Login lub e-mail Hasło   

Tajemny dziennik Admirała Byrda

Czy na Biegunie Północnym istnieją wejścia do tajnych baz?
Wyświetlenia: 2.342 Zamieszczono 20/11/2014


 Jeżeli Tajemny dziennik Admirała
Byrda jest autentyczny, to jedno z wejść do podziemnego świata jest na 141 stopniu długości
geograficznej wschodniej i 84,4 stopniu szerokości geograficznej północnej.
Admirał Richard Eretyn Byrd wywodził się z jednej z najlepszych
rodzin w Wirginii. Jeden z członków jego rodziny założył w 1737 roku
Richmond, stolicę Wirginii.
Urodził się 24 października 1888 roku w Winchester (Wirginia)
Uczęszczał najpierw do szkół w swoim mieście rodzinnym. Wkrótce
okazało się, że płynie w nim krew poszukiwacza przygód. Już w wieku
12 lat przedsięwziął podróż dookoła świata. Ostatecznie ukończył szkołę
wojskową w Wirginii i wstąpił do akademii morskiej, gdzie w 1912 roku
otrzymał dyplom. Trzy lata później jako 27 letni oficer marynarki ożenił
się z dziewczyną z dystyngowanej rodziny z Nowej Anglii, gdzie
wówczas wraz ze swoją rodziną mieszkał.
W czasie II wojny światowej Byrd dowodził amerykańską marynarką na kanadyjskich wodach.
W 1922 roku został mianowany na stopień komandora-porucznika w stanie spoczynku. Zdecydował
się wówczas całkowicie poświęcić badaniom nad biegunami polarnymi.
W roku 1926 przeleciał pierwszy raz nad biegunem północnym, a w czerwcu następnego roku
przedsięwziął dramatyczny lot transatlantycki z Nowego Jorku do Ver-sur-Mer w Normandii. 6000
kilometrów przebył w 46 godzin. Byrd przewodził też wyprawom na Arktykę, a w roku 1929 za
swoje zasługi został awansowany na stopień kontradmirała. Jednak swoje największe odkrycia miał
dopiero przed sobą. W 1947 roku wleciał 2700 kilometrów w otwór ziemi na biegunie północnym.
Dziewięć lat później, 13 stycznia 1956 roku uczynił to samo na biegunie południowym. Tym razem
jednak wleciał 3700 kilometrów do wnętrza ziemi. Zmarł 2 marca 1957 roku nie doczekawszy się
oficjalnej publikacji swoich dzienników.
(luty-marzec 1947 r.)
Przelot badawczy nad Biegunem Północnym (Wewnętrzna Ziemia – mój tajemny dziennik)
Dziennik ten pisać muszę w tajemnicy i skrytości. Dotyczy on mego przelotu nad Arktyką w
dniu dziewiętnastego lutego tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku.
Przychodzi taki czas, gdy człowieczy racjonalizm przestaje
cokolwiek znaczyć i kiedy zaakceptować trzeba
nieuniknioną Prawdę! Gdy piszę te słowa, nie wolno mi
ujawniać nikomu poniższej dokumentacji... być może nie
ujrzy ona nigdy światła dnia i nie pozna go opinia
publiczna, muszę jednak spełnić swój obowiązek i
wszystko zanotować, aby wszyscy mogli to pewnego dnia
przeczytać. W świecie pełnym zachłanności i wyzysku
przez niektórych ludzi nie można powstrzymywać tego, co
stanowi prawdę.
DZIENNIK POKŁADOWY: LOT Z BAZY NAD ARKTYKĘ, 19/02/1947 R.
Godzina 06.00 Zakończono wszystkie przygotowania do naszego lotu na północ i startujemy z
pełnymi zbiornikami paliwa o 06.10.
Godzina 06.20 Mieszanka paliwa w prawym silniku zdaje się zbyt bogata, dokonano poprawek i
oba silniki Pratt & Whittney pracują równo.
Godzina 07.30 Kontakt radiowy z bazą. Wszystko w porządku, odbiór normalny.
Godzina 07.40 Zauważono niewielki wyciek oleju w prawym silniku, jednakże wskaźnik ciśnienia
oleju zdaje się pracować normalnie.
