Login lub e-mail Hasło   

Jak przetrwać pierwszy dzień w przedszkolu?

Dawno nie widziałem tylu łez w jednym miejscu. Tak, mówię o przedszkolu - padole rozpaczy. Ale zacznijmy od początku.
Wyświetlenia: 351 Zamieszczono 05/09/2017

- Małgosiu, a wiesz, co zrobić, jak się zgubisz?
- Wiem.
- A jak zachce ci się siku?
- Też wiem.
- A jeżeli… - pytaliśmy bez końca.
I chociaż Gosia była przygotowana już chyba na każdą ewentualność, to my najwyraźniej nie byliśmy jeszcze gotowi na takie rozstanie. Stresowaliśmy się zdecydowanie bardziej niż ona.

Do przedszkola poszliśmy wszyscy razem. Kiedy dochodziliśmy na miejsce, naszym uszom dały się słyszeć odgłosy nieprzeniknionej rozpaczy. To płakały dzieci… Płakały? Mało powiedziane! Niektóre skręcały się z żalu, inne wołały przez łzy: mama, mama, maaamaaaaa! Ale nikt nie odpowiadał. Ja jestem facetem. Z założenia powinienem być twardy. Ale tego widoku nie mogłem znieść.

Ku naszemu zdziwieniu Małgosia przemknęła przez sam środek doliny płaczu z uśmiechem, choć lekko zmieszana. Przebrała się, wyraziła zachwyt nad swoją szafką w szatni i bez problemu dała się zaprowadzić do sali. Nie uraczyła nas jednak wylewnymi buziakami, ani nie rzuciła się nam na szyję. Na pożegnanie musieliśmy zadowolić się zwykłym „pa”...

- I to już? Tak po prostu mamy wyjść?! Nie jesteśmy na to gotowi! - mogliśmy tylko pomyśleć, bo mówić nie wypadało.
Wyszliśmy, znów przechodząc przez padół płaczu i wylewnych pożegnań w korytarzu.
- Małgosia jest dzielna i na pewno sobie poradzi - powtarzaliśmy sobie po cichu.

Na zewnątrz pachniało jakoś inaczej, jak nigdy dotąd. Chyba tak pachniała wolność… Jako rodzice świeżo upieczonego przedszkolaka podreptaliśmy na spacer do parku, potem na lody - to nic, że padał deszcz! Dobrze, przyznam się: próbowaliśmy wmówić sobie, że jesteśmy spokojni. Przez chwilę nawet usiedzieliśmy w domu. W końcu jednak trzeba było zacząć działać…

Trzeba było zobaczyć, jak radzi sobie Małgosia! Pod płotem przedszkola okazało się, jak wielu rodziców wpadło na podobny pomysł. Jedni skradali się przy żywopłocie i próbowali zobaczyć, czy dzieci nie bawią się przypadkiem na placu zabaw. Inni starali się zajrzeć przez okna. Oczywiście trzeba było zrobić to dyskretnie - niby niechcący, przechodząc akurat obok. Chodzili tak więc przypadkiem raz w jedną, raz w drugą stronę, rzucając przypadkowe spojrzenia. Żeby nie przeciągać, powiem tylko, że przez okna nic nie było widać. Choć warto było spróbować.

O 15:00 wszyscy poszliśmy odebrać naszą pociechę. Czekaliśmy na długie opowieści, chcieliśmy znać każdy szczegół!
- Fajnie było - musieliśmy się jednak zadowolić takim sprawozdaniem.

Podobne artykuły


31
komentarze: 24 | wyświetlenia: 2765
32
komentarze: 13 | wyświetlenia: 11059
23
komentarze: 10 | wyświetlenia: 4722
24
komentarze: 23 | wyświetlenia: 2936
45
komentarze: 32 | wyświetlenia: 11710
31
komentarze: 30 | wyświetlenia: 5792
31
komentarze: 14 | wyświetlenia: 2499
26
komentarze: 34 | wyświetlenia: 8846
26
komentarze: 17 | wyświetlenia: 2876
21
komentarze: 14 | wyświetlenia: 3346
21
komentarze: 5 | wyświetlenia: 1578
20
komentarze: 7 | wyświetlenia: 1547
19
komentarze: 19 | wyświetlenia: 3784
19
komentarze: 60 | wyświetlenia: 2882
 
Autor
Artykuł

Powiązane tematy






Brak wiadomości


Dodaj swoją opinię
W trosce o jakość komentarzy wymagamy od użytkowników, aby zalogowali się przed dodaniem komentarza. Jeżeli nie posiadasz jeszcze swojego konta, zarejestruj się. To tylko chwila, a uzyskasz dostęp do dodatkowych możliwości!
 

© 2005-2018 grupa EIOBA. Wrocław, Polska