Login lub e-mail Hasło   

„Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć…… "- Edward Stachura

"Wędrówką jedna życie jest człowieka..."
Wyświetlenia: 4.510 Zamieszczono 04/03/2010

Edward Stachura, na świat przyszedł w rodzinie polskich imigrantów.

Miejsce urodzenia poety to Charvieu we Francji.

Dzieciństwo spędził częściowo we Francji, a później w Polsce.

Studiował romanistykę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Po jakimś czasie przeniósł się do stolicy.

Stachura zadebiutował na łamach czasopisma „Kontrasty” w 1956 roku.

Edward Stachura miał duszę podróżnika, wiele podróżował co wyrobiło mu opinię „cygana”.

Dużą popularność przyniosło mu „tułacze” życie, umiejętność gry na gitarze i uprawianie poezji śpiewanej.

Zmarł 24.04.1937 roku w wyniku śmierci samobójczej.


     Stachura w swoich wierszach najczęściej poruszał wątek nieszczęśliwej miłości. Miłości, która rani, jest beznadziejna. Jego poezja dzieli się niejako na dwie części. Z jednej strony mamy wiersze o miłości, pełne bólu egzystencjonalnego, żalu, tęsknoty, z drugiej strony mamy wiersze napawające energią, motywujące, pokazujące że świat nie jest taki zły jakby się wydawało.

Na czym polega fenomen tego poety?

Patrząc na jego utwory można doszukać się sprzeczności- z jednej strony ukazuje życie jako mroczne, bezsensowne, złożone z pozorów, bólu oraz cierpienia, a za chwilę pokazuje że życie jest piękne, że warto żyć, warto walczyć.

Całokształt jego twórczości to samo życie. Każdy człowiek doświadcza poczucia beznadziei przeplatanego z doświadczaniem radości i piękna swojego życia.

Myślę, że ludzie czytając jego poezję odnajdują samych siebie.

Stachura świetnie potrafił przekazać każde najdrobniejsze uczucie, jakiego doświadczał.

Jego poezja jest pełna dylematów jakie na co dzień przeżywa każdy człowiek.

Poeta fenomenalnie potrafił przekazać to, co się działo z nim i jego duszą w momencie pisania każdego utworu.

Jest to poeta w twórczości którego każdy znajdzie coś dla siebie.

Jest on najbliższy mojemu sercu , ponieważ pisze o życiu, o tym czego każdy z nas w nim doświadcza.

Pragnę przedstawić parę wybranych przeze mnie utworów tego poety, myślę że warto się z nimi zapoznać.

 

Wędrówką jedną życie jest człowieka

Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie wciąż,
Dalej wciąż,
Dokąd? Skąd?
Dokąd! Skąd!
Dokąd! Skąd!

Jak zjawa senna życie jest człowieka;
Zjawia się,
Dotknąć chcesz,
Lecz ucieka?
Lecz ucieka !
Lecz ucieka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

Wędrówką jedną życie jest człowieka;
Idzie tam,
Idzie tu,
Brak mu tchu ?
Brak mu tchu !
Brak mu tchu !

Jak chmura zwiewna życie jest człowieka!
Płynie wzwyż,
Płynie w niż!
Śmierć go czeka?
Śmierć go czeka !
Śmierc go czeka !

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił,
Będę szedł! Będę biegł!
Nie dam się!

To nic! To nic! To nic!
Dopóki sił
Jednak iść! Przecież iść!
Będę iść!

 

Banita

 

Oto wypędzam szatana.
Oto wypędzam anioła.
Wypędzam z serca obu ich,
Ich obu, co często są jednym.
Niech przyjdzie mi samemu żyć
O skrzydłach własnych i rdzewnych.
Niech przyjdzie mi samemu żyć
O skrzydłach własnych i rdzewnych. 
 
 
I wypędziłem szatana.
I wypędziłem anioła.
A w serce moje wstąpił wiatr
I tam on zamieszkał i szumi.
A domem moim stał się las,
Nad lasem biją pioruny.
A domem moim stał się las,
Nad lasem biją pioruny.
 
 
Ciężko jest żyć bez szatana.
Ciężko jest żyć bez anioła.
Banita boski to mój los,
Lecz nie ja go sobie wybrałem;
To ona mi wybrała go:
Dziewczyna, którą ubóstwiałem.
To ona mi wybrała go:
 
Dziewczyna, którą ubóstwiałem.

Czas płynie i zabija rany

 

 Posłuchaj, porzucony przez nią,
Nieznany mój przyjacielu:
W rozpaczy swojej
Nie wychodź na balkon, nie wychodź,
Do bruku z góry nie przychodź, nie przychodź,
Na smugę cienia nie wbiegaj,
Zaczekaj, trochę zaczekaj!

Poczekaj, porzucona przezeń,
Nieznana mi przyjaciółko:
W rozpaczy swojej
Nie wychodź na balkon, nie wychodź,
Do bruku z góry nie przychodź, nie przychodź,
Na smugę cienia nie wbiegaj,
Zaczekaj, trochę zaczekaj!

Przysięgam wam, że płynie czas!
Że płynie czas i zabija rany!
Przysięgam wam, przysięgam wam,
Przysiegam wam, że płynie czas!
Że zabija rany - przysięgam wam!

Tylko dajcie mu czas,
Dajcie czasowi czas.
(Zwólcie czarnym potoczyc się chmurom
Po was, przez was i między ustami,
I oto dzień przychodzi, nowy dzień,
One już daleko, daleko za górami!)
Tylko dajcie mu czas,
Dajcie czasowi czas,
Bo bardzo, bardzo,
Bardzo szkoda
Byłoby nas!

 

 

 Jak


jak po nocnym niebie sunące
białe obłoki nad lasem
jak na szyi wędrowca apaszka
szamotana wiatrem
jak wyciągnięte tam powyżej gwiaździste ramiona wasze
a tu są nasze,
a tu są nasze,
jak suchy szloch w tę dżdżystą noc
jak winny- li- niewinny sumienia wyrzut
że się żyje
gdy umarło tylu tylu tylu
jak suchy szloch w tę dżdżystą noc
jak lizać rany celnie zadane
jak lepić serce w proch potrzaskane
jak suchy szloch w tę dżdżystą noc
pudowy kamień, pudowy kamień
ja na nim stanę, on na mnie stanie
on na mnie stanie, spod niego wstanę
jak suchy szloch w tę dżdżystą noc
jak złota kula nad wodami
jak świt pod spuchniętymi powiekami
jak zorze miłe, śliczne polany
jak słońca pieśń jak garb swój nieść
jak do was, siostry mgławicowe
ten zawodzący śpiew
 
jak biec do końca,
potem odpoczniesz,
potem odpoczniesz
cudne manowce,
cudne manowce,
cudne
cudowne manowce

 

Życie to nie taatr


Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
To jest gra!

Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;
Życie to nie tylko kolorowa maskarada;
Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;
Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja --- teatry to są dwa.
Ty i ja!

Ty --- ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wnosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle.
Bo ty grasz!

Ja --- duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem, tylko ty!
-- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- --
Dzisiaj bankiet u artystów, ty się tam wybierasz;
Gości będzie dużo, niedostępna tyraliera;
Flirt i alkohole, może tańce będą też,
Drzwi otwarte potem zamkną się.
No i cześć!

Wpadnę tam na chwilę, zanim spuchnie atmosfera;
Wódki dwie wypiję, potem cicho się pozbieram;
Wyjdę na ulicę, przy fontannie zmoczę łeb;
Wyjdę na przestworza, przecudowny stworzę wiersz.
Ty i ja --- teatry to są dwa.
Ty i ja!

Ty --- ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wnosisz brwi.
I nie zaraźliwy wcale jest twój śmiech.
Bo ty grasz!

Ja --- duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz gdy śmieję się, to w krąg śmieje się świat!




Podobne artykuły


11
komentarze: 32 | wyświetlenia: 626
11
komentarze: 40 | wyświetlenia: 650
10
komentarze: 7 | wyświetlenia: 726
10
komentarze: 5 | wyświetlenia: 611
10
komentarze: 1 | wyświetlenia: 641
10
komentarze: 8 | wyświetlenia: 868
9
komentarze: 0 | wyświetlenia: 417
9
komentarze: 0 | wyświetlenia: 408
9
komentarze: 7 | wyświetlenia: 679
9
komentarze: 20 | wyświetlenia: 570
9
komentarze: 4 | wyświetlenia: 662
9
komentarze: 12 | wyświetlenia: 582
9
komentarze: 34 | wyświetlenia: 455
9
komentarze: 18 | wyświetlenia: 494
9
komentarze: 1 | wyświetlenia: 434
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy





Jeszcze tylko z YouTuba parę piosenek, np tu autor śpiewa: http://www.youtube.com/watch?v(...)rz90_TU i mamy prawdziwe spotkanie ze Stachurą, a tu jest "Życie to nie Teatr:" http://www.youtube.com/watch?v(...)80KrkOE

Tacy jak on nie umierają naprawdę

  Ivi,  05/03/2010

dokładnie
Dodam jeszcze że z poezja śpiewaną Edwarda Stachury spotkać się można słuchając utworów Starego Dobrego Małżeństwa
Polecam
Dziękuję za linki:)

  Ivi,  05/03/2010

http://www.youtube.com/watch?v(...)9t5CHIU - przepiękne zarówno słowa jak i muzyka

Dziękuję Ci za Stachurę.Podziwiam umiejętności przekazu poezji innym.Pozdrawiam

  Ivi,  13/03/2010

Stachura jest świetny:)

Dziękuję Ci za przypomnienie postaci i twórczości E. Stachury. Zaczytywałem się nim już jako nastolatek. A z wielu różnych wersji śpiewanych jego utworów najbardziej podobały mi się interpretacje Jacka Różańskiego do muzyki J. Satanowskiego, np.
http://www.youtube.com/watch?v(...)related
http://www.youtube.com/watch?v(...)u6iiz_I



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska