Login lub e-mail Hasło   

Brakujący element

Macie czasem takie uczucie, że wszystko gra i układa się świetnie i macie składny plan na resztę życia...gdy nagle pojawia się COŚ i już wiecie, że jest to brakujący element ...
Wyświetlenia: 1.407 Zamieszczono 24/10/2010

 

Późnym wieczorem, przy kawie, zmęczona pracą, powoli popadałam w jeden z tych, tak dobrze znanych mi już  z  przeszłości stan bylejakości. Taki stan, gdy "wszystko jest ok", ale jakoś się tego nie czuje. Gdy dzień jest podobny do poprzedniego, ale jakby gorszy. A może właściwie taki sam? Kto wie? W pewnym momencie w korowodzie dni, przestajemy mierzyć ich wartość i oceniać znaczenie. Dni są faktem dokonanym, aktualnym stanem bytu. I tyle.

 

 

 

I tak błądząc po internecie nagle widzę coś pięknego, coś niezwykłego, coś tak bliskiego mi i utraconego. Coś, co wiele lat temu dodawało skrzydeł i unosiło wysoko w przestworza. Coś, co zawsze było źródłem niezmąconej radości. To coś objawiło mi się dziś ni stąd ni zowąd, na kanale Youtube i zabłysnęło łzą wzruszenia. To coś pojawiło się, wywołując lawinę pięknych emocji, i  mistyczny klimat. Nagle stanęło przed mymi oczami i stało się jasne, że jest to brakujący element mojego życia. Brakujący element mojego  "Ja", fragment  duszy, który odkryłam w wieku "nastu" lat i  zgubiłam chwilę później. I nagle z całą stanowczością zrozumiałam, że bez tego elementu, nic już nie będzie takie samo

Mimo, że nie zdradzę, co było tym brakującym elementem, wiem, że teraz całość jest bardziej cała, a ja jestem bardziej sobą. I że w jakimś sensie w tym elemencie i jego spójności z resztą, wypełnia się moje Ja, wypełnia się moje przeznaczenie i cel.

Takie momenty sa wyjątkowe, metafizyczne i zdarzają się średnio raz na życie. I takich olśnień, a szczególnie uświadamiania ich sobie, życze Wam wszystkim. Bo nie ma nic lepszego niż w spokoju i monotonni swoich dni, lub też szaleństwie i burzy codzienności, odnajdywać fragmenty swojej duszy. Niematerialne ułamki piękna, z którego mocą i siłą przeżywamy swój los.

Teraz, jak tak sobie siedzę szczęśliwa mym odkryciem, wiem że nie odpuszczę i tego elementu nie zgubię. Będę go realizować, tworzyć, codziennie od nowa.

Jaki człowiek mógłby bowiem odrzucić cząstkę siebie, znalazłszy ją tak przypadkiem? I na czym polega życie, jeśli nie na kompletowaniu tych części? By u kresu życia zrozumieć, uwierzyć i zobaczyć.

 

Pozdrawiam Was cieplutko:-)

Podobne artykuły


25
komentarze: 55 | wyświetlenia: 7703
93
komentarze: 27 | wyświetlenia: 21390
39
komentarze: 14 | wyświetlenia: 3712
36
komentarze: 8 | wyświetlenia: 17439
34
komentarze: 15 | wyświetlenia: 1718
35
komentarze: 17 | wyświetlenia: 19807
31
komentarze: 82 | wyświetlenia: 3413
31
komentarze: 27 | wyświetlenia: 4492
30
komentarze: 5 | wyświetlenia: 8309
29
komentarze: 37 | wyświetlenia: 4332
21
komentarze: 7 | wyświetlenia: 7424
20
komentarze: 6 | wyświetlenia: 2922
18
komentarze: 5 | wyświetlenia: 4872
16
komentarze: 18 | wyświetlenia: 7712
 
Autor
Artykuł



  Elba,  29/10/2010

Każdy z nas jest też takim brakującym elementem w układance świata, maleńkim puzzlem, bez którego obraz świata zawsze będzie niekompletny.

:-)
I dobrze by było uświadomić osobom, które się smucą i nie doceniają, że dla wszechświata są tak ważne, ze są wpisane w jakiś "plan":)

No cóz .. Jestes Słoneczkiem. Pozdrawiam Sedecznie. Pieknie napisane - delikatnie i z tajemnicą - bardzo kobiece. Jutro " zaplusuje" - dzisiaj juz Eioba nie pozwala... Ogranicza uczucie? - ciekawe. Kazde ograniczenie radosci to absurd.. ale moze chodzi o dawkowanie... "nie od razu miła nie od razu".. Buziak



Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska