Login lub e-mail Hasło   

Wczesna historia Słowian

Odnośnik do oryginalnej publikacji: http://www.aries.com.pl/grzegorzj/lingwp(...)lo.html
Kalendarium wydarzeń związanych z wczesną historią Słowian.
Wyświetlenia: 11.830 Zamieszczono 15/10/2008

Kalendarium historyczne

Poniżej zestawiono kalendarium ważnych wydarzeń, zarówno odnotowanych przez kronikarzy, jak i wydedukowanych z innych danych, bądź to bezpośrednio związanych z wczesną historią Słowian, bądź też mogących rzucić choćby odległe światło na problem ich pochodzenia. Uwzględniono też kilka znanych faktów z historii Europy i świata, stanowiących tło innych wydarzeń. We wczesnej historii Słowian ludy stepu zdają się odgrywać niebagatelną rolę, dlatego szczególnie uwypuklono wydarzenia zachodzące na stepach na północ od Morza Czarnego oraz na obszarze Meotydy, leżącej między M. Czarnym, M. Kaspijskim a Kaukazem.

Kalendarium zostało oparte na szeregu źródeł, wśród których pragnę wymienić przede wszystkim Kalendarium średniowiecznych dziejów Wielkiego Stepu pióra Witolda Świętosławskiego.

IV tysiąclecie p.n.e. Najazd Sumerów na Mezopotamię i przejęcie władzy nad cywilizacją przedsumeryjską (ubaidzką).
ok. 2340 p.n.e. Sargon I zakłada państwo Akad.
ok. 2200 p.n.e. Najazd Kutów (Gutejów, plemion z gór Zagros, zob. tutaj) na Akad powoduje upadek państwa.
2100 – 1600 p.n.e.
(2205 – 1766 ?)
Chiny pod rządami pierwszej legendarnej dynastii Xià; według późniejszych autorów chińskich (Sīmǎ Qiān) potomkami Chúnwéi, syna Jié, ostatniego władcy Xià, mieli być Xiōngnú (Hunowie).
XVII – XIII w. p.n.e. W płn.-zach. Mezopotamii istnieje państwo Mitanni z ludnością hurycką, lecz władcy huryccy mają imiona indoaryjskie i czczą indoaryjskich bogów. Rozwinięta hodowla koni i sztuka powożenia rydwanem bojowym, a także jazdy konnej.
ok. 1650 p.n.e. Najazd Hyksosów na Egipt (zob. tutaj). Hyksosi byli prawdopodobnie Semitami, używali konia, zwierzęcia dotąd nieznanego w Egipcie.
1628 p.n.e. Przypuszczalna data erupcji wulkanu Thera.
ok. 1600 – 1122 p.n.e. W Chinach dynastia Shāng, zwana też Yīn.
ok. 1530 p.n.e. Najazd Kasytów na Babilon (zob. tutaj) i upadek państwa starobabilońskiego (Hammurabiego).
ok. 1300 – 400 p.n.e. Na obszarze obecnej Polski, Łużyc, Słowacji i Ukrainy rozwija się kultura łużycka.
1122 – 256 p.n.e. W Chinach dynastia Zhōu (do 771 p.n.e. zachodnia dynastia Zhōu).
po 1000 p.n.e. Na obszarze Meotydy – na stepach na północ od M. Czarnego – plemiona Taurów i Meotów (Maitai – przodkowie Adygejczyków?, lud indyjski, pokrewny założycielom państwa Mitanni?).
po 1000 p.n.e. W zachodniej części Bałkanów mieszkają Illirowie i plemiona pokrewne, na terenie Austrii i zach. Węgier rozwija się przypisywana im kultura wschodniohalsztacka.
VIII – II w. p.n.e. Nad środkową Wołgą oraz w dorzeczu Kamy i Białej kultura ananińska, przypisywana ludom ugrofińskim.
ok. 800 – 650 p.n.e. Nadczarnomorskie stepy zamieszkują Kimerowie (Kimmeriowie), lud irański lub indyjski.
VIII w. p.n.e. Początek epoki żelaza w Europie Środkowej.
770 – 256 p.n.e. W Chinach wschodnia dynastia Zhōu.
753 p.n.e. Tradycyjna data założenia Rzymu.
VII w. p.n.e. Nad M. Czarnym zjawiają się Scytowie (na wschodzie zwani Sakami), rozpraszając i asymilując Kimerów.
645 p.n.e. W chińskich dokumentach wzmianki o Yuèzhī, plemieniu indoeuropejskim identycznym z Tocharami bądź blisko z nimi spokrewnionym.
VI w. p.n.e. Na stepach nadwołżańskich zjawiają się irańscy Sauromaci, znani później jako Saromaci i wreszcie Sarmaci.
VI w. p.n.e. Początek rozwoju kultury jastorfskiej między dolną Łabą a dolną Odrą. Jej nosicielami byli Germanie.
ok. 550 p.n.e. Na Pomorzu rozwija się kultura pomorska (k. wejherowsko-krotoszyńska lub k. urn twarzowych, wyrosła z kultury urn domkowych, należącej do kręgu kultury łużyckiej), która później ekspanduje daleko na południe.
512 p.n.e. Nieudany najazd Persów na tereny zajęte przez Scytów.
V w. p.n.e. Okres najazdów Scytów na zachód, od Odry po Bałkany, upadek kultury łużyckiej.
V w. p.n.e. Na obszarze Meotydy zjawiają się pierwsze plemiona Madziarów (Węgrów, zob. tutaj).
485 – 425 p.n.e. Herodot z Halikarnasu, grecki historyk; w swoim dziele wspomina obok Scytów Nomadów również Scytów Królewskich, Scytów Rolników (między Ingułą a Dnieprem – Trakowie?) i Scytów Oraczy (Wołyń i Podole – potomkowie kultury czernoleskiej? przodkowie Słowian?).
ok. 450 p.n.e. Na ziemiach południowej Polski (okolice Ślęży) pojawia się kultura lateńska (przybyli z Czech Celtowie z plemienia Bojów, tworzący później związek Lugiów).
410 p.n.e. Turkijskie plemię Wūsūn (o wyglądzie jasnookich i rudobrodych kaukazoidów) zostaje przepędzone przez Tocharów (Yuèzhī) z prowincji Shǎnxī w góry Qílián Shān (Nánshān) na granicy prowincji Gānsù i Qīnghǎi. Ich nazwa w tamtych czasach brzmiała prawdopodobnie Asman, może pochodzić od słowa Asena (Aşina) ‘wilczyca’ lub od mandżurskiego aisin ‘złoto’. Możliwe, że odpowiadają oni Asii u Strabona oraz Issedones u Herodota i Ptolemeusza. Dziś jedno z plemion Kazachów to Uysyn.
IV w. p.n.e. Chińskie kroniki wzmiankują tunguskie plemiona Dōnghú.
ok. 350 p.n.e. Celtowie (z plemienia Wolków?) w okolicach Kietrza (woj. opolskie).
329 p.n.e. Aleksander wielki podbija Kotlinę Fergańską i zakłada tam miasto Aleksandria Eschate, w miejscu obecnego Chudżandu (Leninabadu) w Tadżykistanie.
ok. 325 p.n.e. Na Dolny Śląsk (i Łużyce) przybywa większa grupa Celtów – Lugiów; być może powstaje osada Lugidunum, w miejscu której dziś istnieje Legnica.
III – I w. p.n.e. Ekspansja kultury jastorfskiej na Pomorzu (Germanie, prawdopodobnie plemiona związku Swebów).
III – II w. p.n.e. Klęska suszy w środkowej Azji, wielkie ruchy etniczne ludów mongolskich i irańskich.
III w. p.n.e. Sarmaci napierają na Scytów, w końcu pokonują ich i zajmują ich ziemie.
III w. p.n.e. Przez Polskę podąża plemię Bastarnów w czasie wędrówki ze Szlezwiku-Holsztynu na wschód, a następnie na południe. Przejściowo osiedlają się na Białych Kujawach i w Kotlinie Hrubieszowskiej (grupa czerniczyńska).
ok. 300 p.n.e. Pierwsze informacje o Hunach (Xiōngnú) zamieszkujących Wyżynę Ordos i najeżdżających Koreę (Dzoson) i Chiny w Epoce Walczących Królestw; w chińskich przekazach zachowały się szczątkowe informacje o języku Xiōngnú, które według najnowszych badań sugerują jego przynależność do jenisejskiej rodziny językowej; jednocześnie istnieją argumenty przemawiające za genetycznym pokrewieństwem Xiōngnú i ludów turkijskich.
przed 250 p.n.e. Celtowie osiedlają się pod Krakowem.
256 – 221 p.n.e. W Chinach bezkrólewie.
250 – 170 p.n.e. Na terenie Polski środkowej i południowej powstaje kultura przeworska przypisywana Wandalom. jej powstanie związane jest prawdopodobnie z przybyciem nowych grup ludności z zachodu i ich osiedlenie się wśród dawnych twórców kultury pomorskiej. Zachodni odłam Wandalów, Silingowie, wchłania w siebie dawną ludność celtycką ze związku Lugiów, po których długo jeszcze pozostaje stara nazwa, teraz używana na oznaczenie związku plemion wandalskich.
240 – 209 p.n.e. Panowanie pierwszego historycznego władcy Xiōngnú o imieniu Tóumàn (Tumen). Rozdrobnione i walczące dotąd ze sobą plemiona stepowe Xiōngnú tworzą pierwsze potężne państwo (stepowy związek plemienny). Był to twór niejednorodny etnicznie. W ciągu następujących wieków plemiona turkijskie asymilują inne ludy, w tym jenisejskie i indoeuropejskie (głównie irańskie: Scytów, Saków, Sarmatów).
233 – 230 p.n.e. Na tereny u ujścia Dunaju i do dzisiejszej Mołdawii docierają Bastarnowie, twórcy kultury Poineşti-Łukaszewka.
230 – 200 p.n.e. Pierwsze napaści Germanów na terytoria rzymskie: Bastarnowie i Skirowie (Celtowie?) atakują Olbię nad M. Czarnym.
221 p.n.e. Chiński cesarz Shǐ Huángdì zakłada dynastię Qín, od której nazwy pochodzi określenie „Chiny”; ataki Hunów prowadzą do wprowadzenia broni żelaznej w armii chińskiej i są przyczyną wybudowania Wielkiego Muru.
209 – 174 p.n.e. Panowanie Mete-chana (Batur, Baγadur, Modu Shanyu, chiń. Màodùn Chányú), władcy imperium Xiōngnú, syna Tumena.
208 p.n.e. Mete-chan pokonuje Dōnghú, którzy dzielą się później na Xiānbēi i Wūhuán.
206 p.n.e. – 220 n.e. W Chinach dynastia Hàn.
koniec III w. p.n.e.
– II w. n.e.
Nad środkowym Bugiem i Prypecią po ujście Berezyny do Dniepru na ziemiach opuszczonych przez Scytów rozwija się kultura zarubiniecka, z wpływami kultury pomorskiej, lateńskiej i kultur stepowych.
II w. p.n.e. Wśród Sarmatów wyodrębniają się Jazygowie, Roksolanie, Alanowie, Aorsowie.
II w. p.n.e. Chińska kronika wzmiankuje Antów, lud należący do grupy Aorsów, zamieszkujący między M. Kaspijskim a J. Aralskim.
178 – 177 p.n.e. Xiōngnú i Wūsūn pod wodzą Mete-chana najeżdżają Yuèzhī zamieszkujących dzisiejszą prowincję Gānsù. Wśród wykazu podbitych ludów można znaleźć pierwszą wzmiankę o Oguzach (O-kut, chiń. Hūjiē, Hūdé, Wūjiē, Wūhù).
155 p.n.e. Yuèzhī pod naciskiem Xiōngnú i Wūsūn przenoszą się na południe, przekraczając granicę miejskiej greko-baktryjskiej cywilizacji Dàyuān („Wielkich Jonów”) w Kotlinie Fergańskiej. Osiedlają się na północnym brzegu rzeki Oksus (Amu Daria), w Transoksanii (obecny Tadżykistan i Uzbekistan), na północ od właściwego królestwa Baktrii.
ok. 150 p.n.e.
– I w. n.e.
Na północ od szlaku przemarszu Bastarnów na podłożu kultury pomorskiej rozwija się oksywska kultura jamowa (Rugiowie? Lemowiowie?).
ok. 145 p.n.e. Aleksandria nad rzeką Oksus zostaje spalona przez Tocharów (Yuèzhī).
140 – 87 p.n.e. Panowanie Wǔdì, zwanego pogromcą Xiōngnú.
133 p.n.e. – 89 n.e. Wojny chińsko-huńskie; cesarz Wǔdì i jego następcy z zachodniej dynastii Hàn doprowadzają do całkowitego rozbicia Xiōngnú i ich poddania władzy Chin.
124 p.n.e. Wojna Tocharów (Yuèzhī) z Partami, w czasie której ginie król Partów Artabanus I. Tocharowie osiedlają się w Baktrii.
I w. p.n.e. Sarmaccy Alanowie osiedlają się u podnóży Kaukazu; ich potomkami są dziś Osetyńczycy.
I w. p.n.e. Goci w południowej Szwecji i na wyspie Gotlandii.
ok. 100 p.n.e. Roksolanie najeżdżają Krym.
ok. 100 p.n.e. Burgundowie opuszczają Bornholm i lądują na Pomorzu (w ujściu Odry?); data bardzo niepewna.
ok. 70 p.n.e. Tocharowie opanowują Hindukusz, kończąc istniejące tam wcześniej rządy Greków.
przed 50 p.n.e. Migracja części Rugiów (Ulmerugiów) z Rugii na Pomorze środkowe i wschodnie.
44 p.n.e. Zabójstwo Cezara.
36 – 35 p.n.e. Zniszczenie drugiego państwa Hunów w Turkiestanie i w Kotlinie Dżungarskiej.
30 p.n.e. – 14 n.e. Rządy Oktawiana Augusta, uważanego za pierwszego cesarza rzymskiego.
I w. n.e. U ujścia Wisły pojawiają się Goci i związana z nimi kultura wielbarska (trwająca do V w.), później przybywają tam Gepidowie.
I w. n.e. I w. n.e. – Jazygowie na Niz. Węgierskiej, Roksolanie na pograniczu rzymskim.
9 n.e. Koniec zachodniej dynastii Hàn.
48 n.e. Ostateczne wyparcie Xiōngnú z Chin; w ciągu 10 lat ich miejsce zajmują i uzyskują panowanie nad Wielkim Stepem tunguskie plemiona Xiānbēi (przodkowie dzisiejszych Sibe, Xībó spokrewnionych z Mandżurami).
90 – 170 Hunowie na terenach na północ od Jez. Aralskiego.
II – V w. Silingowie, odłam Wandalów, w południowej Polsce (stąd Śląsk = kraj Silingów), zach. Ukrainie, wsch. Słowacji.
II – III w. Drugi odłam Wandalów – Hasdingowie – zajmują tereny nad grn. Dunajem.
II – III w. Rozwój kultury czerniachowskiej, powstałej przez nałożenie się kultury wielbarskiej na zarubiniecką.
II w. Między Kaukazem a Wołgą mieszkają Serbowie z grupy Alanów; w rejonie M. Azowskiego zamieszkują też Chorwaci.
II w. Między Morzem Kaspijskim a M. Czarnym zjawiają się turkijscy Bułgarzy (Protobułgarzy).
105 – 250 Państwo Kuszanów w Indiach, Pakistanie i Afganistanie. Źródła chińskie opisują wcześniej Kuszanów (Guìshuāng) jako jedną z grup Yuèzhī (Tocharów).
125 Źródła chińskie wspominają o Białych Hunach (Heftalitach) żyjących w Dżungarii.
ok. 150 Historycy opisują żyjące w pobliżu ujścia Wisły plemiona Gotów, Wenetów, Estów i Finnów, a na wschód od nich (bałtyckie) ludy Galindów, Sudinów i Stawanów zamieszkujące tereny aż do Alanów.
ok. 150 Nad środkową Wołgą mieszka plemię Suobenoi, opisane przez Ptolemeusza (Słowianie?).
ok. 150 Burgundowie osiedlają się na terenach między Nysą Łużycką a Bobrem (kultura luboszycka).
koniec II w.
– pocz. III w.
Ostatnie pozostałości państwa Xiōngnú. Hunowie rozbici przez mongolskie plemiona Róurán (Ruǎnruǎn, Rúrú, Tántán, Żoużanowie) uważane za przodków późniejszych Awarów i wyprowadzane ze środowiska plemion Dōnghú, ich mityczny przodek Mugulu miał być niewolnikiem klanu Tuòbá (w napisach orchońskich: Tabgach) z plemienia Xiānbēi.
III – IV w. Sarmackie tamgi pojawiają się na obszarze między górną Odrą a Wisłą.
III w. Gepidowie podążający za Gotami pojawiają się w Dacji.
III w. Na Pomorzu Zachodnim rozwija się grupa dębczyńska, utworzona przez przybyłe od zachodu plemiona germańskie.
200 – 375 Goci zajmują stepy nadczarnomorskie i Krym, narzucają swą władzę plemionom Sklawenów, Wenetów i Antów.
220 – 280 W Chinach Epoka Trzech Królestw (Sānguó): Wèi, Shǔ, Wú.
236 Najazd Gotów na cesarstwo rzymskie.
248 – 269 Gockie najazdy na tereny nad dln. Dunajem, Ateny i Azję Mniejszą.
250 Państwo Kuszanów opanowane przez perskich Sasanidów.
ok. 250 Herulowie podążają w ślad za Gotami i pojawiają się nad M. Czarnym, na obszarze między Dnieprem a Donem.
ok. 250 Burgundowie zamieszkują płd.-zach. Wielkopolskę, płn. Dolny Śląsk, Łużyce, wsch. Saksonię Anhalt, płd. Brandenburgię.
260 Roksolanie atakują rzymską prowincję Pannonię.
265 – 420 W Chinach dynastia Jìn. Do roku 316: zachodnia dynastia Jìn.
267 Pierwsze wzmianki o Herulach (Erulach), uczestniczących w najazdach wraz z Gotami.
270 – 271 Wandalowie w Recji pobici przez Rzym.
280 Bastarnowie pod naciskiem Gotów i Wandalów przesiedlają się na południe do Tracji.
310 – 376 Państwo Dài w Mongolii Wewnętrznej, założone przez klan Tuòbá.
317 Najazdy Hunów, plemion tybetańskich i tunguskich (Xiānbēi) doprowadzają do opanowania przez nich północnych Chin i wyparcia dynastii Jìn z Cháng'ān na południe do Jiànkāng (od tej pory aż do roku 420 mówi się o wschodniej dynastii Jìn). Region między Chángjiāng (Yángzǐ Jiāng, Jangcy) a Gobi zostaje opanowany przez klan Tuòbá mandżurskiego plemienia Xiānbēi.
330 Konstantynopol staje się drugą stolicą Cesarstwa Rzymskiego.
332 Goci uzyskują status sprzymierzeńców Rzymu.
334 – 382 Działalność Ulfilasa (Wulfili, ur. ok. 310), ariańskiego misjonarza Ostrogotów, tłumacza Biblii na język gocki.
338 – 376 Tuòbá Shíyìjiàn, ostatni władca Tuòbá Dài, opanowuje prowincję Shānxī i przepędzają Róurán za Wielki Mur.
Połowa IV w. Rozwój kultury dobrodzieńskiej (związanej z Sarmatami?) na obszarze Wielkopolski i Śląska po Nysę Łużycką.
2. poł. IV w. Róurán zakładają stepowe imperium na północ od Běi Wèi. Spychają Xiōngnú w kierunku Uralu i Morza Kaspijskiego.
ok. 350 Hunowie podbijają Alanów; część z nich przyłącza się do Hunów.
354 Bułgarzy zajmują Kaukaz.
370 Hunowie przekraczają Wołgę i podbijają Roksolanów.
372 Najazd Hunów na Ostrogotów; ginie ich król Hermanaryk; powstanie Antów przeciwko Ostrogotom.
375 – 602 Domniemane państwo Antów między Dnieprem a Dniestrem (Wisłą?) z ośrodkiem w Kaniowie nad Dnieprem.
375 Król Ostrogotów Viniþar (Wenetobójca) morduje w odwecie władcę Antów Boza, jego synów i 70 naczelników.
375 Hunowie i sprzymierzeni z nimi Alanowie niszczą ostatecznie państwo Ostrogotów.
375 Większość Ostrogotów ucieka do Panonii przed Hunami; początek Wędrówki Ludów.
378 Wizygoci zwyciężają Rzymian pod Adrianopolem i osiedlają się na Bałkanach.
379 Teodozjusz pokonuje Gotów, Hunów, Alanów, Sarmatów, Wandalów, Kwadów i Markomanów; zawiera z nimi układy i przyjmuje do służby w rzymskiej armii.
386 – 534 W Chinach północna dynastia Wèi (Běi Wèi), założona przez Tuòbá.
391 Ostatnia wzmianka o Bastarnach w Tracji.
395 Ostateczny podział cesarstwa rzymskiego.
koniec IV w. Perscy Sasanidzi toczą walki z Białymi Hunami (w źródłach indyjskich: Huna-, w greckich: Hephthalites).
401 – 410 Alaryk, wódz Wizygotów, wędruje w kierunku Italii i dokonuje złupienia Rzymu.
402 – 410 Yùjiǔlǘ Shèlún, spadkobierca Mugulu, jednoczy Róurán i po raz pierwszy przybiera tytuł chana – kagana (chagana, wcześniej szlachecki tytuł u Xiānbēi).
406 Wandalowie, Swebowie i Alanowie przekraczają Ren.
409 Wandalowie i Swebowie przekraczają Pireneje (stąd Vandolita, dziś Andaluzja = kraj Wandalów).
410 – 425 Biali Hunowie (Heftalici) zwyciężają Sogdianę i Chorasan.
412 Wizygoci osiedlają się w płd. Galii i zakładają państwo ze stolicą w Tuluzie (Tolosa).
418 Wizygoci podbijają Alanów w Galii.
ok. 420 Anglowie, Sasi i Jutowie przeprawiają się do Brytanii i zakładają pierwsze księstwa anglosaskie.
425 Hunowie opanowują Niz. Węgierską.
428 – 431 Hèlián Dìng, ostatni władca Xiōngnú w Chinach.
429 Wandalowie z częścią Alanów (80 000 ludzi) przeprawiają się przez Cieśn. Gibraltarską do Afryki i zdobywają Kartaginę.
ok. 430 Bitwa Hunów z Burgundami w pobliżu Wormacji; król Burgundów Guntarius zabity.
430 – 527 Biali Hunowie podbijają indyjskie państwo Guptów, a następnie sprawują tam rządy.
439 – 534 Państwo Wandalów (i Alanów) w Afryce Płn., rozbite przez wojska bizantyjskie pod wodzą Belizariusza.
439 Według legendy Xiōngnú rozbijają Wūsūn (Aşina); niedobitki uciekają w góry Ałtaju i tam podporządkowują sobie pasterskie plemiona Turków (Türkler). Rozwijają metalurgię żelaza i hodowlę ciężkich koni.
441 – 453 Panowanie Attyli, który po zamordowaniu brata Bledy (443) zostaje jedynowładcą Hunów.
443 Burgundowie zakładają państwo nad Jez. Genewskim, potem rozszerzone wzdłuż Rodanu i Saony.
448 Attyla przyjmuje ambasadora Bizancjum; świadkiem grecki pisarz Priskos.
Połowa V w. Na środkowym Podnieprzu (na płd. od Prypeci) pierwsza ceramika typu praskiego, przypisywana Słowianom.
ok. 450 Część Rugiów z Pomorza przeprowadza się nad Dunaj, do Rugilandu, na północ od rzymskiej prowincji Noricum.
451 Bitwa na Polach Katalaunijskich (obecnie Chalons-sur-Marne) między Hunami, Ostrogotami, Gepidami, Frankami Rypuaryjskimi i Sarmatami pod wodzą Attyli a Rzymianami, Burgundami, Frankami Salickimi, Wizygotami i Alanami pod wodzą Aecjusza.
451 Po bitwie Attyla najeżdża na Nizinę Padańską, a następnie wycofuje się na równinę Cisy.
od 451 Wizygoci dokonują podboju Hiszpanii, a następnie ulegają stopniowo romanizacji.
453 Po śmierci Attyli Arderyk, król Gepidów, rozbija państwo Hunów.
453 Zdziesiątkowane oddziały Hunów wycofują się na stepy południoworosyjskie, mieszają tam z Ujgurami i Bułgarami i zakładają tam państwo bułgarskie.
455 Ostrogoci osiedlają się na Niz. Węgierskiej, skąd napadają na Bizancjum.
455 Złupienie Rzymu przez Wandalów pod wodzą Genzeryka.
466 – 484 Panowanie Euryka, założyciela wizygockiego państwa w Hiszpanii.
476 Odoaker, wódz Herulów (Skirów?), odsuwa od władzy Romulusa Augustulusa, ostatniego cesarza rzymskiego. Koniec starożytności, początek średniowiecza.
486 – 507 Panowanie Chlodwiga, króla Franków; podbój Galii.
487 Wybucha konflikt naddunajskich Rugiów z Odoakrem, zakończony ich pogromem.
488 – 526 Teodoryk Wielki, władca Ostrogotów, opanowuje Italię, morduje Odoakra i zakłada państwo ze stolicą w Rawennie.
496 Przyjęcie chrześcijaństwa z Rzymu przez Chlodwiga, króla Franków.
ok. 500 – 552 Ogromne państwo Awarów w Azji Środkowej, graniczące z Chinami.
ok. 500 Początek ataków Słowian na ziemie cesarstwa bizantyjskiego (Pseudo-Cezariusz z Nazjanzu).
502 Turkijscy Bułgarzy znad stepów Kubania atakują bizantyjską Mezję i Trację.
505 Longobardowie rozbijają Herulów w Dacji.
512 Część Herulów wracają do Skandynawii, gdzie tworzą warstwę rządzącą; pierwsza wzmianka o Słowianach na terenie Polski.
532 – 534 Frankowie podbijają państwo Burgundów.
536 Słowiańska jazda śpieszy na pomoc Bizantyjczykom oblężonym w Rzymie przez Germanów (Prokopiusz).
542 W chińskich kronikach pojawia się lud Tūjué, będący spadkobiercą Aşina (Wūsūn?). Prawdopodobnie Tūjué są językowymi przodkami wszystkich dzisiejszych ludów turkijskich z wyjątkiem Czuwaszów. W źródłach turkijskich opisywani są jako Göktürkler (Köktürkler), Turcy Błękitni (adideacja do sakijskiego āššeina ‘ciemnoniebieski’).
542 Bumyn-chan (Bumın), przywódca Turków, występuje jako sojusznik Żoużanów przeciwko zbuntowanym Ujgurom i Tiělè. Nie otrzymawszy w nagrodę ręki żoużańskiej księżniczki, zrywa sojusz i rozpoczyna wojnę.
545 Słowianie łupią pograniczne ziemie imperium wschodniorzymskiego, położone nad Dunajem (Prokopiusz).
552 – 744 Zjednoczenie koczowników azjatyckiego stepu przez Kaganat Staroturecki (Wielki Kaganat Turecki, Göktürkler).
552 Chazarowie podbijają kaukaską Albanię (Arwanię).
552 Bumyn-chan zabija Yùjiǔlǘ Ānàguī (Chìliántóubīngdòufá kèhán), władcę Żoużanów, i niszczy ich środkowoazjatyckie państwo. Umiera kilka miesięcy później. Żoużanie, znani już pod nazwą Awarowie, wędrują na stepy nadkaspijskie.
553 Ostateczna klęska państwa Ostrogotów pobitych przez Bizancjum; do końca VIII wieku całkowita romanizacja.
555 Turcy Błękitni podbijają Chorezm.
557 – 558 Pierwsze poselstwo Awarów do Bizancjum: Awarowie w północnym Kaukazie.
558 – 560 Awarowie ujarzmiają Hunów między M. Kaspijskim i Kubaniem, oraz Barsilów i Sabirów na prawym brzegu Wołgi.
562 Awarski kagan Bajan domaga się od Bizancjum miejsca na osiedlenie.
562 Klęska Awarów w starciu z Frankami.
565 – 596 Wyprawa awarska na wschodnie Bałkany.
565 Turcy Błękitni wraz z Sasanidami podbijają Heftalitów.
566 – 567 Awarowie w Europie: zwyciężają Franków i biorą do niewoli króla Austrazji Sigiberta.
567 – 568 Awarowie (wraz ze Słowianami) opanowują Panonię, wyniszczają Gepidów i przepędzają Longobardów.
568 Zajęcie Italii przez Longobardów, uważane za koniec Wędrówki Ludów.
570 – 571 Traktat pokojowy pomiędzy Awarami i Bizancjum. Bizancjum aprobuje osadzenie się Awarów w Panonii.
576 Turcy Błękitni pojawiają się na Krymie.
578 Awarowie na prośbę Bizancjum uderzają na naddunajskich Sklawinów łupiących ziemie bizantyńskie.
582 Słowianie i Awarowie przełamują linię Dunaju, rozpoczynają się ciężkie wojny z Bizancjum.
586 Awarowie i Słowianie oblegają Thessaloniki.
588 Pierwsza wojna Turków z Persami.
590 – 650 Panowanie chana Kubrata, twórcy potęgi Wielkiej Bułgarii.
596 Najazd awarski na Turyngię.
598 lub 600 Wyprawa awarska na Dobrudżę.
602 Awarowie pod wodzą Apsicha uderzają na Antów; na miejscu Antów zjawia się słowiańskie plemię Polan (naddnieprzańskich).
609 Po wojnie domowej Kaganat Staroturecki ulega podziałowi na część zachodnią i wschodnią.
610 – 641 Panowanie cesarza bizantyjskiego Herakliusza; akceptacja osadnictwa słowiańskiego na Bałkanach; według Konstantyna Porfirogenety Chorwaci sprowadzeni z północy (z Małopolski?) na teren dzisiejszej Chorwacji, dla obrony przed atakami Awarów.
612 – 614 Słowianie najeżdżają wybrzeża Dalmacji.
623 Powstanie Słowian przeciwko Awarom.
623 – 658 Powstaje słowiańskie państwo kierowane przez frankijskiego kupca Samona, obejmujące Panonię i Morawy.
626 Bułgarzy wraz z Awarami oblegają Konstantynopol.
627 Kaganat zachodni wraz z Chazarami i cesarzem Herakliuszem podbija Zakaukazie. Początek Azerbejdżanu.
ok. 630 Księstwo Karantanów (Choruntanów, przodków Słoweńców), przymierze księcia Waluka z Samonem.
ok. 630 Theophylactos Simokattes opisuje Heftalitów jako społeczeństwo złożone z Hunów i Awarów (Uar, Var, War). Ci ostatni w źródłach chińskich występują jako Huá. Ten sam autor nazywa Awarów Panońskich Pseudoawarami.
630 – 650 Formowanie się kaganatu chazarskiego nad dln. Wołgą i Donem.
630 Wybuch wojny między Awarami i Bułgarami.
631 Samon odpiera najazd frankońskiego króla Dagoberta z dyn. Merowingów koło (niezidentyfikowany) Wogastinburga.
644 Pierwsza wzmianka o Karłukach w okolicach Ałtaju w źródłach chińskich (Géluólù).
650 – 656 Rozbicie Kaganatu wschodniego przez Chiny.
ok. 660 Nieznany los państwa Samona po jego śmierci; być może trwa aż do powstania Państwa Wielkomorawskiego (830).
679 Chazarowie najeżdżają na państwo bułgarskie.
679 Część Bułgarów pod wodzą Kotraga osiedla się nad Wołgą, gdzie zakłada państwo zwane Bułgarią Kamską (do 1257).
679 – 681 Część Bułgarów pod wodzą Asparucha przekracza Dunaj. Doprowadza to do wojny z Bizancjum, w rezultacie której musi ono uznać istnienie państwa bułgarskiego.
VIII w. Szczyt ekspansji Słowian: od Menu po Peloponez.
VIII w. Pierwsze napisy w piśmie orchońskim, w języku starotureckim.
I połowa VIII w. Na czele Karantanii stoi książę Borut.
710 Arabowie najeżdżają na Samarkandę i rozbijają Kaganat zachodni.
711 Rozbicie państwa Wizygotów w Hiszpanii przez Arabów.
738 – 789 Książę Weletów Drogowit popiera Karola Młota w walce z Sasami.
742 – 848 Kaganat Ujgurski na obszarach Mongolii, częściowo Mandżurii, płn. Chin.
ok. 744 Księstwo Karantanii przyjmuje zwierzchność Bawarii, wraz z którą zostaje przyłączone do państwa Franków.
744 Koniec Kaganatu Turków Błękitnych po wojnie z Ujgurami.
748 – 751 Gorazd, pierwszy chrześcijański władca Karyntii (Karantanii); w chrystianizacji udział biorą mnisi irlandzcy.
775 – 785 Oguzowie zjawiają się w Transoksanii. Zachodnia część Syr-darii pozostaje w ich władaniu, podczas gdy wschodnią rządzą Karłukowie. W tym samym mniej więcej czasie Pieczyngowie (Peczenegowie, łac. Bessi, Bisseni, tur. Beçenek), związek plemion oguzyjskich, osiedlają się między dolną Wołgą a rzeką Ural (wówczas Jaik).
780 – 800 Višeslav, założyciel państwa serbskiego Raszan.
789 Książęta obodryccy Wilczan, Drożko, Sławomir i Czedróg walczą u boku Karola Wielkiego z Weletami i Sasami.
791 Wojna Franków z Awarami.
792 – 795 Wojna domowa w kaganacie awarskim.
793 Wikingowie plądrują Lindisfarne: początek najazdów i grabieży.
795 Nieznany z imienia tudun awarski chrzci się ze swymi poddanymi w Akwizgranie.
795 – 796 Karol Wielki rozbija Awarów.
797 Pierwsze powstanie Awarów przeciwko Frankom.
798 – 799 Zakończenie walk arabsko-chazarskich, Kaukaz granicą.
799 Drugie powstanie Awarów przeciwko Frankom.
ok. 800 – 850 W Gnieźnie rządzi dynastia Popielidów (ustanowiona przez Franków?).
800 Koronacja Karola Wielkiego na cesarza.
800 Chorwacja Dalmatyńska przyjmuje chrześcijaństwo (książę Višeslav).
ok. 800 Powstaje związek naddnieprzańskich Polan, pierwszy zalążek państwowości na Rusi.
802 – 803 Trzecie powstanie Awarów przeciwko Frankom.
803 Ostateczne złamanie oporu Awarów przez armię Karola Wielkiego.
804 – 807 Bułgarzy pod wodzą kagana Kruma podporządkowują sobie tereny Panonii na wschód od Dunaju.
805 Karol Wielki ustanawia limes sorabicus, granicę dzielącą Germanów od Słowian.
810 – 821 Książę chorwacki Borna; walczył po stronie Franków z Ljudevitem.
812 – 813 Opanowanie Tracji przez Bułgarów; w następnych latach postępująca asymilacja najeźdźców z ludnością słowiańską.
817 – 823 Książę chorwacki Ljudevit bezskutecznie próbuje obalić rządy frankońskie, tworząc Chorwację Posawską.
817 Frankowie znoszą księstwo Karantanii za udział w powstaniu Ljudevita.
818 – 848 Mojmir władcą Państwa Wielkomorawskiego w dorzeczu Morawy, Wagu i Nitry.
819 Chrystianizacja Chorwacji ze strony Rzymu.
822 Ostatnia wzmianka o posłach awarskich, kres odrębności politycznej; Awarowie ulegają asymilacji.
830 Mojmir przyjmuje chrzest z rąk biskupów niemieckich.
830 W Serbii rozprzestrzenia się chrześcijaństwo w wersji wschodniej.
838 Pierwsze organizacje państwowe na Rusi z oddziaływaniem czynnika normańskiego.
839 Węgrzy napadają na Słowian macedońskich osadzonych przez bułgarskiego chana Kruma u ujścia Dunaju.
843 Traktat w Verdun i podział monarchii Karola Wielkiego.
845 – 864 Trpimir I, założyciel pierwszej dynastii w Chorwacji Dalmatyńskiej.
846 – 870 Rościsław na tronie wielkomorawskim.
ok. 850 Piast Chościskowic obala dynastię Popielidów i wynosi syna Siemowita na tron książęcy w Gnieźnie. Następnie panują kolejno: Lestek, Siemomysł i Mieszko.
ok. 850 Ruryk w okolicach Nowogrodu.
850 Vlastimir, czwarty władca państwa serbskiego (ok. 835 – 850), odpiera atak bułgarski.
ok. 850 Mutimir, syn Vlastimira, przyjmuje chrzest od Chorwatów posawskich w obrządku łacińskim.
852 – 889 Władca bułgarski Borys; rezygnuje z tytułu kagana i przyjmuje słowiański tytuł kniazia.
855 Konstantyn (Cyryl) tłumaczy Biblię na język słowiański.
855 Nieudana próba interwencji wschodniofrankońskiej wobec Rościsława.
858 Askold i Dir, dwaj drużynnicy Ruryka, udają się z Nowogrodu do Kijowa.
860 – 861 Poselstwo Konstantyna do władcy chazarskiego.
860 Pierwszy atak Waregów na Konstantynopol (Miklagard).
862 Pierwszy najazd Węgrów na państwo wschodniofrankońskie.
862 Poselstwo Rościsława do cesarza bizantyjskiego Michała III, z prośbą o przysłanie misjonarzy.
862 Waregowie pod wodzą Ruryka obejmują tron w Nowogrodzie.
863 – 885 Misja wielkomorawska apostołów Słowian (do śmierci Metodego); chrzest Moraw (864 / 865).
863 – 880 Schizma Focjusza (konflikt Bizancjum z Rzymem).
864, 869 Najazdy frankońskie na Państwo Wielkomorawskie.
864/865 Kagan Borys podejmuje decyzję o chrystianizacji Bułgarii.
866/867 Pierwszy chrzest Rusi w wyniku akcji misyjnej Bizancjum; potem nawrót pogaństwa.
870 – 894 Świętopełk podstępem zdobywa władzę w Państwie Wielkomorawskim.
872 Władca czeski Borzywoj walczy z wojskami Ludwika Niemca.
874 Pokój w Ferheim i niepodległość Moraw; Czechy przyjmują morawskie zwierzchnictwo i chrzest.
878 Turcy Shātuó (zwani też Xuēyántuó, skr. Sart), ostatni potomkowie Hunów (a następnie Tiělè, jednej z grup Tūjué), osiedlają się w Ordosie. Ich potomkowie do dziś żyją w Kirgizji, Kazachstanie, Rosji i Chinach.
879 – 892 Książę chorwacki Branimir; wywalczył niezależność Chorwacji Dalmatyńskiej.
ok. 880 Węgrzy rozpoczynają pochód na zachód, w kierunku Niz. Węgierskiej.
ok. 880 Małopolska i Śląsk wchodzą prawdopodobnie w skład Wielkich Moraw Świętopełka.
880 Świętopełk oddaje swoje państwo pod opiekę papiestwu.
882 Oleg (Helgi, 879 – 912) przenosi stolicę z Nowogrodu do Kijowa.
889 Pieczyngowie po przegranej wojnie z Guzami (Uzami) zajmując tereny opuszczone przez Węgrów nad dln. Dunajem.
892 Węgrzy, Bułgarzy i Frankowie atakują Wielkie Morawy.
894 – 927 Wojna Bułgarów z Bizancjum.
894 Węgrzy pustoszą Panonię, a następnie się w niej osiedlają.
895 Czesi odrywają się od Wielkich Moraw.
905 – 959 Konstantyn Porfirogeneta, autor przekazów na temat Słowian.
906 Węgrzy pod wodzą Arpada doprowadzają Państwo Wielkomorawskie do ostatecznego upadku.
907 Węgrzy pokonują Bawarów pod Bratysławą.
907, 911 Wyprawy Olega na Bizancjum.
910 – 930 Tomislav, władca Chorwacji.
914 Pieczyngowie wspomagają Bizantyjczków w walkach z Bułgarami.
919 Oblężenie Konstantynopola przez Bułgarów.
921 Bułgaria podbija Serbię.
922 Nadwołżańscy Bułgarzy przyjmują islam.
925 Tomislav ogłasza się królem Chorwacji i jednoczy Chorwację Dalmatyńską i Posawską.
927 – 950 Serbia niezależna pod władzą Časlava Klonimirovića.
931 Henryk I najeżdża i chrzci Obodrytów.
932 Chazarowie zmuszają Alanów do porzucenia prawosławia.
934 Pieczyngowie wspomagają Bizantyjczków w walkach z Węgrami.
941, 944 Pieczyngowie uczestniczą w wyprawach księcia ruskiego Igora na Bizancjum.
945 – 957 księżna Olga jednoczy Ruś i przyjmuje chrześcijaństwo (955), drugi chrzest Rusi.
ok. 950 sojusz Bizancjum z Rusią przeciwko Bułgarom.
950 Według Konstantyna Porfirogenety królestwo Pieczyngów osiąga na zachodzie Seret.
955 klęska Węgrów nad rzeką Lech (na Lechowym Polu, pod Augsburgiem), zadana przez cesarza niemieckiego Ottona I.
957 – 972 Światosław próbuje podbić Bułgarię, walczy z napadami Pieczyngów.
960 – 992 Rządy Mieszka I.
965 Światosław korzystając z pomocy Pieczyngów niszczy Sarkel w Chazarii nad dln. Donem.
966 Mieszko przyjmuje chrzest od Czechów.
967 Pieczyngowie uczestniczą w wyprawie Światosława na Bułgarów.
968 – 971 Rozgromienie Bułgarów bałkańskich przez Światosława, sprzymierzeńca Bizancjum.
969 Światosław ostatecznie pokonuje Chazarów i niszczy Itil – ich stolicę w delcie Wołgi.
972 Chan pieczyński Kuria pokonuje i zabija Światosława nad Dnieprem.
972 – 973 Bizancjum opanowuje część państwa bułgarskiego, a także Serbię.
976 Księstwo Wielkiej Karantanii (Karyntii) utworzone przez cesarza Ottona II.
979 Chińczycy likwidują państwo Turków Shātuó w północnych Chinach.
979 – 1025 Na tronie bizantyjskim Bazyli II Bułgarobójca.
980 – 1015 Rządy Włodzimierza Wielkiego: całkowite zjednoczenie Rusi Kijowskiej, wyprawy na Polaków, Jaćwingów, Bułgarów Kamskich i Greków Krymskich, propagowanie kultów pogańskich.
981 Włodzimierz opanowuje Grody Czerwieńskie.
985 Włodzimierz zawiera przymierze z Torkami (plemię oguskie lub kipczackie, Torkilowie) i wyrusza na Bułgarię Kamską.
988 Ponowny chrzest Rusi Kijowskiej – Włodzimierz przyjmuje chrzest z Bizancjum.
ok. 1000 Odkrycie Ameryki przez Wikingów.
1008 Misja św. Brunona wśród Pieczyngów.
1018 Narzucenie zwierzchnictwa bizantyjskiego Bułgarii, a wkrótce potem Serbii i Chorwacji.
1019 – 1054 Rządy Jarosława Mądrego na Rusi.
1025 Bolesław Chrobry koronowany na króla Polski.
1036 Klęska Pieczyngów oblegających Kijów.
1038 Najazd czeskiego Brzetysława na Polskę; Kazimierz Odnowiciel przenosi stolicę do Krakowa.
ok. 1040 Serbia odzyskuje niezależność pod wodzą Stefana Wojsława.
ok. 1040 Pierwsze najazdy Seldżuków na tereny dzisiejszej Turcji, ówcześnie Bizancjum.
1041 – 1071 Pieczyng Samuel-Aba na tronie węgierskim.
1048 Pieczyngowie pustoszą Bułgarię, Trację i Macedonię.
1051 Pieczyngowie, Uzowie i Połowcy atakują Bizancjum.
1054 Ostateczny rozłam Bizancjum z kościołem zachodnim.
1055 Połowcy pod wodzą chana Bołusza zwyciężają Guzów i Pieczyngów i zawierają ugodę z Rusią.
1055 Pieczyngowie za zgodą Bizancjum osiedlają się w Dobrudży.
1060 Zwycięska wyprawa kniaziów ruskich przeciwko Torkom.
1061 Pierwszy napad Połowców na Ruś.
1063 Atak Turków Seldżuckich na Bizancjum i zajęcie przez nich większości Azji Mniejszej.
1064 Pieczyngowie uderzają na Konstantynopol.
1068 Połowcy atakują Węgry.
1068 Zwycięstwo Połowców nad Rusinami pod Ałtą.
1071 Bitwa pod Manzikertem (Bizancjum z Seldżukami).
1077 Michał koronowany na króla Serbii.
1078 Oleg Światosławowicz jako pierwszy wprowadza Połowców na ruską ziemię.
1085 Połowcy atakują Węgry.
1088 – 1089 Pieczyngowie najeżdżają Trację i zmuszają cesarza Aleksego do zawarcia pokoju.
