"CzÅ‚owiek z Piltdown" to hipotetyczny maÅ‚polud, którego istnienie postulowano po odkryciu kilku skamieniaÅ‚oÅ›ci w Wielkiej Brytanii w 1912 roku. Później znalezisko okazaÅ‚o siÄ™ mistyfikacjÄ…. W roku 1912 Charles Dawson zadziwiÅ‚ Å›wiat paleontologii nowinÄ…, że wÅ‚aÅ›nie odkryÅ‚ skamieniaÅ‚e szczÄ…tki, które wedÅ‚ug niego należaÅ‚y do prehistorycznego Brytyjczyka o masywnej szczÄ™ce i wysokim czole, który polowaÅ‚ na neandertalczyków. Brytyjskie czasopismo "NaturÄ™" nazwaÅ‚o to "najważniejszym z dotychczasowych odkryć tego rodzaju w Anglii". CaÅ‚a historia zaczęła siÄ™ już w 1908 roku, kiedy Dawson, prawnik i zbieracz starych koÅ›ci i skamienielin, znalazÅ‚ starożytnie wyglÄ…dajÄ…cy kawaÅ‚ek czaszki w dole po żwirze w Piltdown Com-mon pod Lewes, w Anglii. PrzystÄ…piÅ‚ wiÄ™c do dalszego przeszukiwania terenu w nadziei znalezienia innych skamieniaÅ‚oÅ›ci, a także podjÄ…Å‚ próby okreÅ›lenia wieku warstwy gleby. W 1912 roku Dawson przekazaÅ‚ czaszkÄ™ Arthurowi Smithowi Woodwardowi, wybitnemu geologowi z British Museum. Woodward okreÅ›liÅ‚ wiek skamieniaÅ‚oÅ›ci na 65 do 2,5 miliona lat temu (okres trzeciorzÄ™du). Woodward i Dawson razem z Pierrem Teilhardem de Chardinem rozpoczÄ™li dalsze roboty wykopaliskowe w tym samym miejscu. Znaleźli fragmenty mózgoczaszki, póÅ‚ żuchwy z zÄ™bami trzonowymi oraz oddzielny kieÅ‚ i kość nosowÄ…. TrochÄ™ dalej w tym samym rejonie wykopali kawaÅ‚ek koÅ›ci czoÅ‚owej, potylicznÄ… i zÄ…b trzonowy, które przypisali innemu osobnikowi tego samego gatunku (Piltdown II). Å»uchwa wyglÄ…daÅ‚a na pierwszy rzut oka bardzo maÅ‚pio i byÅ‚a pokryta chromianem, tworzÄ…cym warstwÄ™ ochronnÄ…. Dalsze wykopaliska przyniosÅ‚y plon w postaci prymitywnych wyrobów z krzemienia i dużego skamieniaÅ‚ego przedmiotu, przypominajÄ…cego maczugÄ™. Odkrycie resztek prehistorycznych zwierzÄ…t pozwoliÅ‚o dokÅ‚adnie datować warstwÄ™ gleby na wczesny plejstocen. Woodward próbowaÅ‚ dopasować do siebie wszystkie resztki czaszki z Piltdown, przy czym natrafiÅ‚ na duże trudnoÅ›ci.
Rekonstrukcja czaszki przypominaÅ‚a krzyżówkÄ™ czÅ‚owieka z szympansem. Woodward nazwaÅ‚ jÄ… Eoanthropus dawsoni - "czÅ‚owiek Å›witu" Dawsona, WiÄ™kszoÅ›ci antropologów czÅ‚owiek z Piltdown bardzo siÄ™ nie podobaÅ‚, ale kilka dalszych prób rekonstrukcji, poczynionych tak, by maÅ‚pia żuchwa pasowaÅ‚a do czaszki typowej dla Homo sapiens, spaliÅ‚o na panewce. W koÅ„cu niektórzy naukowcy zgodzili siÄ™ uważać czÅ‚owieka z Piltdown za aberracjÄ™, wybryk natury, Å›lepy zauÅ‚ek ewolucji. Czaszka zostaÅ‚a jednak uznana za autentycznÄ… i umieszczona w British Museum. WÄ…tpliwoÅ›ci jednak stale narastaÅ‚y i w 1949 roku Alvan Theo-philus Marston, odkrywca skamieniaÅ‚oÅ›ci ze Swanscombe sprzed 500 tysiÄ™cy lat, poprosiÅ‚ Kennetha P. Oakleya, badacza z British Museum, by ten spróbowaÅ‚ datować fragmenty czaszki czÅ‚owieka z Piltdown za pomocÄ… odkrytej przez Marstona metody analizy zawartoÅ›ci fluoru. Testy przeprowadzone przez Oakleya i jego wspóÅ‚pracowników w latach 1953-54 wykazaÅ‚y, że żuchwa, zabarwiona i powycierana dla nadania pozorów staroÅ›ci, w rzeczywistoÅ›ci należaÅ‚a do wspóÅ‚czesnego orangutana. Fragmenty mózgoczaszki to prawdziwe skamieniaÅ‚oÅ›ci, ale niezbyt stare i należące do Homo sapiens. Stwierdzono także, że szczÄ…tki zwierzÄ…t majÄ… bardzo różne pochodzenie i sztucznie postarzono je, tak by wyglÄ…daÅ‚y na wspóÅ‚czesne skamieniaÅ‚oÅ›ciom. Ponieważ zabarwiona chromianem szczÄ™ka zostaÅ‚a odkopana w obecnoÅ›ci Woodwarda, zwiÄ…zek chemiczny nie mógÅ‚ zostać na niÄ… naniesiony później bez jego wiedzy. Wynika stÄ…d, że chromianu użyto, zanim kość znalazÅ‚a siÄ™ w ziemi. Chociaż można siÄ™ z tym sprzeczać, jedynym możliwym wytÅ‚umaczeniem tego dziwnego faktu jest faÅ‚szerstwo. Przeprowadzone w 1959 roku datowanie przy użyciu metody wÄ™gla C 14 potwierdziÅ‚o tÄ™ konkluzjÄ™. Publiczne ogÅ‚oszenie wykrycia oszustwa w listopadzie 1953 roku wywoÅ‚aÅ‚o powszechnÄ… furiÄ™. W czasie debaty w Izbie Gmin do rzÄ…du wniesiono interpelacjÄ™, jak możliwe jest,-by tak wybitni naukowcy i eksperci z mUzeum dali-siÄ™ tak Å‚atwo-oszukiwać przez tak dÅ‚ugi czas.
Od tego czasu czÄ™sto i zaciekle rozpatrywano wszystkie kwestie sporne, dotyczÄ…ce sposobów popeÅ‚nienia mistyfikacji. ZawiÅ‚ość przestÄ™pstwa byÅ‚a rzeczywiÅ›cie zadziwiajÄ…ca. SkÄ…d wzięła siÄ™ szczÄ™ka, pasujÄ…ca do czaszki? Kto tak profesjonalnie zabarwiÅ‚ jÄ… chromianem? Po co w ogóle faÅ‚szerz zadaÅ‚ sobie tyle trudu? Dawson, którego można by podejrzewać, byÅ‚ ogólnie uznawany za osobÄ™ uczciwÄ…, choć posiadaÅ‚ umiejÄ™tnoÅ›ci konieczne do popeÅ‚nienia oszustwa. Możliwe, że Dawson byÅ‚ wspóÅ‚odpowiedzialny, ale tylko jako niewinna ofiara, przez wÅ‚asny uczciwy błąd. SprawcÄ… mógÅ‚ być czÅ‚owiek, chcÄ…cy zyskać sÅ‚awÄ™ czy nieÅ›miertelność, lub jakiÅ› fanatyczny przeciwnik teorii ewolucji, liczÄ…cy na to, że skandal na tle faÅ‚szerstwa oÅ›mieszy wszelkie badania paleontologiczne. R. Millar w książce The Piltdown Men ("Ludzie z Piltdown", 1972) przebadaÅ‚ te i inne możliwoÅ›ci i doszedÅ‚ do wniosku, że winnym jest najprawdopodobniej Grafion Elliot Smith, australijski anatom i jeden z badaczy zaangażowanych w badania nad czaszkÄ… z Piltdown. Millar wyeliminowaÅ‚ z krÄ™gu podejrzanych Woodwarda, ponieważ byÅ‚ on zbyt uczciwy, i Teilharda de Chardina, ponieważ nie miaÅ‚ on niezbÄ™dnej wiedzy anatomicznej. Po pierwsze, twierdzi Millar, odkrycie tak prymitywnej formy przedludzkiej tak daleko na zachód potwierdziÅ‚oby ulubionÄ… teoriÄ™ Smitha - migracji kulturalnej w kierunku zachodnim. Po drugie, wedÅ‚ug Millara w okresie przypuszczalnego "ulokowania" skamienielin Smith tkwiÅ‚ na niskoprestiżowej i niskopÅ‚atnej posadzie w Kairze i mógÅ‚ popeÅ‚nić faÅ‚szerstwo, by zająć bardziej eksponowanÄ… pozycjÄ™ w Wielkiej Brytanii. Millar przyznaje jednak, że jego konkluzje nie sÄ… w żadnym wypadku ostateczne.
