Obecnie obserwujemy rozwój piątej. Przejście z jednej generacji do kolejnej było zawsze wymuszane wzrostem złożoności programów użytkowych baz danych, kosztów implementowania, utrzymywania i powiększania tych programów.
Programy użytkowe w systemach drugiej i trzeciej generacji umożliwiały jednoczesne korzystanie ze zintegrowanej bazy danych przez wielu użytkowników. Niewygodny dostęp do danych (przy pomocy wskaźników) oraz brak niezależności danych doprowadziły do rozwinięcia systemów czwartej generacji - relacyjnych baz danych. Mimo, że obecnie relacyjne bazy danych znajdują powszechne zastosowanie na rynku, posiadają pewne ograniczenia, uniemożliwiające ich wykorzystanie do niektórych typów programów użytkowych. Spowodowane jest to faktem, iż relacyjne
bazy danych (podobnie zresztą jak bazy poprzednich generacji) rozwijane były z myślą o konwencjonalnych programach użytkowych służących do obsługi magazynu, listy płac, księgowości, itp. (...)
Obecnie stosowane są dwa podejścia przy konstruowaniu systemów baz danych piątej generacji: rozszerzenie relacyjnych baz danych i obiektowe bazy danych. Różnią się one głównie modelem danych i językiem baz danych. Rozszerzenie relacyjnych baz danych polega na przyjęciu relacyjnego modelu danych i języka zapytań. Następnie relacyjny model i język są rozwijane, tak by umożliwić modelowanie dodatkowych związków semantycznych i narzędzi baz danych do operowania nimi.