1090 Pieczyngowie w porozumieniu z Seldżukami atakują Bizancjum, podchodzą pod Konstantynopol.
1091 Zjednoczone siły bizantyjsko-połowieckie (Bonjak i Tugorkan) zadają klęską Pieczyngom pod Lebunion.
1093 Połowcy pustoszą ziemie ruskie i zwyciężają w bitwie nad Dnieprem.
1094 Pokój pomiędzy kniaziem Światopełkiem i Połowcami.
1094 Oleg z Połowcami łupią okolice Czernihowa.
1094 Połowcy wspomagając pretendenta do tronu bizantyjskiego najeżdżają Grecję.
1095 Włodzimierz Monomach wzywa na rozmowy i zdradziecko zabija chana połowieckiego Itlara.
1096 Chan połowiecki Bonjak pod Kijowem.
1097 Chan połowiecki Bonjak uczestniczy w bitwie ruskich kniaziów z Węgrami nad Wjarem k. Przemyśla.
1097 Ostatni król chorwacki ginie w bitwie nad Kupą.
1102 Utrata niezależności przez Serbię; unia Chorwacji z Węgrami.
1103 Pierwszy wspólny pochód ruskich kniaziów na Połowców.
1115 – 1234 Dynastia Jīn w Mandżurii, założona przez Dżurdżenów, lud mandżurski (chiń. Nǚzhēn).
1115 Połowcy pobici przez Włodzimierza Monomacha przestają być groźbą dla Rusi.
1117 Połowcy gromią Pieczyngów i Torków pod Białą Wieżą nad Donem.
1121 Włodzimierz Monomach wypędza z ziem ruskich Berendejów, Torków i Pieczyngów.
1122 Pieczyngowie atakują ziemie Bizancjum i ulegają całkowitej zagładzie.
1139 – 1147 Dżurdżeni podbijają plemiona mongolskie w Pamirze.
1154 – 1222 Państwo Połowców w płd. Rosji.
1162 Narodziny Temudżyna wg tradycji mongolskiej.
1168 Spalenie ostatniego pogańskiego sanktuarium w Europie, świątyni Świętowita na Rugii (przez duńskiego króla Waldemara I).
1170 Mścisław Izjasławicz dowodzi wyprawą ruskich kniaziów na przydnieprowskich Połowców.
1172 Pokój między połowieckimi chanami i kniaziami ruskimi Rościsławem i Glebem.
1174 Wyprawa chana Konczaka na księstwo perejasławskie i jego klęska w bitwie z Igorem Światosławowiczem.
1180 Udział połowieckich chanów Konczaka i Kobjaka w walkach wewnętrznych na Rusi.
1182 Temudżyn przyjmuje tytuł Czyngis-chan.
1183 Rozgrom Połowców pod Iwan-Wojniem, śmierć chana Kobjaka.
1185 Nieudana wyprawa Igora na Połowców i odwetowa wyprawa Konczaka i Gzaka na Ruś.
1187 Wielka wyprawa kniaziów ruskich na naddpieprzańskich Połowców.
1187 Bułgaria odzyskuje niepodległość na ok. 200 lat, do pojawienia się Turków.
1196 – 1206 Temudżyn jednoczy Mongołów.
1202 Kniaź Ruryk z Połowcami gromi księstwo halickie.
1202 Ostatnie wzmianki o Pieczyngach w źródłach ruskich.
1217 Odrodzenie serbskiego państwa i koronacja Stefana Nemanjića; zwycięstwo prawosławia w Serbii.
1223 Klęska Rusinów i Połowców w bitwie z siłami mongolsko-tatarskimi nad Kałką.
1227 Śmierć Czyngis-chana.
1228 Połowcy pustoszą księstwo halickie.
1235 Mongołowie wyruszają na Zachód.
1236 Mongołowie pod wodzą Batu-chana zdobywają Bułgar (Bułgarię Kamską lub Nadwołżańską).
1237 Połowcy z chanem Kotjanem uciekają na Węgry, gdzie osiedlają się i asymilują z ludnością miejscową.
1241 Bitwa pod Legnicą, najazd mongolski na Polskę i Węgry.
1324 – 1360 Następca Osmana, Orchan, wypiera Bizantyjczyków niemal z całej Anatolii.
1389 Bitwa na Kosowym Polu: sułtan Murad I zwycięża siły Serbów, Bułgarów, Bośniaków i Czarnogórców.
1389 – 1402 Sułtan Bajazyt I umacnia panowanie osmańskie w Anatolii. Dwa razy próbuje oblegać Konstantynopol, lecz przeszkadzają mu najazdy Mongołów pod wodzą Timura Chromego.
1404 Na wyspie Rugia umiera ostatnia mieszkanka władająca językiem słowiańskich Ranów.
1431 Ostateczny kres państwa nadwołżańskich Bułgarów (1438 – chanat kazański, 1552 – włączony do Rosji).
1453 Janczarzy sułtana Mehmeda II zdobywają Konstantynopol. Koniec średniowiecza, początek ery nowożytnej.
ok. 1800 Ili Turki, spokrewnieni z Uzbekami, przypuszczalnie pozostałość dawnych Czagatajów, emigrują z Kotliny Fergańskiej do Chin w okolice Kuldży (Xinjiang).

Podobne artykuły


40
komentarze: 27 | wyświetlenia: 35216
19
komentarze: 9 | wyświetlenia: 8045
35
komentarze: 21 | wyświetlenia: 7431
22
komentarze: 7 | wyświetlenia: 3355
21
komentarze: 7 | wyświetlenia: 2031
20
komentarze: 12 | wyświetlenia: 3119
14
komentarze: 3 | wyświetlenia: 2682
123
komentarze: 51 | wyświetlenia: 137629
58
komentarze: 26 | wyświetlenia: 13560
12
komentarze: 14 | wyświetlenia: 6882
31
komentarze: 10 | wyświetlenia: 347835
27
komentarze: 10 | wyświetlenia: 25269
23
komentarze: 16 | wyświetlenia: 31211
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy






Śląsk w najstarszych znanych źródłach pojawia się jako Slezia lub Slesia. Po czesku to Slezko. Po niemiecku to Schlesien (Szlezjen). Skąd więc przypuszczenie, że od Silingów (Niemiec przeczyta Zil-) pochodzi nazwa Śląska? Wątpliwe, by zil- przekształciło się w szle-, czy ślą-.



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2017 grupa EIOBA. Wrocław, Polska