Cele życiowe - właściwa perspektywa

Udał mi się :) Wmanipulowałem Pana w dyskusję (no tak przynajmniej przypuszczam).
Zgadzam się i popieram (art. + kom. = 5), ale wczoraj było już tak późno, że nie chciało mi się pisać i pomyślałem, że lepiej jak Pan zrobi to pierwszy.
Pozdrawiam.

Panie Marku zalogowałem się (mimo braku dzisiaj czasu) tylko po to, aby panu odpowiedzieć. Bardzo lubię dyskusję, ponieważ ona zawsze do czegoś prowadzi. Napisałem to, co napisałem, ponieważ w mojej pracy spotykam się w ciąż z osobami, które twierdzą, że nic im nie idzie lub wciąż mają pod górkę. Po głębokiej (tylko bez domysłów) analizie okazuje się, że dana osoba sama nie wie, co chce w życiu „robić” – jaki ma swój własny cel życiowy. To bardzo trudne wiem sam po sobie, lecz wiem również, że dokładnie z takich celów i myślenia o przyszłości z twardą konsekwencją nas pozbyto. Żyjemy z miesiąca na miesiąc od wypłaty do wypłaty poddając się pewnym schematom, które jak runą to wtedy jest katastrofa. Planowanie jest trudne – wiem, lecz dzięki temu mamy jasność w tym, co w życiu chcemy osiągnąć. Bardzo często jestem pytany, dlaczego nie mogę znaleźć pracy i gdy proszę, aby w 10 punktach przedstawili mi jak ta praca ma wyglądać i za ile patrzą na mnie dziwnie, bo w głowie się nie mieści, że można się „wycenić’ Oczywiście pisze to w cudzysłowu, aby nie było nieporozumień. Lecz od tego się zaczyna. Zadaję pytanie do właściciela firmy, która wiąże koniec z końcem – jaki jest plan działania na następne pięć lat - najczęściej jest to wzruszenie ramionami – nie wiem odpowiadają i to jest odpowiedź dlaczego im nie idzie. NIE-mając planu nie wiemy, jakie błędy popełniamy i co należy zrobić, aby ich uniknąć następny raz.

i co dalej z tą dyskusją.

Czekamy na pogłębienie tematu przez innych czytelników EIOBA. Jak spojrzałby na to np.: racjonalista :))

A może to pan (jako prowokator) wrzuci tutaj swoje przemyślenia i to więcej niż trzy linijki.

Rozumiem, że chodzi o mnie, więc odpowiadam:
1. moich linijek naliczyłem przynajmniej 11 (nie 3)
2. nie widzę powodu, żeby dodawać same ":)" lub coś w tym stylu
Zgadzam się z Panem Mirosławem (i kliknąłem na + przy jego komentarzach) nie widzę powodu do sztucznej "gabinetowej" dyskusji i szczerze mówiąc (a właściwie pisząc) nie rozumiem skąd te minusy przy moich komentarzach - czyżby sekta "O" aż tak mnie nienawidziła?

Panie Marku tak naprawdę to autor tekstu mógłby włączyć się do dyskusji wtrącając swoje, co nieco ze swojego doświadczenia. Bo tak to narażamy się sami bez sensu na minusy, gdy ktoś odwiedzający z nami się nie zgadza lub od po prostu dla zabicia czasu kliknie sobie od tak dla ułańskiej fantazji w minus. Przerobiłem końcówkę zdania użytego w tym artykule, które nabiera innego znaczenia acz adekwatnego do tego, co tutaj się dzieje.
„Wyjście z szeregu grozi zbłądzeniem, wpadnięciem na mieliznę lub roztrzaskaniem się o minusy serwowane przez użytkowników. Oddanie plusa w ręce innych – to również nic dobrego i może zakończyć się kalectwem” Mam nadzieję, że się pan uśmieje – bo ja owszem.

Uśmiałem się i to nieźle - musiałem nawet tłumaczyć żonie i dzieciom, co się stało.
Fakt: autor artykułu może wolniej lub szybciej zbierać tylko plusy, a komentator :))
Ale ja mam tych punktów już tyle, że mogę sobie pozwolić na pisanie prawdy subiektywnej i pan również :))
W kontekście tematu ująłbym to tak:
- artykuł - długofalowa perspektywa samych plusów
- komentarz - ryzykowna lokata z nieobliczalną wartością chwilową.

To ja się też może do dyskusji włączę, bo temat bardzo ciekawy :-)
Dlaczego mielibyśmy cele długofalowe ustalać tylko na 30 lat?
Kiedyś, w swoich rozmyślaniach nad życiem poszedłem jeszcze dalej, niż 30 lat, poszedłem do momentu swojej śmierci i zacząłem patrzyć na swoje życie tak, jakbym patrzył spoza grobu. To było dosyć rewolucyjne doświadczenie, zmieniające kompletnie cały system wartości jakim się posługiwałem, a przy okazji spojrzenie na świat. Bo co tak na prawdę w życiu człowieka jest ważne? Do czego dążyć i do czego zmierzać? Co będzie miało znaczenie z takiego punktu widzenia, jakbyśmy już z tego świata odeszli? Ludzie angażują swoją świadomość i energię w realizację różnych swoich ziemskich celów, ale kiedy przychodzi im odejść z tego świata, uświadamiają sobie, że to, nad czym często tak ciężko pracowali - przeważnie nie ma zbyt wielkiego znaczenia. Znaczenie ma to, jakimi ludźmi byli i czy patrząc na swoje życie na łożu śmierci mogą zasnąć na zawsze z uśmiechem?
To jest moje marzenie - chciałbym odejść z tego świata z uśmiechem na ustach i z poczuciem, że przeżyłem to życie w dobry sposób. I ustawiając sobie to jako życiowy cel, do którego zmierzam, wszystkie mniejsze cele w pewien sposób polaryzują się i ustawiają na niego, od tych długofalowych ważniejszych po te krótkofalowe... Pozdrawiam tymczasem, choć temat jest jak rzeka :-)

Cóż mogę powiedzieć na tak piękne i wzruszające wyznanie, które to kończy jakąkolwiek zbędną dyskusje. Jest wszystkim - bez zbędnych słów i linków ukrytych w tekście. To koniec.

„w życiu piękne są tylko chwile”

Panie Mirosławe - to na pewno nie koniec.
Wypowiedź @countera jest świetna do dalszej dyskusji.
Swego czasu usłuszałem piękny komplement od mojego syna: "Jak będę dorosły, to będę taki jak Ty - będę Tatą" (cytat może nie dosłowny, ale chodzi o sens).
Moja perspektywa życia stała się pełniejsza :)

He he, to się nazywa moc słowa pisanego, gratulacje, panie Mirku, dobrze panu idzie. Powiedział koniec i się temat urwał jak nożem uciął, he he, a przecież wiele by jeszcze można dopisać i na pewno sporo osób ma ciekawe doświadczenia, którymi by się mogło podzielić :-)

Ja to już mam na szczęście za sobą po ciężkim wypadku samochodowym(W wieku lat 15) przeleciało mi całe rzycie przed oczami i co stwierdziłem?
Po co ja robiłem tysiące żeczy które mi nic nie dały, jedyny cel wart życia to pozostawienie świata piękniejszym niż się go zastało.
Ja osobiście nie planuje sobie życia chociaż... mam cele i do nich zmierzam i to są raczej długo planowe cele zrobić coś by zmienić świat a nie planuje bo wolę być otwarty na wszelkie nadarzające się okazje a jak je wykorzystać do osiągnięcia celu,o to będe się martwił puźniej ważne żeby jeżeli życie się nam skończy nagle nie myśleć że je zmarnowaliśmy bo nie dotarliśmy do naszych celów.

Znajomy twierdzi, że rodzina to instytucja charytatywna mającego jednego szefa i licznej grupie żywicieli. Cóż ma on sześcioro dzieci i pracuje sam. Zgadzam się z panem panie Marku w kwestii żaglarza i własnego losu jednak człowiek podlega różnym uwarunkowaniom które wpływają na swój własny los. Takim uwarunkowaniem jest los innego człowieka który wpływa na nas i na innych ludzi pomagając lub przeszkadzając w osiągnięciu wytyczonego celu. Mam nadzieję że będziemy kontynuować i inni się do tego przyłączą bo to bardzo ważny temat.

racjonalisto, zeby mnie przebic to potrzeba dlugiej i ostrej szpili, bo balon ego gruby i dobrze napompowany...