Godzina 08.00 Niewielka turbulencja z kierunku wschodniego na wysokości 2321 stóp [ok. 705
metrów], skorygowałem do 1700 stóp [ok. 515 metrów], turbulencji nie stwierdza się, lecz wzmaga
się tylny wiatr, dokonałem więc niewielkich poprawek w ustawieniu dławika i samolot sprawuje się
świetnie.
Godzina 08.15 Kontakt radiowy z bazą, sytuacja w normie.
Godzina 08.30 Ponownie pojawiły się turbulencje, zwiększam wysokość do 2900 stóp [ok. 885
metrów] i znów doskonałe warunki lotu.
Godzina 09.10 Pod nami wielkie połacie lodu i śniegu, zauważam plamy o żółtawym zabarwieniu,
które rozciągają się liniowo. Zmieniam kierunek lotu w celu dokładniejszego przyjrzenia
się tym kolorowym wzorom, zauważam także barwę czerwonawą czy liliową. Robię dwa pełne
okrążenia nad tym rejonem i powracam do kierunku wyznaczonego przez kompas. Ustalam
ponownie położenie z bazą i przekazuję informację o zabarwieniu lodu i śniegu poniżej.
Godzina 09.10 Zarówno kompas magnetyczny, jak i żyrokompas zaczynają wirować i drgać, nie
jesteśmy w stanie utrzymać kierunku opierając się na wskazaniach przyrządów. Orientujemy się
według kompasu słonecznego, ale wszystko zdaje się być w porządku. Przyrządy najwyraźniej
reagują powolnie i z opóźnieniem, ale nic nie wskazuje na oblodzenie!
Godzina 09.15 W pewnej odległości dostrzegam coś, co chyba jest górami.
Godzina 09.49 Upłynęło 29 minut lotu od pierwszej obserwacji gór i nie jest to złudzenie. Są to
góry, składające się z niewielkiego łańcucha, których nigdy wcześniej nie widziałem!
Godzina 09.55 Zmiana wysokości do 2950 stóp [około 900 metrów]. Znów doświadczamy
silnych turbulencji.
Godzina 10.00 Przecinamy niewielki łańcuch górski i – o ile jesteśmy w stanie stwierdzić –
nadal lecimy na północ. Za górami znajduje się najwyraźniej dolina z niewielką rzeką czy też
strumieniem, płynącym w jej środkowej części. Pod nami nie powinno być żadnej zielonej doliny!
Coś tu jest z pewnością nie tak i dzieje się tu coś bardzo dziwnego! Powinniśmy znajdować się nad
lodem i śniegiem! Z lewej burty widać olbrzymie lasy, porastające górskie zbocza. Nasze
instrumenty nawigacyjne wciąż wirują, żyroskop waha się w przód i w tył!
Godzina 10.05 Zmniejszam wysokość do 1400 stóp [około 425 metrów] i wykonuję ostry skręt
w lewo, aby lepiej przyjrzeć się dolinie pod nami. Jest zielona i porośnięta mchami lub gęsto zbitą
trawą. Światło wydaje się tu inne. Nie widzę już słońca. Jeszcze raz skręcamy w lewo i zauważamy
pod nami coś, co chyba jest jakimś zwierzęciem. Zdaje się, że to słoń! NIE!!! Bardziej przypomina
mamuta! To niewiarygodne! A jednak, jest tu! Zmniejszam wysokość do 1000 stóp [około
305 metrów] i biorę lornetkę, aby lepiej przyjrzeć się zwierzęciu. Potwierdzam – to zwierzę z
pewnością podobne jest do mamuta! Składam raport do bazy.
Godzina 10.30 Napotykamy coraz więcej wzgórz o zielonych zboczach. Miernik zewnętrznej
temperatury wskazuje 74 stopnie Fahrenheita [około 23 stopni Celsjusza]! Lecimy dalej zgodnie z
wyznaczonym kierunkiem. Przyrządy nawigacyjne zdają się teraz pracować normalnie. Zadziwia
mnie ich zachowanie. Próbuję połączyć się z bazą. Radio nie działa!
Godzina 11.30 Krajobraz pod nami jest bardziej płaski i zwyczajny (jeśli wolno mi tak powiedzieć).
Przed nami dostrzegamy coś, co wygląda jak miasto!!!! To niemożliwe! Samolot zdaje się
lekko płynąć. Przyrządy przestały działać!! Mój BOŻE!!! Po obu stronach samolotu widzimy
dziwne pojazdy. Gwałtownie się zbliżają! Mają kształt dysku i błyszczą. Są teraz wystarczająco
blisko, by dostrzec znajdujące się na nich znaki. To rodzaj swastyki!!! To fantastyczne. Gdzież
jesteśmy?! Co się stało? Znów ciągnę za manetki. Nie reagują!!!! Schwytała nas jakaś niewidzialna
siła!
Godzina 11.35 Nasze radio trzeszczy i słyszymy głos, mówiący po angielsku z niewielkim
akcentem nordyckim lub germańskim! Wiadomość brzmi: „Witamy, panie Admirale, w naszym
królestwie. Sprowadzimy pana na ziemię za dokładnie siedem minut! Proszę się odprężyć, jest pan
w dobrych rękach”. Zauważam, że silniki naszego samolotu przestały pracować! Samolot znajduje
się pod jakąś przemożną kontrolą i sam skręca. Przyrządy kontrolne są bezużyteczne.
Godzina 11.40 Otrzymujemy kolejną wiadomość radiową. Rozpoczynamy właśnie podchodzenie
do lądowania i za chwilę samolot leciutko się chwieje i rozpoczyna zejście, jakby schwytany w
jakąś wielką windę! Ruch w dół jest niemal niezauważalny, a dotknięciu ziemi towarzyszy zaledwie
maleńki wstrząs!
Godzina 11.45 Dokonuję ostatniego, pospiesznego wpisu do dziennika pokładowego. Ku naszemu
samolotowi zbliża się pieszo kilku mężczyzn. Są wysocy i mają blond włosy. W oddali
widać wielkie, błyszczące miasto, pulsujące wszystkimi kolorami tęczy. Nie wiem, co się teraz
zdarzy, ale nie widzę, by przybysze mieli ze sobą jakąś broń. Słyszę, jak jakiś głos woła mnie po
nazwisku i każe otworzyć drzwi do luku bagażowego. Tak też robię. KONIEC WPISU.
Od tego miejsca wszystkie kolejne wydarzenia spisuję z pamięci. Wszystko to wymyka się
wyobraźni i zdawać by się mogło szaleństwem, gdyby nie wydarzyło się naprawdę.
Zabierają operatora radia i mnie z samolotu i szykują serdeczne powitanie. Stajemy na
przypominającym platformę pojeździe bez kół! Z wielką prędkością przenosi nas ku błyszczącemu
miastu. Gdy się zbliżamy widzę, że zdaje się być zrobione z krystalicznego materiału. Wkrótce
przybywamy do dużej budowli, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem. Wyglądało, jakby właśnie
zeszło z deski kreślarskiej Franka Lloyda Wrighta [Frank Lloyd Wright – jeden z najwybitniejszych
amerykańskich architektów, propagujący idee organicznej (a więc pozostającej w zgodzie z
przyrodą) architektury, organicznej edukacji oraz zachowania środowiska naturalnego], albo raczej
pochodziło ze sceny w filmie o Bucku Rogersie [Pułkownik Buck Roger – bohater znanego w USA
serialu science-fiction, którego akcja toczy się w XXV wieku] !! Podają nam jakiś ciepły napój,
którego smaku nie daje się porównać do niczego, co kiedykolwiek w życiu kosztowałem. Jest
wyborny. Po mniej więcej dziesięciu minutach dwóch z naszych gospodarzy przyszło do naszych
pokojów i powiedziało, że mam im towarzyszyć. Nie mam wyboru i muszę ich słuchać. Zostawiam
swego radiooperatora; przechodzimy kawałek i wchodzimy do czegoś, co przypomina windę. Przez
jakiś czas zjeżdżamy w dół, maszyna zatrzymuje się, a drzwi cichutko podnoszą się w górę!
Idziemy następnie długim korytarzem, rozświetlonym różowej barwy światłem, które zdaje się
emanować z samych ścian! Jedna z istot każe się nam zatrzymać przed wielkimi drzwiami. Nad
drzwiami znajduje się inskrypcja, której nie potrafię odczytać. Wielkie drzwi bezgłośnie się
otwierają i zostaję poproszony o wejście. Jeden z mych gospodarzy mówi:
– Nie bój się, Admirale, będziesz miał audiencję u Mistrza....
Wchodzę do środka, a moje oczy muszą przywyknąć do
przepięknych barw, które wydają się wypełniać cały pokój. Potem
zaczynam dostrzegać otoczenie. Me oczy przywitał najpiękniejszy
widok w całym mym życiu. W istocie jest on zbyt piękny i cudowny,
bym potrafił go opisać. Jest wspaniały i delikatny. Nie sądzę,
by w jakimkolwiek ludzkim języku istniało wyrażenie, które
potrafiłoby oddać go wiernie ze szczegółami! Moje myśli
przerywa serdeczny, ciepły, głęboki i melodyjny głos:
– Serdecznie witam w naszym królestwie, Admirale.
Zauważam mężczyznę o delikatnych rysach, na którego twarzy lata odcisnęły już swe piętno.
Siedzi przy długim stole. Pokazuje, bym usiadł na jednym z krzeseł. Potem łączy razem koniuszki
palców u rąk i uśmiecha się. Znów łagodnie przemawia, mówiąc co następuje.
– Admirale, pozwoliliśmy panu wlecieć tu, gdyż ma pan szlachetny charakter i jest pan dobrze
znany w Świecie na Powierzchni.
– W Świecie na Powierzchni? – wykrztuszam, niemal się dławiąc.
– Tak – odpowiada Mistrz z uśmiechem – jest pan w domenie Arian, w Wewnętrznym Świecie.
Nie opóźnimy znacznie pańskiej misji i zostanie panu przydzielona eskorta, która odprowadzi pana
z powrotem na powierzchnię i jeszcze jakiś odcinek. Teraz jednak, Admirale, powiem panu, czemu
został pan tu wezwany. Nasze zainteresowanie wami zaczęło się w dniu, gdy wasza rasa dokonała
eksplozji pierwszych bomb atomowych nad Hiroszimą i Nagasaki w Japonii. To właśnie w tym
pełnym niepokoju czasie wysłaliśmy do świata powierzchniowego nasze latające maszyny,
„Flugelrady”, aby sprawdzić, co zrobiła wasza rasa. Oczywiście to już historia, Admirale, muszę
jednak mówić dalej. Widzi pan, nigdy wcześniej nie mieszaliśmy się do wojen toczonych przez
waszą rasę, do waszego barbarzyństwa, teraz jednak musimy, albowiem nauczyliście się igrać z
pewną energią, która nie jest przeznaczona dla ludzi, a mianowicie z energią atomową. Nasi
emisariusze dostarczyli już odpowiednie przekazy waszym władcom, lecz ci ostatni nie słuchają.
Teraz został wybrany pan, by świadczyć, że nasz świat istnieje naprawdę. Widzi pan, Admirale,
nasza Kultura i Nauka o wiele tysięcy lat wyprzedzają waszą.
Przerwałem:
– Lecz co to ma wspólnego ze mną, Panie?
Oczy Mistrza zdawały się przenikać do głębi mój umysł, a kiedy już przyjrzał mi się dobrze, po
kilku chwilach odparł:
– Wasza rasa osiągnęła już punkt bez wyjścia, albowiem są wśród was tacy, którzy raczej
zniszczą cały wasz świat, niż zrzekną się swej władzy, którą, jak sądzą, posiadają...
