziej [niż wcześniej] wysuszony, żółty,
pomarszczony. Widać jedynie nos i podbródek. Ma ze sobą sługę, który pomaga mu się
przemieszczać, bo wydaje się niesprawny. I któż mógł go dostrzec, tam pośrodku podwórka? Ośmiela
się przemówić ochrypłym głosem:
«To do mnie mówisz? Do mnie kierujesz Swoje słowa?»
«Do ciebie, tak. Wyjdź z Mojego domu!»
«Wychodzę. Wkrótce się porachujemy, nie miej co do tego wątpliwości.»
«Wkrótce? Natychmiast. Bóg Synaju, powiedziałem ci to, czeka na ciebie.»
«Na Ciebie też, przeklęty złoczyńco, który sprowadziłeś na mnie nieszczęście i szkodniki.
Zobaczymy się jeszcze. To będzie radość dla mnie.»
«Tak. Jednak ty nie będziesz chciał Mnie widzieć, gdyż Ja będę cię sądził.»
«Cha, cha! Przeklę...»
[Doras] wymachuje rękami, rzęzi i upada.
«Umarł! – krzyczy sługa. – Pan umarł! Bądź błogosławiony, Mesjaszu, nasza pomsto!»
«Nie, nie Ja. Bóg, Pan Wieczny. Niech się nikt nie zanieczyszcza. Niech sługa sam zajmie
się swoim panem. Bądź dobry dla jego ciała. Bądźcie dobrzy wy, wszyscy jego słudzy. Z powodu
waszej niechęci nie cieszcie się z jego śmieci, aby nie zasłużyć na potępienie. Niech Bóg i
sprawiedliwy Jonasz będą zawsze waszymi przyjaciółmi, a Ja razem z nimi. Żegnajcie.»
«Czy on umarł z Twojej woli?» – pyta Piotr.
«Nie. Ojciec wstąpił we Mnie... To tajemnica, której nie możesz pojąć. Wiedz tylko, że nie
wolno atakować Boga. On Sam daje odpłatę.»
«Nie mógłbyś więc powiedzieć Ojcu, by spowodował śmierć tych wszystkich, którzy Cię
nienawidzą?»
«Zamilknij! Nie wiesz, pod wpływem jakiego ducha jesteś! Ja jestem Miłosierdziem, a nie –
Zemstą!»
Podchodzi stary przewodniczący synagogi:
«Nauczycielu, odpowiedziałeś na wszystkie moje pytania i światło jest we mnie. Bądź
błogosławiony. Przyjdź do mojej synagogi. Nie odmawiaj Twego słowa biednemu starcowi.»
«Przyjdę. Idź w pokoju. Pan jest z tobą.»
Wszystko się kończy na tym, jak tłum powoli odchodzi.

Podobne artykuły


13
komentarze: 62 | wyświetlenia: 1206
13
komentarze: 93 | wyświetlenia: 723
13
komentarze: 68 | wyświetlenia: 934
13
komentarze: 9 | wyświetlenia: 1402
13
komentarze: 25 | wyświetlenia: 1611
12
komentarze: 5 | wyświetlenia: 1326
12
komentarze: 4 | wyświetlenia: 1322
12
komentarze: 31 | wyświetlenia: 1570
12
komentarze: 72 | wyświetlenia: 727
11
komentarze: 124 | wyświetlenia: 737
11
komentarze: 81 | wyświetlenia: 1113
11
komentarze: 69 | wyświetlenia: 546
11
komentarze: 1 | wyświetlenia: 919
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





Swistaczku nie myślałeś by otworzyć sobie taką małą lokalną przychodnie leczenia bezsenności ?



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska