Lechu, wróć!

Słowa pana Lecha dla mnie niosą wrażliwość na człowieczy los i urodę świata, a też rzadką dziś uprzejmość i galanterię. I od czasu, kiedy się "wylogował", to zaglądam na eiobę też w nadziei, że może wrócił.

Widzę, że jesteśmy jednomyślni, bo przypadkiem właśnie wczoraj wysłałem do Lecha krótkiego maila. Nie wiem, czy teraz docierają do niego eiobowe maile. Jeśli chodzi o jego twórczość, to co prawda na wszelakiej poezji ja tam się nigdy nie znałem i ogólnie nie gustowałem w tego typu twórczości, natomiast trudno mi będzie zapomnieć tych niezwykle ciepłych, uroczych jego opowiadań. Nie wiem, czy jeszcze ktoś potrafi pisać tak ciepło. Jestem za powrotem Pana Lecha. Gorąco pozdrawiam.

W ostatnich tygodniach swojego eiobowania dało się wyczuć, że Pan Lech montuje coś w rodzaju pożegnania.
Był świadom tego, że będziemy go ze wszystkich sił zatrzymywać, więc odciął się jednym ruchem ręki zabierając ze sobą wszystkie swoje zabawki. Racja, że nie zrobił tego dla zabawy. Nie jest przecież małym chłopczykiem, który się obraził. Wierzę, że powód był naprawdę dużego kalibru - może natury zdrowotnej, a może pracuje nad czymś i musiał się odciąć od tego, co go mocno wciągnęło lecz rozprasza i nie daje spokojnie pracować.
Myślę, że nie należy go nękać. Uszanujmy jego wolę i wspominajmy mile. Może kiedyś sam tu jeszcze powróci.
Na tę okoliczność przytoczę tu cytat z Kubusia Puchatka:
"-A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? - spytał Krzyś,ściskając Misiową łapkę. -Co wtedy?
-Nic wielkiego - zapewnił go Puchatek. - Posiedzę tu sobie i na ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika, tylko siedzi gdzieś i czeka na Ciebie."

Nie wysyłałem maila do Lecha, bo "przestrzegł", że nie będzie miał dostępu do sieci..
Cóż tu dodawać Andrzeju.
Dostałem wiadomość (pośrednio) od Lecha o jego dejściu.i ostro mną szarpnęło. Nie mam jednak pojęcia, jak sprawić by wrócił. Już od jakiegoś czasu, dawał "znaki" w swoich komentarzach (np.), że cos złego się dzieje.
Mam jednak nadzieję, że z czasem... wróci. Wiem z doświadczenia, ze jek ktoś zaczyna się bawić w pisanie, równiez w sieci, to połyka to coś, jak narkotyk i siedzi w tym po uszy.
Wiem tez ile kosztuje rozłąka z... czytelnikami.
Nie mam najmniejszej wątpliwości, co do wielkości naszego przyjaciela z sieci, i bratniej duszy - Leszka.

To są punkty dla Ciebie Andrzeju i... dla Lecha, za jego poezję i prozę

Pan Lechu był równoważnią dla 'racjonalnych' twórców w serwisie. Wrażliwością i 'czuciem' , zamkniętymi w swojej twórczości, dawał do zrozumienia, że świat można odbierać nie tylko mózgiem lecz również sercem. Panie Lechu, życzę powodzenia w życiu prywatnym i dołączam do grona osób czekających na pański powrót.

Również dołączam się do tej prośby - Lechu wróć i posłuchaj ...tej muzy którą lubisz co zawsze tutaj pisałeś ......
http://www.youtube.com/watch?v(...)related i pisz...pisz dalej

Na miejscu Pana Lech odpowiedziałabym piosenką S.Krajewskiego "Kiedy już mnie nie będzie" -
http://www.youtube.com/watch?v(...)OsFTRuo

Pan Lech pisał bardzo fajne artykuły, wiersze, bajki.
Kiedy napisał na forum grupowym ze odchodzi zapytałam dlaczego, ale odpowiedzi nie otrzymałam.
No cóż, tak naprawdę żadne z nas nie wie dlaczego.
Może powód jest słuszny?
Jeśli będzie chciał i będzie miał możliwość to wróci, czego mu z całego serca życzę, bo jednak Go brakuje.

Leszku, jesteśmy z Tobą gdziekolwiek jesteś. Wiem, wrócisz tu jeszcze , a potem.... RAZEM PÓJDZIEMY W ZAPOMNIENIE .... Ty Leszku ......... Ja........ Andrzej...... Adam.......Elba........Jaszczurka.........Szymon...........Gamka........Andrzej............M........... a potem następni.......następni i jeszcze następni. Każdy z nas naciśnie kiedyś klawisz laptopa i stwierdzi..........już czas na mnie.... Teraz WY .....a ja będę tylko czytał, i czytał, i czytał.....................do końca świata i jeszcze dzień dłużej ....

No cóż, smutno...
Pan Lech oczarowywał swymi artykułami i serdecznością. Życzę mu jak najlepiej.
Oby do nas wrócił.

Żałuję ogromnie, bo jako że jestem na Eiobie od niedawna, zdążyłam poznać bardzo niewiele artykułów Pana Galickiego. A naprawdę chciałabym poznać lepiej jego twórczość, bo zaciekawiła mnie jej magia.

pozdrawiam serdecznie, jeśli tu zajrzy

„Sam doświadczony walką o życie, każdą jego chwilę, najbliższej mi osoby, mogę tylko podziękować”.
Nie znam tego Pana. Nie czytałem jego artykułów, jestem tutaj “od chwili”, ale znam umieranie i walkę o życie. Wszystkim jego czytelnikom, a szczególnie temu Panu życzę szczęścia.

Ja również podpisuję się pod prośbą. Panie Lechu brakuje tu Pańskiej obecności, artykułów i mądrych wypowiedzi na wiele tematów, dzięki którym można się wiele nauczyć.

Nie było mnie jakiś czas na eiobie i kiedy w końcu znów tu zajrzałem w pierwszej kolejności chciałem sprawdzić Pańskie nowe artykuły. Ze zdziwieniem zauważyłem, że ich nie ma, także tych które miałem w ulubionych. Dopiero po przeczytaniu ostatniego komentarza na zachowanym koncie uświadomiły mnie, że Pan Lech się wylogował.

Mam nadzieję, że przeczyta Pan ten tekst i wróci do nas, jeśli to możliwe oczywiście.

Myślałem o napisaniu maila Do Pana Lecha o tym artykule, ale zapewne już to ktoś zrobił.

pozdrawiam serdecznie

Szkoda, szkoda.

Zalogowałam się na eiobie we wrześniu, był to dla mnie trudny okres, zrezygnowałam z pracy, zastanawiałam się co dalej, napisałam jeden artykuł przyszedł okres świąteczny, drugi po trzech miesiącach. Eioba była do grudnia portalem na który "czasem zaglądałam", po gudniowym arykule, komentarzu od Lecha, pisałam po to, aby przeczytać jego zdanie na temat słów jakie piszę. Dzięki Lechowi, który był moją inspiracją powstały kolejne teksty, uwielbiałam czytać napisaną przez Lecha poezję i opowieści, jego słowa zawsze są tak żywe. Teraz, kiedy jest ..."ciszą", nie chce mi się pisać, kiedy zaglądam na eiobę czuję smutek. Niesamowite jest jak można z komś poczuć prawdziwą nić porozumienia, więż. Ja wysłałam email do Lecha, nie odpisał....brakuje mi jego obecności, słów i martwię się. Również uważam go za PRZYJACIELA. Gorąco pozdrawiam Lechu.A.

Szkoda. Pan Lechu miał bardzo fajne artykuły, zwłaszcza poematy, wiersze itp. Pańskie artykuły były mądre i ogółem bardzo przyjemnie się je czytało.

Mam nadzieję, że poukłada się Panu w życiu osobistym i wróci Pan do nas.

Wielkie dziś uczyniłeś pustki wsercu naszym ,,

Wielkie dziś uczyniłeś pustki w sercu naszym, Mój drogi Lechu, tym odejściem swoim. Słow pełno, a jakoby żadnego nie było: Jedna krótka decyzja i poszedłeś sobie. Tyś mówił do wszytkich, wszytkim się kłaniałeś, To tego, to owego wdzięcznie obłapiałeś...Teraz wszytko ucichło, niedługo zapomną, Jeszcze jeden komentarz, jeszcze chwila wspomnień, Jeszcze z każdego serca żałość człowieka ujmuje, A serce swej pociechy darmo upatruje...Lechu, może jednak wróć! ...do cholery wróć!