Przytaknąłem, a Mistrz kontynuował:
– W roku 1945 i później, próbowaliśmy skontaktować się z waszą rasą, lecz nasze wysiłki
spotkały się z wrogością, a do naszych Flugelradów strzelano. Tak, ścigały je nawet wściekle i
zaciekle wasze myśliwce. Teraz więc mówię ci, synu, nad wasz świat nadciąga wielka burza,
czarny gniew, który nie przeminie przez wiele lat. Nie znajdziecie odpowiedzi w waszej broni, nie
da wam bezpieczeństwa wasza nauka. Może szaleć, aż zdeptany zostanie każdy kwiat waszej
kultury, aż wszystkie ludzkie rzeczy zostaną zrównane w wielkim chaosie. Wasza ostatnia wojna
stanowiła jedynie preludium do tego, co przydarzy się waszej rasie. My, tutaj, widzimy to coraz
wyraźniej z każdą godziną... czyżbyś uważał, że się mylę?
– Nie – odpowiadam – to już się kiedyś zdarzyło, nadeszła epoka ciemności i trwała przez ponad
pięćset lat.
– Tak, mój synu – odparł Mistrz – epoka ciemności, która nadejdzie dla waszej rasy spowije
Ziemię niczym całun, wierzę jednak, że niektórzy z was przeżyją burzę, nic innego nie jestem w
stanie powiedzieć. Widzimy, jak w odległej przyszłości z ruin waszego świata powstaje nowy,
szukający swych zagubionych, legendarnych skarbów, a one tu będą, mój synu, bezpieczne pod
naszą opieką. Gdy nadejdzie ten czas, znów się zjawimy, by dopomóc wam w odrodzeniu waszej
kultury i rasy. Być może do tej chwili nauczycie się już czegoś o bezsensie wojny i jej skutków... a
wówczas część z waszej kultury i nauki zostanie wam przywrócona, by wasza rasa mogła zacząć od
początku. A ty, mój synu, masz powrócić do Świata na Powierzchni, by przekazać tę wiadomość...
Tymi słowami nasze spotkanie się najwyraźniej zakończyło. Stałem tam przez chwilę, niczym
we śnie... a jednak wiedziałem przecież, że to się dzieje naprawdę i z jakiegoś powodu lekko się
skłoniłem, albo z szacunku, albo z poniżenia, nie jestem pewien.
Nagle zdałem sobie sprawę, że dwóch wspaniale wyglądających gospodarzy, którzy mnie tu
przyprowadzili, znów znajduje się po moich obu bokach.
– Tędy, Admirale, tędy – wskazał kierunek jeden.
Odwróciłem się jeszcze zanim wyszedłem i spojrzałem po raz ostatni na Mistrza. Na jego
delikatnej, starej twarzy zastygł łagodny uśmiech.
– Żegnaj, mój synu – powiedział, po czym na znak pokoju wzniósł piękną, szczupłą dłoń. Nasze
spotkanie naprawdę dobiegło końca.
Wyszliśmy szybko przez olbrzymie drzwi z komnaty Mistrza i raz jeszcze wsiedliśmy do windy.
Drzwi bezgłośnie zasunęły się ku dołowi i zaczęliśmy się wznosić. Jeden z mych gospodarzy znów
przemówił:
– Musimy się pospieszyć, Admirale, albowiem Mistrz nie chce już opóźniać pańskiej misji i
musi pan powrócić do swej rasy z jego przekazem.
Nie odezwałem się. Wszystko to ledwie mieściło się w głowie, a gdy się zatrzymaliśmy, moje
myśli znów zostały przerwane. Wszedłem do pomieszczenia i znów byłem razem ze swym
radiooperatorem. Na jego twarzy malował się grymas niepokoju. Zbliżając się powiedziałem:
– Wszystko w porządku, Howie, wszystko w porządku.
Dwie istoty ponagliły nas, byśmy weszli na platformę, co też uczyniliśmy, i wkrótce znaleźliśmy
się przy samolocie. Silniki chodziły na jałowym biegu i natychmiast wsiedliśmy. Wydawało się, że
wokół panuje teraz atmosfera wielkiego pospiechu. Po zamknięciu luku bagażowego owa nieznana
siła natychmiast uniosła samolot, aż osiągnęliśmy wysokość 2700 stóp [około 820 metrów]. Przez
jakiś czas leciały obok nas dwa z owych pojazdów, eskortujące nas w drodze powrotnej. Muszę tu
nadmienić, że wskaźnik prędkości nie dawał żadnego odczytu, a jednak poruszaliśmy się w
zawrotnym tempie.
Godzina 2.15 Daje się słyszeć przez radio komunikat:
– Zostawiamy tu pana, Admirale, pańska aparatura już
działa. Auf Wiedersehen!!!!
Przez chwilę patrzyliśmy, jak flugelrady znikają na tle
blado-błękitnego nieba.
Nagle zdało się, jakby cały samolot spadł raptownie w dół.
Trwało to tylko maleńką chwilę i szybko odzyskaliśmy nad
nim kontrolę. Przez jakiś czas nie rozmawiamy, każdy z nas ma
swoje myśli...
CIĄG DALSZY WPISÓW W DZIENNIKU POKŁADOWYM:
Godzina 2.20 Znów znajdujemy się nad wielkimi połaciami lodu i śniegu, o około 27 minut
drogi od bazy. Wysyłamy im wiadomość radiową, odpowiadają. Składamy sprawozdanie, że
wszystko jest w normie... w normie. Baza wyraża ulgę, że udało nam się odzyskać kontakt.
Godzina 3.00 Lądujemy gładko w bazie. Mam misję...
KONIEC WPISÓW W DZIENNIKU POKŁADOWYM
11 marca 1947 roku. Właśnie skończyłem spotkanie sztabowe w Pentagonie. W pełni opisałem
swe odkrycie oraz przekazałem wiadomość od Mistrza. Wszystko zostało dokładnie spisane.
Doradzono Prezydentowi. Zatrzymano mnie na kilka godzin (dokładnie mówiąc, na sześć godzin i
trzydzieści dziewięć minut). Przesłuchanie celowo przeprowadzają przedstawiciele Najwyższych
Sił Bezpieczeństwa oraz personel medyczny. Cóż za próba!!!! Podlegam procedurom najwyższego
bezpieczeństwa zgodnie z przepisami bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych Ameryki. Otrzymuję
ROZKAZ MILCZENIA ODNOŚNIE WSZYSTKIEGO, CZEGO SIĘ DOWIEDZIAŁEM, W
IMIENIU LUDZKOŚCI!!!! Niewiarygodne! Zostaję pouczony, że jestem wojskowym i muszę
słuchać rozkazów.
30/12/56: OSTATNI WPIS:
Lata, które upłynęły od roku 1947 nie były dla mnie łaskawe... Dokonuję właśnie ostatniego
wpisu w tym szczególnym dzienniku. Aby zamknąć sprawę stwierdzam, że przez wszystkie te lata
wiernie dotrzymywałem swej obietnicy utrzymania wszystkiego w tajemnicy. Stało to w całkowitej
sprzeczności z wartościami moralnymi, jakie wyznaję. Teraz jednak czuję, że nadciąga długa noc, a
ta tajemnica nie umrze wraz ze mną, lecz, jak każda prawda, zatriumfuje, tak właśnie będzie.
Być może jest to jedyna nadzieja dla ludzkości. Widziałem prawdę, a to podniosło mnie na
duchu i wyzwoliło mnie! Spełniłem swój obowiązek wobec monstrualnego kompleksu militarnoprzemysłowego.
Teraz zaczyna nadciągać długa noc, lecz to nie będzie koniec. Tak jak kończy się
długa arktyczna noc, znów wzejdzie błyszczące słońce Prawdy... a ci, którzy są z ciemności wejdą
w jego Światło... GDYŻ WIDZIAŁEM TĘ KRAINĘ ZA BIEGUNEM, OWO CENTRUM
WIELKIEGO NIEZNANEGO.
Admirał Richard E. Byrd
Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych
24 grudnia 1956 roku

Podobne artykuły


10
komentarze: 55 | wyświetlenia: 1077
10
komentarze: 14 | wyświetlenia: 1209
10
komentarze: 2 | wyświetlenia: 760
6
komentarze: 48 | wyświetlenia: 257
6
komentarze: 55 | wyświetlenia: 1267
5
komentarze: 60 | wyświetlenia: 619
124
komentarze: 52 | wyświetlenia: 141368
118
komentarze: 23 | wyświetlenia: 237129
91
komentarze: 20 | wyświetlenia: 109900
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy






Brak wiadomości


Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska