I Ty taki możesz być!

Katatoniu bardzo mi się to podobało! Tak jak i Ciebie mnie również smuci , drażni a przede wszystkim wkurza ta OKROPNA znieczulica. Ludzie to egoiści , nie pomagają ... "bo co inni pomyślą.." albo " co mnie to obchodzi , ja mam swoje życie " etc. Człowiek nie patrzy na to z tej perspektywy , że osoby niepełnosprawne to też ludzie , którzy mają uczucia i też chcą normalnie żyć. Prawda jest taka , że jak się widzi osobę niepełnosprawną na ulicy to odwraca się wzrok , ja pytam dlaczego(?) i nie potrafię tego zrozumieć.
Miałam przypadek w hipermarkecie kiedy to dwoje ludzi na wózkach inwalidzkich prosiło przechodzących tam ludzi o podanie czegoś z górnej półki. Żadna z osób nie pomogła , udawając że nie widzą i nie słyszą po prostu odeszli.Okropne!
Bardzo dobrze , że napisałaś na ten temat. Mam nadzieję ,że wiele osób to przeczyta i wyciągną jakieś wnioski. Super kati :)

jeszcze punkty ..... bo nie wiem co się dzieje muszę tak na raty :)

Odnośnie tej "znieczulicy": łatwo się o tym czyta, jednak...

Mimo iż rozumiem potrzebę odpowiedniego zachowania w pewnych sytuacjach (np. pomocy innym), nie zawsze pomagam. Dlaczego? Zwykle po prostu nie zawsze "zaskoczę", że to właśnie taki moment, w którym powinienem zrobić określone rzeczy.

W naszej kulturze osoby upośledzone/niepełnosprawne są mało obecne, przez co zwykle nie wiemy, jak zachować się wobec nich w codziennych sytuacjach. Nie zawsze jest to oznaka złej woli, raczej po prostu braku praktyki.

Masz rację. Każdy może mieć kiedyś problem lecz zwrócimy na to uwagę gdy bedziemy go mieć.

To z przekory trochę napiszę śmieszne aż do "orgazmu" zdarzenie z autopsji.

Prawie pusty miejski autobus, 3 osoby siedzą jedna sobie stoi na przegubie. Siedzę na jakimś miejscu, bo wsiadłem jako czwarty. Na kolejnym przystanku wchodzi jegomość, porusza się powoli, przeszedł cały autobus, doszedł do mnie na początek. Żąda abym mu ustąpił miejsca bo tu gdzie siedzę jest miejsce dla inwalidy. Powiedziałem mu: spadaj skur...lu, mało masz wolnych miejsc? On na to wyciąga jakiś świstek i dowodzi, że jest inwalidą i ma prawo do tego akurat miejsca, którego zajmować mu nie wolno. Woła do kierowcy, żeby mu pomógł opróżnić jego miejsce. A ja do gościa: a skąd chamie, kuternogo wiesz, że ja nie jestem przypadkiem inwalidą? Co? On na to, że mam mu się wylegitymować. Ja mu na to, że ma mi okazać upoważnienie do kontroli dokumentów. On mi na to, że jak mu nie ustąpię miejsca, to on wezwie policje. I tak minęły ze trzy przystanki. Nikt nie wsiadł ale dwie osoby z jadących tym prawie pustym autobusem wysiadły. Na kolejnym przystanku, kierowca się wychylił do durnego kuternogi i krzyknął: "wysiadaj baranie bo znowu przystanek przejedziesz".

Piszę to po to tylko, żeby ludzie coś mówiący o znieczulicy zrozumieli dlaczego tak wiele osób jak widzi inwalidę, odwraca głowę albo przechodzi na drugą stronę ulicy. To właśnie z powodu takich "inwalidów" domagających się prawa do swojego oznaczonego miejsca w pustym autobusie. Niestety. I to jest ta druga strona medalu, która jest. W pełnym autobusie wstałbym bez słowa, ale w pustym ni cholery, tylko won maniaku pokazujący że inwalidztwo tyczy tylko i wyłącznie mózgu. Niestety...

A jak jeszcze jegomościu wysiadł, kierowca dorzucił swój komentarz, ale nie da się zacytować z powodu bogactwa "epitetów". Widać znał klienta swojego autobusu...

ostatnio wziosłem koleżankę do lekarza i zajołem miejsce dla inwalidów. Samochód osnakowany koleżanka inwalida bez jednej nogi więc stoję bo blisko wejscia. Podjeżdza klient i wymachyje kulami bo taki młody jestem i pewnie naklejkę kupiłem na bazarku i cała afera się zrobiła az musiałem slużbę miejską wezwać i oni też do mnie wystartowali bo w samochodzie powinna siedzieć osoba która ma uprawnienia aż tu nagle kolezanka wychodzi i wszyscy zdębieli. I co moówię gdzie mam stanąc aby ta osoba mogła spokojnie wsiąść do samochodu. Takie przypadki są oczywiście lecz widoczna jest niestety znieczulica i otepienie na ludzkie nieszczęście. Niestety. Ale to jest samożycie.

Dużo rażących literówek.

Piszę gwoli wyjaśnienia bo mi się dostało dzisiaj za siebie za Premę bo pani Beata była bardzo wzburzona naszymi komentarzami. Ale dlaczego dostało mi się w e-mailu za Premę to nie wiem. Sytuacja wyglądała w ten sposób. Zawiozłem koleżankę jej samochodem oznakowanym a nie swoim. Dlatego też miał prawo stać na miejscu dla osób niepełnosprawnych. Doczepił się pan który nie miał gdzie stanąć swoim autem też jako niepełnosprawny. Odjechał bym dalej gdyby grzecznie mi zwrócił uwagę lecz od razu przystąpił do natarcia używając słów których tutaj trudno przytoczyć. Wezwałem straż miejską nie dla swojej ochrony lecz dla samochodu a raczej jego lakieru ponieważ wspomniany niepełnosprawny wymachiwał kulami jak szabelką. Służba miejska zaatakował mnie w ten sposób że po prostu mnie wylegitymowała zanim cokolwiek mogłem powiedzieć oraz chciała dokumenty wozu których nie miałem ponieważ koleżanka bez jednej nogi czyli niepełnosprawna wzięła je ze sobą. Pan niepełnosprawny jak się dowiedział że ja jestem tylko kierową to zaczął wykrzykiwać że jak ona taka majętna to do prywatnej kliniki powinna pojechać. Innymi słowy zapienił się okrutnie i tyle. Mam nadzieję pani Beato że teraz cała sytuacja jest jasna niemniej na koniec dodam coś jeszcze. Ludzie w swojej zapalczywości i gniewu nie mają czasami umiaru. Jadąc pociągiem chcąc nie chcąc byłem światkiem dysputy na temat żydowskiego pochodzenia niektórych polityków. Padały ciężkie słowa takie jak – Hitler zrobił swoje i jakby jeszcze tak dłużej był to by było po wszystkim lub żydów powinno się z polski powyrzucać. Przysłuchiwałem się mimo wszystko bo jeden pociąg i jeden wagon dla palących lecz nie mogąc znieść tej nienawiści odrzekłem. Teraz już wiem dlaczego Jezusa ukrzyżowano. Dostrzeżono mnie bo jak dotąd traktowano mnie jak powietrze. I jak pan myśli - zapytała kobieta która wiodła prym wśród rozjuszonych pasażerów jednego przedziału. Otóż dlatego droga pani ponieważ Jezus był żydem - odparłem jednym tchem. Skończyła się dysputa dzięki czemu mogłem zapalić papierosa na którego nikt nie zaoponował bo czasami to też jest problem. W przedziale dla palących zdarzają się pasażerowie którzy nie palą. Dlatego też myślę iż temat niepełnosprawnych powinien być kontynuowany ponieważ sami niepełnosprawni nie wiedzą jakie mają prawa w państwie zwanym dumnie Polska. Przepraszam za tak długi komentarz.

Mimo że polska pisze się przez duże „P” obrzucę autorkę punktami – a za co? Bo jest człowiekiem przez duże C i Z. I niech tak pozostanie.

pozdrawiam wszystkich :-)

Ładny artykuł. Taki osobisty i przez to aż promieniujący autentycznością.

Artykuł jest wołaniem osób ułomnych o prawo do bycia "normalnymi". Problem w tym, że są osoby kalekie, których trauma tak złamała, że nie da się z nimi wytrzymać. Potrafią być bezsensownie okrutne, fałszywe, a nawet (znam takich) być mistrzami w natrętnym manipulowaniu innymi (by uzyskać np. pomoc w sprawie zakupu, "załatwienia" jakiegoś towaru, usługi itd.).

Najbardziej irytują mnie jednak tzw. "normalni", którzy traktują osoby ułomne zgodnie z wyuczoną w przedszkolu postawą: że osoba kaleka jest "kochanym misiaczkiem". Co ciekawe (wiem to od koleżanki, chorej na zanik mięśni), że taka postawa jest także dla ułomnych irytująca.

Na koniec prawdziwa anegdotka: na spotkanie osób niedowidzących i niewidomych została zaproszona moja znajoma (osoba zdrowa), jako gość firmy. Wyszła ze spotkania mocno zaskoczona. Stwierdziła, że w życiu nie słyszała takiej ilości kawałów o "ślepych" (jak to mówili niewidomi uczestnicy). Kawałów okrutnych i śmiesznych. To jest dla mnie dowodem, że nie wolno traktować osób ułomnych jak "misiaczków". Są bowiem tacy, którzy naprawdę chcą uczestniczyć w życiu codziennym tak jak zdrowi, czyli bez taryfy ulgowej. Chcą śmiać się także i z siebie, oczywiście pod warunkiem, że ten śmiech nie będzie szyderstwem, a jedynie reakcją na dowcip. Bezradny i niechętny, a nawet wrogi jestem wobec osób, którzy swoje kalectwo nauczyli używać jako narzędzie do manipulowania innymi. Jakoś nie potrafię ich zaakceptować.

Na koniec, myślę, że nie powiem nic rewolucyjnego, twierdząc że świat osób ułomnych jest taki sam jak zdrowych. Są ludzie szlachetni, są i gnojki.

Pozdrawiam autorkę artykułu.

Powyższy artykuł nie miał na celu wzbudzać litości ani pogardy. Chodziło mi o to by zwrócić uwagę, iż niepełnosprawni są. Często pozamykani w czterech ścianach, bez możliwości „normalnego” życia.
Jeśli chodzi o charaktery to zarówno u ludzi zdrowych jak i niepełnosprawnych są zróżnicowane. Tu i tu występują ludzie o tak zwanym wielkim sercu jak i podli.

Moja babcia nauczyła mnie ważnej rzeczy: nie sztuka iść przez życie tylko wygrywając, sztuką jest przegrywać i umieć śmiać się nawet z siebie.

Pyzatym, iż niepełnosprawność bezpośrednio mnie dotyczy to ten artykuł ma też na celu zwrócenie uwagi na podejście człowieka do człowieka i nie tylko.

Nie jednokrotnie byłam świadkiem jak jakiś samochód stał na poboczu a kobieta czy też mężczyzna zatrzymywał wozy.
Myślicie, że ktoś się zatrzymał. Otóż nie.
Ludzie z jadących samochodów tylko odmachiwali.
Smutnego nie?

Jak widać nie trzeba być niepełnosprawnym by być „niewidzialnym” lub ignorowanym.